2343 Łatwe Łatwa pielęgnacja | Przewodnik 2026 - Strona 50

Wiechlina roczna

Poa annua

Poa annua, powszechnie znana jako wiechlina roczna, to mała, kępkowa trawa jednoroczna lub krótkowieczna bylina, pochodząca z umiarkowanych stref Europy i Azji, obecnie spotykana na całym świecie. Tworzy gęste, niskie darnie o drobnej teksturze i jasnożółto-zielonych liściach z charakterystycznymi wierzchołkami w kształcie łódki. Choć często uważana za chwast trawnikowy, jest również uprawiana na polach golfowych (putting greens) i stosowana jako roślina okrywowa w miejscach o niskich wymaganiach pielęgnacyjnych. Kiełkuje w chłodne dni, kwitnie wiosną i zamiera wraz z nadejściem letnich upałów.

Wiechlina bulwiasta

Poa bulbosa

Wiechlina bulwiasta (Poa bulbosa) to wieloletnia trawa pochodząca z Europy i regionu śródziemnomorskiego, obecnie rozpowszechniona na całym świecie. Tworzy zwarte kępy osiągające do 70 cm wysokości, z charakterystycznymi bulwiastymi podstawami łodyg gromadzącymi zapasy wody, co czyni ją wyjątkowo odporną na suszę i mróz. Wiosną wytwarza drobne kłoski przekształcające się w bulwilki służące do rozmnażania wegetatywnego.

wiechlina niska

Poa supina

Wiechlina niska (Poa supina) to niskorosnąca trawa wieloletnia pochodząca z alpejskich i subalpejskich regionów Europy. Wyróżnia się gładkimi, miękkimi liśćmi o jaskrawozielonym kolorze oraz płożącym pokrojem, który dzięki rozłogom tworzy gęstą darń. Jest jedną z niewielu traw zdolnych do rozwoju w warunkach głębokiego cienia, nawet do 90% zacienienia, co czyni ją idealną do trudnych miejsc, takich jak obszary pod gęstymi drzewami, ścieżki piesze i boiska sportowe w zacienionym otoczeniu. Wiosną wytwarza kłoski nasienne z charakterystycznym fioletowym nalotem.

Trawa trawnikowa

Poaceae

Wiechlinowate (Poaceae) to jedna z najbardziej rozpowszechnionych i bogatych w gatunki rodzin roślin na świecie, stanowiąca podstawę większości trawników, terenów zielonych i boisk sportowych. Trawa trawnikowa charakteryzuje się wąskimi, podłużnymi liśćmi oraz gęstym, włóknistym systemem korzeniowym, który wraz z rozłogami (kłączami i stolonami) tworzy spójny, wytrzymały zielony dywan. W zależności od gatunku wyróżnia się trawy chłodnolubne (np. wiechlina łąkowa i życica trwała), które najlepiej rozwijają się w klimacie umiarkowanym, oraz trawy ciepłolubne (np. trawa bermudzka), preferujące cieplejsze regiony. Trawa jest niezwykle odporna, dobrze znosi koszenie oraz deptanie i stanowi kluczowy element ogrodów, parków oraz przestrzeni publicznych na całym świecie.

Podokarp szerokolistny

Podocarpus latifolius

Podocarpus latifolius, znany w języku angielskim jako real yellowwood, to wolno rosnąca, wiecznie zielona roślina iglasta z rodziny Podocarpaceae i narodowe drzewo Republiki Południowej Afryki. Rośnie naturalnie w górskich lasach południowej i wschodniej części kraju, od Prowincji Przylądkowej Zachodniej po KwaZulu-Natal i Limpopo, a także w Eswatini i Lesotho, od poziomu morza do ponad 1800 m. W lesie osiąga 20-35 m, ale na otwartych przestrzeniach i w ogrodach jest znacznie mniejszy, z gęstą, zaokrągloną koroną. Liście w kształcie wstążki mierzą 25-40 mm u dorosłych drzew (do 100 mm u młodych), są ciemnozielone i skórzaste, a nowe pędy są miękkie i jasne, kontrastując ze starym ulistnieniem. Występują drzewa męskie i żeńskie: żeńskie tworzą okrągłe, niebieskoszare nasiona na mięsistym dnie kwiatowym, które dojrzewa na fioletowo i jest zjadane przez ptaki i małpy.

