Complete plantengids

Mulla Mulla

Ptilotus exaltatus

Ptilotus exaltatus is een stijve, kruidachtige tot halfhoutige eenjarige of kortlevende vaste plant uit de Amaranthaceae-familie, inheems in de aride en semi-aride regio's van een groot deel van Australië. De plant produceert eivormige tot langwerpige bladeren tot 125 mm lang en opvallende kegelvormige bloemaren, tot 150 mm lang, in tinten van roze tot paars, waaraan hij zijn namen 'mulla mulla' en 'lammetjesstaart' ontleent. Het is een snelle groeier die vaak al binnen enkele weken na het zaaien bloeit, maar hij staat bij kwekers bekend als kortlevend en niet geheel betrouwbaar in de teelt buiten zijn natuurlijke droge klimaat.

Macarthurpalm

Ptychosperma macarthurii

De Macarthurpalm (Ptychosperma macarthurii) is een polvormende palm met meerdere slanke, geringde stammen, inheems in Noord-Australië en Nieuw-Guinea. De geveerde, donkergroene en gebogen bladeren vormen een dichte en elegante kroon, die veel wordt gebruikt in zowel tropische tuinen als goed verlichte binnenruimtes. Het is een sterke soort die weinig onderhoud vraagt, tolerant is voor verschillende grondsoorten en een goede weerstand heeft tegen plagen en ziekten, wat het een populaire keuze maakt voor landschapsarchitectuur en interieurdecoratie.

Smalbladig longkruid

Pulmonaria longifolia

Pulmonaria longifolia, algemeen bekend als smalbladig longkruid, is een laagblijvende, semi-wintergroene vaste plant uit bosgebieden, inheems in Frankrijk, Groot-Brittannië, Portugal en Spanje. De lange, smalle, donkergroene bladeren zijn dicht bespikkeld met zilverwitte vlekken en vormen dichte pollen van textuurrijk blad, zowel voor als na de bloeiperiode. In het voorjaar openen dichte trossen trechtervormige bloemen zich vanuit roze knoppen en rijpen ze naar diepblauw, wat elke stengel een tweekleurig uiterlijk geeft. Deze langzaam verspreidende en schaduwminnende plant gedijt goed in de koele, vochtige bosomstandigheden van borders en schaduwrijke hellingen.

Longkruid

Pulmonaria saccharata

Pulmonaria saccharata, in de volksmond bekend als longkruid, is een kruipende en halfwintergroene vaste plant, inheems in de bossen van Frankrijk en Italië. De lancetvormige, donkergroene bladeren zijn bedekt met zilverachtige vlekken, waardoor ze zelfs buiten de bloeiperiode een getextureerde bodembedekking vormen. In het vroege voorjaar openen trossen trechtervormige bloemen zich in het roze en rijpen ze naar een levendig blauw, wat een tweekleurig effect op dezelfde stengel creëert. De plant verspreidt zich langzaam via kruipende wortelstokken en gedijt goed in de koele, vochtige schaduw van bostuinen en schaduwrijke plekken.

oostelijke paasbloem

Pulsatilla patens

Pulsatilla patens, in de volksmond bekend als de oostelijke paasbloem, is een winterharde vaste kruidachtige plant die inheems is in Noord-Amerika, Europa en Azië. De plant staat bekend als een van de eerste bloemen die in het vroege voorjaar bloeit, vaak al door de sneeuw heen. Kenmerkend zijn de klokvormige, zijdeachtig behaarde paarse bloemen en het diep ingesneden, vedervormige blad. Nadat de bloemen zijn uitgebloeid, worden ze vervangen door opvallende, pluimvormige zaadhoofden die wekenlang decoratief blijven.

