Andijvie: Eetbare plant

Bacteriële natrot is een verwoestende plantenziekte die voornamelijk wordt veroorzaakt door bacteriën van de genera Pectobacterium (voorheen Erwinia) en Dickeya. Deze bacteriën produceren enzymen die de celwanden van planten afbreken, wat leidt tot snelle en stinkende weefselontbinding. De ziekte treft voornamelijk sappige weefsels zoals knollen, vruchten, stengels en bollen, en is bijzonder problematisch onder warme en vochtige omstandigheden.

Bladluizen zijn kleine, zachtlijvige, peervormige insecten (1,5 tot 3 mm lang) die zich voeden door voedselrijke sap uit planten te zuigen. Ze planten zich snel voort en kunnen planten snel verzwakken, wat leidt tot vervormde groei en de overdracht van plantvirussen. Bladluizen komen voor in verschillende kleuren, waaronder groen, zwart, rood, geel, bruin en grijs. Ze scheiden honingdauw af, een kleverige stof die mieren aantrekt en de groei van roetdauw bevordert.

Bladmineerders zijn de larven van verschillende insecten, waaronder vliegen, motten, bladwespen en kevers, die gangen boren tussen de bladoppervlakken en daarbij kenmerkende slingerende sporen of onregelmatige vlekken achterlaten. Hoewel voornamelijk cosmetisch van aard, kunnen ernstige aantastingen planten verzwakken door de fotosynthesecapaciteit te verminderen en ze vatbaar te maken voor secundaire infecties.

Tripsen zijn kleine sigaarvormige insecten (circa 1 mm lang) die planten beschadigen door plantensap op te zuigen en vruchten, bloemen en bladeren te raspen. Met meer dan 6.000 soorten en een snelle voortplanting (levenscyclus zo kort als 14 dagen) kunnen ze planten snel infecteren en virussen zoals het tomatenbronsvlekkenvirus overbrengen.

Slakken en naaktslakken zijn weekdieren die plantenweefsel eten en onregelmatige gaten in bladeren veroorzaken, evenals schade aan jonge zaailingen. Ze zijn het meest actief 's nachts en bij vochtige omstandigheden, en laten karakteristieke zilverachtige slijmsporen achter. Deze plaagdieren kunnen tuinen snel verwoesten, vooral tijdens natte seizoenen.

Echte meeldauw is een veelvoorkomende schimmelziekte veroorzaakt door verschillende schimmelsoorten, waaronder Erysiphe, Podosphaera, Oïdium en Leveillula. De ziekte treft wereldwijd meer dan 10.000 plantensoorten. De ziekte gedijt goed in warme, droge klimaten met een hoge luchtvochtigheid en manifesteert zich als een kenmerkende witte, poederachtige laag op plantoppervlakken.

Wortelknobbelaaltjes (Meloidogyne-soorten) zijn microscopisch kleine rondwormen die plantenworrels parasiteren en kenmerkende gallen of knobbels veroorzaken. Deze bodemgebonden plaagorganismen behoren wereldwijd tot de economisch meest schadelijke plantpathogenen en tasten een breed scala aan sier- en voedingsplanten aan. De aaltjes injecteren enzymen in wortelcellen, wat abnormale zwellingen veroorzaakt en de water- en nutriëntenopname verstoort.

Witte schimmel (Sclerotinia sclerotiorum) is een verwoestende schimmelziekte die meer dan 400 plantensoorten wereldwijd aantast. De schimmel produceert zwarte, zaadachtige structuren (sclerotia) die 5 jaar of langer in de bodem kunnen overleven. De ziekte wordt bevorderd door koel, vochtig weer (10–20°C), vooral tijdens de bloei.