Sosna Buddyjska

Podocarpus macrophyllus

Podocarpus macrophyllus to elegancka wiecznie zielona iglasta roślina pochodząca z Japonii i Chin. Posiada wąskie, skórzaste, ciemnozielone liście przypominające spłaszczone igły. Jest powszechnie stosowana w ogrodnictwie do tworzenia gęstych żywopłotów, zielonych kolumn lub jako roślina soliterowa, a także jest popularnym wyborem w sztuce bonsai ze względu na swoją plastyczność i kontrolowany wzrost.

Podranea ricasoliana

Podranea ricasoliana

Podranea ricasoliana, powszechnie znana jako różowe pnącze trąbkowe, to silnie rosnące pnącze drzewiaste z rodziny bignoniowatych, pochodzące z RPA. Wytwarza efektowne, liliowo-różowe kwiaty w kształcie trąbek z fioletowym żyłkowaniem, które obficie kwitną od lata do jesieni. Rośnie szybko, osiągając do 5 metrów długości, i jest ceniona za pokrywanie pergoli, ścian i ogrodzeń bujną, tropikalną kaskadą kwiatów.

Bambusik domowy

Pogonatherum paniceum

Pogonatherum paniceum, powszechnie znany jako bambusik domowy, to zwarta ozdobna trawa pochodząca z Azji Południowo-Wschodniej i Chin. Mimo że nie jest prawdziwym bambusem, jego smukłe, łukowate źdźbła i delikatne ulistnienie tworzą uderzająco podobny wygląd. Jest to szybko rosnąca, niewymagająca roślina doniczkowa, która doskonale radzi sobie w pomieszczeniach przy jasnym, rozproszonym świetle i stale wilgotnym podłożu, co czyni ją idealnym wyborem dla osób pragnących uzyskać tropikalny klimat w małych przestrzeniach.

Polaskia chichipe

Polaskia chichipe

Polaskia chichipe to kolumnowy kaktus o pokroju drzewiastym i rozgałęzionej strukturze, endemiczny dla doliny Tehuacán-Cuicatlán w stanach Puebla i Oaxaca w Meksyku. Rośnie na wysokościach od 1600 do 2300 m n.p.m. w kolczastych zaroślach zwanych „chichipera”. Osiąga od 4 do 5 metrów wysokości, posiada wyraźny pień i liczne szarozielone pędy z 9–12 wydatnymi żebrami, uzbrojonymi w krótkie, szarawe ciernie o ciemnych końcówkach. Jego kwiaty są małe (2–3 cm), białe lub zielonkawo-żółte z różowym paskiem pośrodku; kwitnie częściowo nocą w okresie wiosenno-letnim. Owoce, zwane chichitunas, to kuliste, czerwone i słodkie jagody, które dojrzewają w połowie lata; są spożywane na świeżo oraz wykorzystywane do produkcji dżemów i rzemieślniczych lodów. Gatunek ten ma długą historię udomowienia i uprawy przez społeczności tubylcze w dolinie, będąc uważanym za kluczowy element kulturowy i żywieniowy.

Wielosił błękitny

Polemonium caeruleum

Wielosił błękitny (Polemonium caeruleum) to elegancka bylina z rodziny Polemoniaceae, rosnąca dziko na wilgotnych łąkach, w zaroślach i na skrajach lasów umiarkowanej Europy i Azji. Tworzy gęste kępy z wzniesionymi łodygami osiągającymi 45–60 cm wysokości. Liście są nieparzystopierzastozłożone, jasnozielone, złożone z 7–27 listków ułożonych schodkowato — to właśnie ich wygląd dał roślininie polską nazwę „drabina Jakuba". Od końca kwietnia do początku czerwca roślina obsypuje się groniastymi kwiatostanami złożonymi z kubkowatych kwiatów o intensywnie niebieskiej, czasem białej barwie, z wyraźnie żółtymi pręcikami. Jest odporna na mróz (strefy 3–8 USDA) i świetnie nadaje się do ogrodów cieniowych, skalniaka i ogrodów w stylu wiejskim. Roślina nie jest toksyczna dla ludzi ani zwierząt domowych.

Drzewo masztowe

Polyalthia longifolia

Drzewo masztowe to elegancka, kolumnowa roślina tropikalna, pochodząca z południowych Indii i Sri Lanki. Jej długie, wąskie liście o falistych brzegach rodzą się w miedziano-brązowym odcieniu i dojrzewają do błyszczącej, ciemnej zieleni, opadając kaskadowo wzdłuż gałęzi — stąd wygląd „płaczący”. Wiosną przez kilka tygodni wytwarza małe, bladozielone, gwiazdkowate kwiaty, po których następują owoce w gronach, dojrzewające od zielonego do ciemnofioletowego, cenione przez ptaki. Często jest mylone z prawdziwym drzewem Ashoka (Saraca asoca), dlatego nazywane jest „fałszywą asoką”.