Wildemanskruid

Pulsatilla pratensis

Het wildemanskruid (Pulsatilla pratensis) is een kleine vaste plant uit de ranonkelfamilie (Ranunculaceae), inheems in Midden- en Oost-Europa, van Zuidoost-Noorwegen en Denemarken tot Bulgarije. Het groeit op droge, zanderige velden en in open dennen- en eikenbossen, van zeeniveau tot 2.100 m. Het wordt 8 tot 30 cm hoog en heeft diep ingesneden, draadachtige bladeren bedekt met zilvergrijze haartjes. In de lente produceert het klokvormige, hangende bloemen van 2 tot 4 cm, in een zeer donkerpaarse, violette of wijnrode kleur, met gele meeldraden in het midden. Na de bloei verschijnen harige, zilvergrijze zaadhoofden. Het is zeldzaam en wettelijk beschermd in verschillende Europese landen.

Lente-anemoon

Pulsatilla vernalis

Pulsatilla vernalis is een laagblijvende alpiene vaste plant uit de ranonkelfamilie, inheems in de rotsachtige hellingen en bergweiden van Europa, van de Pyreneeën tot Scandinavië en de Balkan. Het is een van de eerste bloemen die elk jaar bloeit, vaak door de laatste resten smeltende sneeuw heen in het vroege voorjaar. Elke hangende, klokvormige bloem is bedekt met zijdeachtige zilveren haren en opent zich om zes bloembladachtige kelkbladen te onthullen, wit tot bleekviolet met een paarsgetinte achterzijde, rond een cluster van gouden meeldraden. Na de bloei produceert de plant pluizige zaadhoofden en fijn verdeeld, varenachtig blad dat gedurende de zomer aanhoudt voordat het in de herfst verwelkt.

Pulvinula

Pulvinula

Pulvinula is een geslacht van kleine, bekervormige schimmels uit de familie Pyronemataceae. Deze schimmels worden typisch gekenmerkt door hun feloranje tot roodachtige apothecia (vruchtlichamen) en hun voorkeur om te groeien op verbrande grond of tussen mossen. Ze zijn microscopisch klein, vaak is een lens nodig om hun pulvinate (kussenvormige) vorm te waarderen.

Granaatappel

Punica granatum

Punica granatum, algemeen bekend als granaatappel, is een vruchtdragende bladverliezende struik of kleine boom, oorspronkelijk afkomstig uit het gebied dat zich uitstrekt van Iran tot het noorden van India. De plant wordt al millennia lang geteeld en is geliefd om zijn juweelachtige rode zaadrokjes, sierlijke scharlakenrode bloemen en rijke culturele symboliek. Met een hoogte van 3 tot 5 meter gedijt hij het best in hete, droge klimaten met volop zon en goed doorlatende grond.

Dwerggranaatappel

Punica granatum 'Nana'

Punica granatum 'Nana' is een compacte, sierlijke cultivar van de granaatappel, gewaardeerd om zijn glanzende, fijngetextureerde blad, levendige oranjerode trompetvormige bloemen en miniatuurvruchten. Van nature afkomstig uit het Middellandse Zeegebied en West-Azië, waar de oudersoort vandaan komt, wordt deze dwergvorm zelden hoger dan 1,5 m en voelt hij zich even thuis in potten, borders of als bloeiende bonsai. Zijn knoestige, kronkelende stam ontwikkelt karakter met de leeftijd, waardoor het een favoriet is onder bonsailiefhebbers.

Puschkinia

Puschkinia scilloides

Puschkinia scilloides is een kleine bolplant uit de aspergefamilie (Asparagaceae), afkomstig uit de Kaukasus, Turkije, Noord-Iran en Libanon, waar hij groeit op bergweiden en rotsachtige hellingen tot 3.000 m hoogte. Laat in de winter of vroeg in de lente komen uit elke bol twee lintvormige groene bladeren en een stengel van 10 tot 20 cm met een losse tros stervormige, geurende, blauwachtig-witte bloemen, waarbij elk bloemblad een blauwe streep in het midden heeft (er zijn ook volledig witte vormen). Na de bloei worden de bladeren geel en rust de plant onder de grond gedurende de zomer. Na verloop van tijd verspreidt hij zich via uitlopers van de bol en zaden en vormt hij tapijten. Het geslacht is vernoemd naar de Russische botanicus Apollo Mussin-Pushkin.

