Cherrytomaat: Eetbare plant

Verwoestende schimmelziekte veroorzaakt door Phytophthora-soorten (voornamelijk P. capsici en P. infestans), berucht als de oorzaak van de Ierse Aardappelhongersnood in de jaren 1840. Tast alle plantdelen aan, waaronder wortels, stengels, bladeren en vruchten, bij warme en natte omstandigheden. De pathogeen is technisch gezien een oömyceet (waterschimmel) die gedijt in verzadigde bodems en meer dan 5 jaar in de grond kan overleven.

Echte meeldauw is een veelvoorkomende schimmelziekte veroorzaakt door verschillende schimmelsoorten, waaronder Erysiphe, Podosphaera, Oïdium en Leveillula. De ziekte treft wereldwijd meer dan 10.000 plantensoorten. De ziekte gedijt goed in warme, droge klimaten met een hoge luchtvochtigheid en manifesteert zich als een kenmerkende witte, poederachtige laag op plantoppervlakken.

Grijze schimmel, veroorzaakt door de schimmel Botrytis cinerea, is een wijdverbreide necrotrofe pathogeen die meer dan 1.400 plantensoorten aantast. De schimmel gedijt goed in koele, vochtige omstandigheden en valt verzwakte of verouderende plantenweefsels aan, waardoor natrot en kenmerkbare grijze, pluizige groei ontstaan.

Mozaïekvirus is een groep plantenvirussen die gevlekte, onregelmatige patronen op bladeren veroorzaken en een breed scala aan planten kunnen aantasten. Het virus creëert kenmerkende gele, witte en groene mozaïekpatronen, vaak gepaard met groeiachterstand en misvormde plantendelen. Deze zeer besmettelijke ziekte verspreidt zich snel via insectenvectoren en besmet gereedschap.

Bacteriële verwelking is een fatale vaatziekte veroorzaakt door bacteriën (Erwinia tracheiphila, Ralstonia solanacearum, Xanthomonas spp.) die het watergeleidend weefsel van planten infecteren. De bacteriën vermenigvuldigen zich en blokkeren de water- en nutriëntentoevoer, wat leidt tot snelle verwelking en plantensterfte binnen 1-2 weken.

Bacteriële bladvlekkenziekte is een plantenziekte veroorzaakt door bacteriën van de geslachten Xanthomonas en Pseudomonas die verschillende sierplanten en eetbare planten aantast. De bacteriën infecteren bladeren via wonden of natuurlijke openingen, wat kenmerkende laesies veroorzaakt die kunnen leiden tot vroegtijdige bladval en verzwakking van de plant.

Spintmijten zijn kleine arachniden (minder dan 1,25 mm lang) die verwant zijn aan spinnen en teken en zich voeden met plantensap. Ze gedijen goed in warme, droge omstandigheden en kunnen aanzienlijke schade veroorzaken aan sier- en groentegewassen. Bij ernstige aantastingen kunnen gewasverliezen oplopen tot 14% of meer, doordat deze plaagorganismen vitale plantenprocessen verstoren, waaronder fotosynthese, koolstofdioxide-opname en transpiratie.

Bladluizen zijn kleine, zachtlijvige, peervormige insecten (1,5 tot 3 mm lang) die zich voeden door voedselrijke sap uit planten te zuigen. Ze planten zich snel voort en kunnen planten snel verzwakken, wat leidt tot vervormde groei en de overdracht van plantvirussen. Bladluizen komen voor in verschillende kleuren, waaronder groen, zwart, rood, geel, bruin en grijs. Ze scheiden honingdauw af, een kleverige stof die mieren aantrekt en de groei van roetdauw bevordert.

Witte vliegen zijn kleine, weeklichamige, gevleugelde insecten die nauw verwant zijn aan bladluizen en wolluizen. Ze lijken op kleine motjes, zijn ongeveer 1,5 mm lang, driehoekig van vorm en grijswit van kleur. Deze sapzuigende plaaginsecten voeden zich met plantweefsel en veroorzaken vergeling, groeiremming en verwelking. Ze scheiden ook honingdauw uit, wat mieren aantrekt en de groei van roetdauw bevordert. Witte vliegen kunnen ernstige plantvirussen overbrengen.

Rupsen zijn het larvale stadium van motten en vlinders die vraatzuchtig bladeren, stengels, bloemen en vruchten van planten aanvreten. Veelvoorkomende soorten zijn de koolmotduizendpoot (kooluil), de tomatenhoutworm, legerworm en aardrupsen. Deze plagen kunnen uitgebreide schade veroorzaken door in korte tijd grote hoeveelheden plantweefsel te verteren. Ze variëren in grootte van klein (0,6 cm) tot groot (12,5 cm), met kleuren variërend van groen tot bruin, vaak met strepen of vlekken. Rupsen zijn zeer beweeglijk en kunnen zich snel door tuinen verspreiden, waardoor ze een van de meest destructieve veelvoorkomende plagen zijn.

Wortelknobbelaaltjes (Meloidogyne-soorten) zijn microscopisch kleine rondwormen die plantenworrels parasiteren en kenmerkende gallen of knobbels veroorzaken. Deze bodemgebonden plaagorganismen behoren wereldwijd tot de economisch meest schadelijke plantpathogenen en tasten een breed scala aan sier- en voedingsplanten aan. De aaltjes injecteren enzymen in wortelcellen, wat abnormale zwellingen veroorzaakt en de water- en nutriëntenopname verstoort.

Calciumgebrek is een veelvoorkomende plantenziekte veroorzaakt door onvoldoende biologisch beschikbaar calcium in het groeimedium of, vaker, door lage transpiratiecijfers die een goede calciumtransport naar nieuw weefsel belemmeren. Het manifesteert zich als necrotische bladranden, het krullen van jonge bladeren, groeiremming en, in ernstige gevallen, aandoeningen zoals neusrot in vruchten. De aandoening treft voornamelijk snel groeiend weefsel waar de calciumbehoefte het hoogst is.

Zonnebrand is fysieke schade die ontstaat wanneer intens zonlicht en hitte plantendelen raken die daar niet aan gewend zijn. Het treedt vaak op na een hittegolf, zware snoei, verplanten, het verwijderen van schaduw, of felle winterzon gevolgd door vriesnachten. Bij vruchten zoals tomaten, paprika's, komkommers, appels en pompoenen zie je bleke, verbleekte of witachtige vlekken die later bruin of taankleurig worden, ingezonken zijn en soms leerachtig of gebarsten aanvoelen. Bladeren kunnen er aan de randen verschroeid uitzien, maar het belangrijkste kenmerk zijn de licht verbleekte, papierachtige of kurkachtige plekken aan de kant die naar de zon gericht is. Bij jonge bomen (zoals esdoorn, berk en veel fruitbomen) kan de schors aan de zuid- of zuidwestkant donkerder worden, barsten of korstjes vormen na zonnige winterdagen en koude nachten.