Czterołustka czterołistna

Polycarpon tetraphyllum

Polycarpon tetraphyllum to niska, jednoroczna roślina zielna o płożących, rozgałęzionych pędach, osiągająca zazwyczaj 15-20 cm wysokości. Liście są odwrotnie jajowate, błyszczące, zebrane w nibyokółki po cztery (stąd nazwa „tetraphyllum” – czterołistna). Małe, białe kwiaty, czasem z różowym odcieniem, są zebrane w gęste kwiatostany na szczytach łodyg, a okrągłe nasiona są maleńkie (0,4-0,5 mm). Pochodząca z Europy Południowej, regionu Morza Śródziemnego, Wielkiej Brytanii, Bliskiego Wschodu i subkontynentu indyjskiego, roślina zadomowiła się na niemal wszystkich kontynentach. Zwykle rośnie na piaszczystych glebach w obszarach przybrzeżnych, w miejscach przekształconych przez człowieka, w szczelinach chodników, ogrodach i na nieużytkach, często zachowując się jak chwast.

Krzew Groszku Pachnącego

Polygala myrtifolia

Polygala myrtifolia, powszechnie znana jako Krzew Groszku Pachnącego lub Krzyżownica Mirtowa, to wiecznie zielony krzew rodzimy dla Południowej Afryki. Przez niemal cały rok obficie kwitnie motylkowatymi kwiatami w odcieniach fioletu, lila i różu, co czyni go jednym z najbardziej ozdobnych i niewymagających krzewów ogrodowych, idealnym na tarasy oraz do nadmorskich kompozycji krajobrazowych. Należy do rodziny Polygalaceae i jest gatunkiem szybko rosnącym.

Kokoryczka

Polygonatum

Polygonatum, znana jako kokoryczka, to rodzaj obejmujący około 63 gatunki kłączowych bylin leśnych z rodziny szparagowatych (Asparagaceae), pochodzących z umiarkowanej strefy półkuli północnej, z największą liczbą gatunków w Azji. Wiosną z pełzającego kłącza wyrastają nierozgałęzione, łukowato wygięte pędy, na których osadzone są dwa rzędy owalnych liści o równoległym unerwieniu. Z kątów liści zwisają małe, rurkowate, kremowobiałe kwiaty z zielonymi końcówkami, często delikatnie pachnące, pojawiające się późną wiosną i wczesnym latem. Następnie, późnym latem, dojrzewają niebieskoczarne (u niektórych gatunków czerwone) jagody. W ogrodach najczęściej spotyka się kokoryczkę ogrodową (P. x hybridum), kokoryczkę wielokwiatową (P. multiflorum), kokoryczkę wonną (P. odoratum), kokoryczkę dwukwiatową (P. biflorum) oraz odmiany pstre; ich wysokość waha się od 20-centymetrowych karłów do kęp o wysokości 1-1,5 m. Jesienią liście żółkną, a na zimę część nadziemna całkowicie zamiera.

Kokoryczka wielokwiatowa

Polygonatum multiflorum

Polygonatum multiflorum to mrozoodporna, kłączowa bylina pochodząca z lasów Europy i umiarkowanej Azji. Nie rozgałęzione, wdzięcznie wygięte łodygi o wysokości do 90 cm niosą naprzemianległe, owalne liście, a późną wiosną pod nimi zwisają skupiska 2-6 zwisających, rurkowatych białych kwiatów z zielonymi końcówkami, po których następują okrągłe, niebiesko-czarne jagody. Powoli rozrasta się w eleganckie kolonie w cieniu.

Kokoryczka wonna

Polygonatum odoratum

Polygonatum odoratum, powszechnie znana jako kokoryczka wonna, to kłączowa bylina leśna pochodząca z umiarkowanych stref Europy i Azji, od Wielkiej Brytanii przez Rosję po Chiny, Koreę i Japonię. Nazwana tak ze względu na kanciaste krawędzie wzdłuż łukowatych łodyg, ta cieniolubna bylina każdej wiosny wytwarza eleganckie rzędy zwisających, dzwonkowatych, kremowobiałych kwiatów z zielonymi końcówkami pod naprzemianległymi, eliptycznymi liśćmi. Jesienią ulistnienie przebarwia się na złoto, po czym zamiera, pozostawiając guzowate kłącze z okrągłymi bliznami – przypominającymi woskowe pieczęcie – które zimuje pod ziemią. Kłącze jest znanym składnikiem tradycyjnej medycyny chińskiej (znanym jako Yu Zhu), natomiast dojrzałe niebiesko-czarne jagody są toksyczne i nigdy nie powinny być spożywane.