Puya

Puya

Puya is een geslacht van ongeveer 200 tot 225 soorten terrestrische bromelia's die inheems zijn op de koude, droge hellingen van de Andes in Chili, Peru, Bolivia en Argentinië. In tegenstelling tot de meeste bromelia's groeien Puya-soorten geworteld in de grond en niet als epifyten, waarbij ze stijve, stekelige rozetten van zilvergrijze bladeren vormen. Velen zijn monocarpisch: ze produceren een spectaculaire bloemstengel, soms enkele meters hoog, slechts één keer in hun leven voordat de rozet afsterft en zijscheuten achterlaat.

Trommelstokje

Pycnosorus globosus

De Craspedia (Pycnosorus globosus) is een overblijvende kruidachtige plant uit de Asteraceae-familie, inheems in de graslanden en tijdelijke wetlands van Zuidoost-Australië (New South Wales, Queensland, Zuid-Australië, Victoria). Ze is herkenbaar aan haar bolvormige en compacte bloemhoofdjes van een intens goudgeel, gedragen op lange stijve stelen die 90 tot 120 cm hoog kunnen worden, boven een laagblijvend zilvergrijs bladerdek. Zeer gewaardeerd in verse of droogboeketten, regenereert ze gemakkelijk door uitzaaiing, vooral na natuurbranden in haar natuurlijke habitat.

Oranje havikskruid

Pylosella aurantiaca

Oranje havikskruid (Pilosella aurantiaca, syn. Hieracium aurantiacum) is een lage, overblijvende kruidachtige plant uit de composietenfamilie, oorspronkelijk afkomstig uit de bergweiden van Midden-, Oost- en Noord-Europa. Het vormt een wortelrozet van langwerpige, licht behaarde grijsgroene bladeren en produceert in het voorjaar en de zomer een tot meerdere behaarde stengels met trossen opvallende vuuroranje tot steenrode bloemhoofdjes. De plant verspreidt zich via bovengrondse uitlopers (stolonen) en kruipende wortelstokken, waardoor hij snel dichte tapijten vormt. In Noord-Amerika en op diverse plaatsen buiten het oorspronkelijke verspreidingsgebied wordt hij daarom beschouwd als een agressieve invasieve soort die de inheemse vegetatie in weiden en graslanden verdringt.

Vuurdoorn

Pyracantha coccinea

Pyracantha coccinea (Vuurdoorn) is een doornige, breedbladige semi-wintergroene struik die inheems is in Zuid-Europa en West-Azië. Hij wordt gewaardeerd om zijn dichte trossen kleine witte bloemen in het late voorjaar en zijn overvloedige vertoon van schitterende oranjerode bessen die de hele winter blijven hangen en essentieel voedsel bieden voor vogels. De plant vormt dichte, ondoordringbare struwelen door zijn scherpe doorns, waardoor het een uitstekende barrièrehaag of beveiligingsbeplanting is.

Pyronema omphalodes

Pyronema omphalodes

Pyronema omphalodes, algemeen bekend als het houtskoolkussen of de kampvuurschimmel, is een pyrofiele ascomyceet. Het verschijnt typisch als feloranje tot zalmkleurige, kussenachtige massa's op recent verbrande grond of gesteriliseerde substraten. Het is een pioniersoort die gedijt in de alkalische, voedselrijke omgeving die door vuur wordt gecreëerd, vaak verschijnend binnen enkele weken na een brand.

Oranje trompetklimmer

Pyrostegia

De Pyrostegia, in de volksmond bekend als de oranje trompetklimmer, is een krachtige klimplant uit de Bignoniaceae-familie, inheems in het zuiden van Brazilië, Bolivia, Paraguay en het noordoosten van Argentinië. Het is een vrijwel monotypisch geslacht in de teelt, voornamelijk vertegenwoordigd door de soort Pyrostegia venusta, beroemd om zijn oranje buisvormige bloemen die de plant in grote trossen bedekken tijdens de winter en het vroege voorjaar. De vertakte ranken hechten zich gemakkelijk aan hekken, muren en pergola's, waardoor het een uitstekende optie is om snel grote verticale oppervlakken te bedekken.

