Wespenorchis: Snelgroeiend

Wat is Wespenorchis en waar komt het vandaan?

Epipactis is een geslacht van ongeveer 54 geaccepteerde soorten terrestrische orchideeën, verspreid over de gematigde en subtropische regio's van Europa, Azië, Noord-Afrika en Noord-Amerika. In tegenstelling tot de bekendere tropische epifytische orchideeën, groeien Epipactis-soorten direct in de grond vanuit vlezige, kruipende wortelstokken. Elk jaar vormen ze tussen het voorjaar en de late zomer een of meer bladhoudende stengels. Ze geven de voorkeur aan het gefilterde licht van open bossen, heggen en struikgewas, hoewel verschillende soorten, zoals de Noord-Amerikaanse beekorchidee (Epipactis gigantea), ook gedijen aan de vochtige oevers van beken, bronnen en meren. Een kenmerkend aspect van dit geslacht is de volledige afhankelijkheid van mycorrhiza-schimmels in de bodem: de zaden hebben nauwelijks eigen reserves en kunnen niet ontkiemen zonder een schimmelpartner, en zelfs volwassen planten zijn afhankelijk van deze ondergrondse relatie voor de opname van voedingsstoffen. De bloemaren dragen talrijke kleine, vaak hangende bloemen in tinten groen, wit, paars en dofroze, die meestal van het midden van de zomer tot de herfst bloeien. De bekendste soort, Epipactis helleborine, is zeer aanpasbaar gebleken en heeft zich ver buiten zijn oorspronkelijke Euraziatische verspreidingsgebied genaturaliseerd. Tegenwoordig verschijnt hij vaak als kolonist, soms zelfs als onkruid beschouwd, in parken, tuinen en langs stedelijke trottoirs in Noord-Amerika. Vanwege hun afhankelijkheid van schimmels worden Epipactis-orchideeën beschouwd als gespecialiseerde wilde planten voor de bostuin en niet als kamerplanten.