Rdest piaskowy

Polygonum arenastrum

Polygonum arenastrum, znany powszechnie jako rdest piaskowy, to płożąca się roślina jednoroczna z rodziny rdestowatych (Polygonaceae). Pochodzi z Eurazji i zadomowił się na całym świecie, tworząc gęste kolonie na ubitej glebie, ścieżkach, chodnikach i terenach przekształconych przez człowieka. Jego małe, białe lub różowe kwiaty kwitną od lata do jesieni, przyciągając pożyteczne owady.

Rdest ptasi

Polygonum aviculare

Rdest ptasi to niska, tworząca maty jednoroczna roślina chwastowa, często spotykana na ubitych glebach, w pęknięciach chodników i na intensywnie użytkowanych ścieżkach. Ma drutowate, rozgałęzione łodygi z małymi, niebieskozielonymi lancetowatymi liśćmi i wytwarza drobne zielone kwiaty z białymi lub różowymi brzegami od lata do jesieni, po których następują małe ciemne nasiona. Niezwykle wytrzymały i adaptacyjny, jest jednym z najbardziej rozpowszechnionych i kosmopolitycznych chwastów na świecie, rozwijającym się tam, gdzie niewiele innych roślin jest w stanie przetrwać.

Rdestówka różowa

Polygonum capitatum

Polygonum capitatum, powszechnie znany jako rdestówka różowa, to nisko rosnąca, półwiecznie zielona roślina okrywowa pochodząca z himalajskich rejonów Nepalu i Chin. Od wiosny aż do pierwszych przymrozków tworzy urocze, pomponiaste, różowe główki kwiatowe, a jej atrakcyjne, ciemnozielone, lancetowate liście zdobią burgundowe wzory w kształcie szewronów. Ta żywiołowa, szybko rozrastająca się roślina doskonale rośnie w pełnym słońcu lub półcieniu i jest szeroko stosowana w ogrodach jako okrywa gruntu, w koszyczkach wiszących oraz przy obrzeżach rabat.

Paprotka zwyczajna

Polypodium

Polypodium to rodzaj obejmujący około 100 gatunków wiecznie zielonych paproci pochodzących z umiarkowanych regionów półkuli północnej, często rosnących jako epifity na pniach drzew lub jako litofity na skałach i murach. Ich płożące, łuskowate kłącza wytwarzają skórzaste, jednokrotnie pierzaste liście i nadają rodzajowi jego popularną nazwę, polypody ('wiele stóp').

Paprotka zwyczajna

Polypodium vulgare

Polypodium vulgare, czyli paprotka zwyczajna, to niewielka zimozielona paproć rodzima dla lasów, skalistych wychodni i starych kamiennych murów Europy i Afryki Północnej. Jej poziome, pełzające kłącze zakotwicza skórzaste, głęboko powcinane liście, które pozostają zielone przez całą zimę, podczas gdy złocistopomarańczowe skupiska zarodni (sori) kropkują spody dojrzałych liści od połowy lata do jesieni. Wyjątkowo tolerancyjna zarówno na cień, jak i okresy suszy, doskonale czuje się jako litofit na skałach i murach lub jako epifit na mszystych pniach drzew, co czyni ją jedną z najłatwiejszych paproci do naturalizacji w ogrodzie o klimacie umiarkowanym.

Paproć Bożonarodzeniowa

Polystichum acrostichoides

Polystichum acrostichoides, powszechnie znana jako Paproć Bożonarodzeniowa, to okazała, wiecznie zielona paproć rodzima we wschodniej Ameryce Północnej. Jej skórzaste, lancetowate liście pozostają zielone przez całą zimę, dzięki czemu roślina ta wyróżnia się szczególnie w okresie świątecznym. Doskonale rośnie w zacienionych siedliskach leśnych i jest ceniona za małe wymagania pielęgnacyjne oraz atrakcyjny wygląd przez cały rok.