Vuurwingerd

Pyrostegia venusta

Pyrostegia venusta, algemeen bekend als Vuurwingerd of Oranje Trompetrank, is een spectaculaire Braziliaanse klimplant die beroemd is om haar overweldigende cascades van levendige oranje buisvormige bloemen in de winter en herfst. Als lid van de familie Bignoniaceae behoort zij tot de meest sierlijke rankplanten in tropische en subtropische tuinen.

Peer

Pyrus

Het geslacht Pyrus, behorend tot de rozenfamilie (Rosaceae), omvat de gecultiveerde perenbomen die wereldwijd worden gekweekt. De Europese peer (Pyrus communis) is de meest geteelde soort, gewaardeerd om zijn zoete, boterzachte vrucht die vers, gekookt of geconserveerd wordt gegeten. Deze bladverliezende bomen produceren overvloedige trossen witte lentebloesems voordat de bladeren verschijnen, waardoor ze prachtige sier- en vruchtdragende bomen zijn in tuinen en boomgaarden. De perenboom komt oorspronkelijk uit Europa en West-Azië, wordt al meer dan 5.000 jaar gekweekt en neemt een belangrijke plaats in de culinaire en culturele geschiedenis in.

Callery-peer

Pyrus calleryana

Pyrus calleryana, bekend als de Callery-peer, is een loofboom afkomstig uit China en Vietnam. De boom staat bekend om zijn dichte bedekking van witte bloemen in het vroege voorjaar en zijn glanzend groene bladeren die in de herfst schitterende tinten rood, oranje en paars aannemen. Hoewel populair in de sierbeplanting vanwege zijn snelle groei en symmetrische vorm, wordt hij in veel regio's steeds meer beschouwd als een invasieve soort, omdat hij zich snel verspreidt en inheemse flora verdringt. De bloesems staan ook bekend om hun opvallende, vaak penetrante geur.

Europese Peer

Pyrus communis

Pyrus communis, de Europese Peer, is een van de oudste gekweekte fruitbomen in de menselijke geschiedenis, afkomstig uit de gematigde streken van Europa en West-Azië. De boom behoort tot de familie Rosaceae en staat bekend om het voortbrengen van enkele van de meest geliefde fruitrassen ter wereld — waaronder Bartlett (Williams), Bosc, Anjou en Conference. Als bladverliezende boom kan hij tot 12 meter hoog worden, staat elke lente prachtig in witte bloesem voordat het blad uitloopt, en draagt zoet, sappig fruit in de late zomer en vroege herfst.

Nashi-peer

Pyrus pyrifolia

Pyrus pyrifolia, de nashi-peer of Aziatische peer, is een bladverliezende fruitboom uit de rozenfamilie (Rosaceae), inheems in Oost-Azië (China, Japan en Korea). De boom bereikt een hoogte van 7-15 meter met een ronde kroon, glanzende gezaagde bladeren en trossen geurige witte bloesems met vijf kroonbladen die in het vroege voorjaar verschijnen voordat het blad uitloopt. De vrucht is rond, knapperig en sappig, in tegenstelling tot de zachte, boterachtige textuur van Europese peren, met een goudkleurige of bronskleurige schil en een zoete, licht bloemige smaak. De boom wordt op grote schaal gekweekt in Japan, China en Korea, en in toenemende mate in boomgaarden wereldwijd; hij heeft een periode van winterkou nodig om de kiemrust te doorbreken en vrucht te zetten.

Eik

Quercus

Quercus is een geslacht van ongeveer 500 soorten eiken die van nature voorkomen op het noordelijk halfrond, verspreid over Europa, Azië en Amerika. Deze majestueuze, langzaam groeiende bomen behoren tot de ecologisch belangrijkste ter wereld — één volwassen eik kan meer dan 500 soorten insecten, vogels en zoogdieren ondersteunen. Ze produceren de kenmerkende eikels en kunnen honderden of zelfs duizenden jaren oud worden.

Witte eik

Quercus alba

Quercus alba, bekend als de witte eik, is een grote bladverliezende boom die inheems is in het oosten van Noord-Amerika. Hij wordt gewaardeerd om zijn ronde kroon, ruwe lichtgrijze schors en gelobde bladeren die in de herfst diepe bordeauxrode tinten aannemen. Hij kan eeuwen oud worden en een hoogte van 24 tot 30 meter bereiken, waardoor het een sleutelsoort is in loofbossen en een zeer gewaardeerde schaduwboom in uitgestrekte landschappen.

Scharlaken Eik

Quercus coccinea

De scharlaken eik is een majestueuze loofboom die van nature voorkomt in het oosten van de Verenigde Staten en bekend staat om zijn spectaculaire scharlakenrode herfstbladeren. Hij behoort tot de familie Fagaceae, kan tot 24 meter hoog worden en heeft een brede, ronde kroon. De boom gedijt goed op zure, zandige, goed doorlatende bodems en is na vestiging zeer droogtetolerant.

Zuidelijke rode eik

Quercus falcata

De zuidelijke rode eik is een grote, statige loofboom die van nature voorkomt in het zuidoosten van de Verenigde Staten. De boom is herkenbaar aan zijn karakteristieke bladeren, die vaak een lange, smalle eindkwab hebben, en aan zijn donkere, groefrijke schors. Het is een sleutelsoort voor plaatselijke ecosystemen en biedt leefgebied en voedsel aan tal van wilde dieren.

Steeneik

Quercus ilex

De steeneik (Quercus ilex) is een groenblijvende mediterrane boom met een dichte, ronde kroon en leerachtige bladeren die aan de bovenzijde glanzend donkergroen en aan de onderzijde grijsachtig zijn. Deze boom is extreem goed bestand tegen droogte en hitte en is een van de meest karakteristieke soorten van de Iberische dehesa, gewaardeerd om zijn schaduw en eikels.

Blackjack-eik

Quercus marilandica

Moeraseik

Quercus palustris

De moeraseik (Quercus palustris) is een bladverliezende boom afkomstig uit het oosten en midden van de Verenigde Staten en het uiterste zuiden van Ontario, waar hij groeit in uiterwaarden en langs rivieroevers met zure, slecht doorlatende grond. Hij bereikt doorgaans een hoogte van 18-22 m en heeft een onmiskenbaar silhouet: de hoge takken wijzen omhoog, de middelste takken groeien bijna horizontaal en de lage takken hangen. De bladeren, 5 tot 16 cm lang, hebben vijf tot zeven diepe lobben met borstelige punten en worden brons of rood in de herfst. In het voorjaar produceert hij geelgroene katjes, en zijn kleine eikels hebben twee seizoenen nodig om te rijpen. Hij groeit snel voor een eik en wordt veel aangeplant in straten en parken.

Wintereik

Quercus petraea

De wintereik (Quercus petraea) is een grote bladverliezende boom, inheems in de gematigde bossen van Europa. Hij kan meerdere eeuwen oud worden en een hoogte van wel 40 meter bereiken, waarbij hij een brede, ronde kroon vormt. Zijn gelobde bladeren en zittende eikels (zonder steeltje) onderscheiden hem van de zomereik (Quercus robur).

Zomereik

Quercus robur

De zomereik (Quercus robur) is een grote bladverliezende boom, inheems in Europa en delen van West-Azië, behorend tot de Fagaceae-familie. Hij kan meer dan 30 meter hoog en breed worden, met een brede, ronde kroon, een robuuste stam en een diep gegroefde schors. Hij dankt zijn naam aan de lange steeltjes waaraan de eikels hangen, een kenmerk dat hem onderscheidt van verwante soorten zoals de wintereik (Quercus petraea). Het is een zeer langlevende boom die honderden jaren oud kan worden en een fundamentele ecologische rol vervult door honderden soorten insecten, schimmels en korstmossen te ondersteunen.