Paprotnik Zachodni

Polystichum munitum

Polystichum munitum, powszechnie znany jako Paprotnik Zachodni, to duża, wiecznie zielona paproć pochodząca z umiarkowanych lasów deszczowych Pacyficznego Północnego Zachodu Ameryki Północnej. Jej błyszczące, ciemnozielone liście łukowato odginają się od gęstej centralnej rozety i mogą osiągać do 180 cm długości. Jest jedną z najbardziej rozpowszechnionych i odpornych paproci w lasach Pacyficznego Północnego Zachodu, wysoko cenioną w zacienionych ogrodach i naturalistycznych aranżacjach krajobrazowych.

Topola

Populus

Populus to obszerny rodzaj obejmujący od 25 do 57 gatunków drzew liściastych z rodziny wierzbowatych (Salicaceae), znanych jako topole i osiki. Pochodzące z półkuli północnej (Ameryka Północna, Europa i Azja), te szybko rosnące drzewa mogą osiągać od 15 do 50 m wysokości. Charakteryzują się drżącymi liśćmi, wiatropylnymi baziami pojawiającymi się wczesną wiosną oraz nasionami z puszystym aparatem lotnym. Najlepiej rosną w pełnym słońcu, na wilgotnych i dobrze zdrenowanych glebach. Są cenione za drewno, właściwości fitoremediacyjne, jako pasy wiatrochronne oraz rośliny ozdobne.

Topola szara

Populus × canescens

Populus × canescens, czyli topola szara, to naturalny, płodny mieszaniec topoli białej (Populus alba) i topoli osiki (Populus tremula), należący do rodziny wierzbowatych (Salicaceae). Rośnie dziko w miejscach, gdzie stykają się zasięgi gatunków rodzicielskich – od północno-zachodniej Europy po równiny Uralu. Najlepiej czuje się na nizinach Europy Zachodniej, często nad stawami, bagnami i brzegami rzek. Wykazuje silny wigor mieszańcowy: zazwyczaj osiąga 20–25 m wysokości, ale na najlepszych stanowiskach może przekroczyć 30 m, a nawet sięgnąć 40 m, przy pniu o średnicy ponad 1,5 m, co czyni ją większą od obu gatunków rodzicielskich. Kora jest jasnoszarozielona do prawie białej, naznaczona poziomymi pasami. Liście są trójkątne do owalnych, o długości 5–12 cm, z wierzchu lśniące i ciemnozielone, od spodu pokryte cienkim szarym kutnerem, o falistych, grubo ząbkowanych brzegach, które są znacznie mniej klapowane niż u topoli białej. Wczesną wiosną, przed pojawieniem się liści, drzewa męskie wytwarzają czerwone bazie; żeńskie, znacznie rzadsze, mają bazie zielone. Większość drzew w uprawie to osobniki męskie.

Topola balsamiczna

Populus balsamifera

Topola balsamiczna (Populus balsamifera) to szybko rosnące drzewo liściaste, rodzime dla północnej Ameryki Północnej. Rozpoznawalna dzięki aromatycznym, żywicznym pąkom wczesną wiosną, może osiągać do 30 metrów wysokości. Szeroko stosowana przy renaturyzacji terenów nadrzecznych, jako wiatrochrony oraz drzewo cieniodajne – doskonale rośnie w zimnych klimatach i należy do najbardziej wysuniętych na północ drzew liściastych w Ameryce Północnej.

Topola czarna

Populus nigra

Populus nigra, powszechnie znana jako topola czarna, to duże drzewo liściaste rodzime dla Europy i Azji Zachodniej. Jest jednym z najbardziej charakterystycznych drzew europejskiego krajobrazu, cenioną za szybki wzrost, ciemną, głęboko bruzdowaną korę oraz smukłe trójkątne liście, które migoczą na wietrze. Topola lombardzka (P. nigra 'Italica') to dobrze znana odmiana kolumnowa, szeroko stosowana jako wiatrochrony i do kształtowania krajobrazu.

Topola osika

Populus tremula

Topola osika (Populus tremula) to szybko rosnące drzewo liściaste, rodzime dla Europy i części Azji, znane z zaokrąglonych, srebrzystozielonych liści, które drżą i szeleszczą przy najmniejszym powiewie wiatru dzięki spłaszczonym ogonkom liściowym. Może osiągać do 25 metrów wysokości, charakteryzując się gładką, szarozieloną korą, która z wiekiem ciemnieje i pęka. Wiosną, przed pojawieniem się liści, wyrastają długie, szarawe bazie, a jesienią ulistnienie przebarwia się na złoto. Łatwo rozprzestrzenia się poprzez odrosty korzeniowe, często tworząc gęste zagajniki klonalne, i stanowi ważne siedlisko dla owadów, ptaków oraz porostów.