Noordelijke Rode Eik

Quercus rubra

De Noordelijke Rode Eik (Quercus rubra) is een van de meest majestueuze loofbomen van het oostelijke deel van Noord-Amerika. Hij kan meer dan 21 meter hoog worden met een brede, ronde kroon en diep gelobde bladeren die in de herfst prachtig scharlaken, roodbruin en karmozijnrood kleuren. Als een van de sneller groeiende eiken wordt hij gewaardeerd als sierlijke schaduwboom, straatboom en belangrijk leefgebied voor wilde dieren.

Zwarte eik

Quercus velutina

De zwarte eik (Quercus velutina) is een bladverliezende boom uit het oosten en midden van Noord-Amerika, van Maine en Ontario tot Florida en Oost-Texas, veelvoorkomend op droge hellingen en bergkammen. In het noorden bereikt hij meestal een hoogte van 20-25 m, terwijl hij in het zuiden meer dan 40 m hoog kan worden. De buitenbast is donker en gegroefd, maar de binnenbast is geeloranje: hieruit werd vroeger quercitron gewonnen, een textielverfstof die naar Europa werd geëxporteerd. De bladeren, 10 tot 20 cm lang, hebben vijf tot zeven lobben met borstelige punten, zijn glanzend donkergroen aan de bovenzijde en verkleuren in de herfst naar geel of bruin. De knoppen zijn fluweelachtig behaard, wat de naam velutina verklaart. De eikels doen er twee jaar over om te rijpen en dienen als voedsel voor vele dieren.

Zuidelijke groenblijvende eik

Quercus virginiana

Quercus virginiana, de Zuidelijke groenblijvende eik, is een majestueuze, langlevende groenblijvende eik die inheems is in het zuidoosten van de Verenigde Staten. Hij staat bekend om zijn brede, uitgestrekte bladerdak, dikke knoestige stam en het vermogen om te gedijen in kustgebieden. Bomen kunnen eeuwenoud worden en enorme proporties aannemen, met horizontale takken die breder kunnen reiken dan de boom hoog is. De Zuidelijke groenblijvende eik is een sleutelsoort van het Amerikaanse Zuiden, biedt een habitat voor talloze diersoorten en geeft schaduw aan hele woonwijken.

Zeepboom

Quillaja saponaria

De quillay (Quillaja saponaria) is een groenblijvende boom die inheems is in Centraal-Chili, met een ronde kroon en glanzend groen blad, die een hoogte van 15 tot 20 meter kan bereiken. De bladeren zijn verspreidstaand, leerachtig en hebben een bijna gave rand. In de lente en zomer produceert de boom stervormige, groenwitte bloemen die veelvuldig door bijen worden bezocht. Hij groeit in droge klimaten en op arme bodems, verdraagt vorst tot ongeveer -12 °C en is zeer goed bestand tegen droogte. De schors is rijk aan saponinen (zeepstoffen), die al eeuwenlang worden gebruikt als natuurlijk wasmiddel en tegenwoordig worden toegepast in cosmetica, dranken en als hulpstof in vaccins.

Rangoon-klimplant

Quisqualis indica

Rangoon-klimplant (Quisqualis indica) is een krachtige tropische klimplant afkomstig uit Zuidoost-Azië, bekend om haar verbluffende driekleurbloemen die op magische wijze van wit naar roze naar diepood verkleuren over drie dagen. Deze snelgroeiende liane uit de familie Combretaceae kan indrukwekkende hoogten van 8 meter of meer bereiken, waardoor ze ideaal is voor het bedekken van latwerk, pergola's, hekken en bogen. Naast haar sierwaarde heeft de plant een belangrijke medicinale waarde in de traditionele Aziatische geneeskunde, waarbij zaden, bladeren en wortels worden gebruikt om darmparasieten en andere kwalen te behandelen.