Papalo

Porophyllum ruderale

Portulaka wielkokwiatowa

Portulaca

Portulaka (Portulaca) to rodzaj sukulentów kwitnących z rodziny portulakowych (Portulacaceae), pochodzący z Ameryki Południowej. Rośliny te są znane z żywych, intensywnie barwionych kwiatów oraz wyjątkowej odporności na suszę – doskonale rosną w gorących, słonecznych warunkach, w których wiele innych roślin nie radzi sobie. Rodzaj obejmuje ozdobną portulakę wielkokwiatową oraz jadalną portulakę pospolitą, obie powszechnie uprawiane w ogrodach tropikalnych i subtropikalnych na całym świecie.

Portulaka

Portulaca gilliesii

Portulaka (Portulaca gilliesii) to sukulent pochodzący z Ameryki Południowej, o mięsistych, gładkich i często czerwonawych, płożących się łodygach, osiągających około 30 cm długości. Latem wytwarza małe, purpurowo-czerwone kwiaty. Jest wyjątkowo odporna na suszę i idealna do ogrodów niewymagających intensywnej pielęgnacji. Zawiera szczawian wapnia i jest lekko toksyczna w przypadku spożycia.

Portulaka Wielkokwiatowa

Portulaca grandiflora

Portulaca grandiflora, powszechnie znana jako portulaka wielkokwiatowa lub mech różany, to popularna jednoroczna roślina sukulentna pochodząca z Ameryki Południowej (Argentyny, Brazylii i Urugwaju). Wytwarza okazałe, przypominające róże kwiaty w odcieniach czerwieni, różu, pomarańczy, żółci, bieli i fioletu, które otwierają się wyłącznie pod wpływem bezpośredniego światła słonecznego. Ta odporna na suszę, niewymagająca roślina doskonale rośnie w gorących, słonecznych warunkach oraz na ubogich glebach.

Portulaka pospolita

Portulaca oleracea

Portulaka pospolita (Portulaca oleracea) to jadalna roślina sukkulentna o pokroju okrywowego, występująca na całym świecie. Charakteryzuje się czerwonawymi, mięsistymi łodygami, grubymi, sukkulentnymi liśćmi oraz drobnymi żółtymi kwiatami otwierającymi się wyłącznie w słoneczne poranki. Wyjątkowo odporna i tolerancyjna na suszę, doskonale rośnie na ubogich glebach i w gorącym klimacie.

Pocałuj mnie szybko

Portulaca pilosa

Portulaca pilosa, powszechnie znana jako pocałuj mnie szybko lub włochata portulaka, to nisko rosnąca ozdobna sukulentka pochodząca z tropikalnych i subtropikalnych obszarów obu Ameryk. Wytwarza radosne kwiaty w odcieniach różu, fioletu, bieli, czerwieni, żółci i pomarańczy, które otwierają się w pełnym słońcu i zamykają o zmierzchu. Jest wyjątkowo odporna na upały i suszę — doskonale rośnie w ubogich, piaszczystych glebach, gdzie większość roślin ma trudności z przeżyciem.

Portulaka Skrzydlatostrąkowa

Portulaca umbraticola

Portulaca umbraticola, powszechnie znana jako portulaka skrzydlatostrąkowa lub portulaka ozdobna, to szybko rosnący, zwisający sukulent. Jej liście są mięsiste i łopatkowate, a żywe kwiaty mają tę wyjątkową właściwość, że otwierają się w pełni pod wpływem jasnego słońca, a zamykają się nocą lub w pochmurne dni. Jest to roślina wyjątkowo odporna, idealna do ogrodów wymagających minimalnej pielęgnacji, rabat i zwisających koszy.

Portulakaria afrykańska

Portulacaria

Portulakaria to mały rodzaj półzdrewniałych sukulentów krzewiastych pochodzących z RPA, reprezentowany niemal wyłącznie przez popularny gatunek powszechnie nazywany spekboom lub drzewem słoniowym. Ceniona za grube, błyszczące, nefrytowo-zielone liście i czerwonobrązowe łodygi, tworzy zwartą, łatwą w pielęgnacji formę krzewiastą, która doskonale rośnie w jasnym świetle i toleruje długie okresy suszy. Popularna jako roślina doniczkowa, materiał na bonsai oraz wybór do ogrodów odpornych na suszę, portulakaria jest również ceniona w swojej ojczyźnie za niezwykłą zdolność do pochłaniania węgla z atmosfery.