Aizoaceae
Dinteranthus: małe zapotrzebowanie na wodę
Dinteranthus
Dinteranthus należy uprawiać podobnie jak litopsy, ale przy jeszcze mniejszej ilości wody. Należy stosować bardzo piaszczyste podłoże mineralne w doniczce z otworem, zapewnić najjaśniejsze miejsce w domu i lekko chronić przed najsilniejszym letnim słońcem. Podłoże należy mocno namoczyć, a następnie pozwolić mu całkowicie wyschnąć; nie podlewać, dopóki stara para liści usycha, oddając soki nowej, a w najzimniejszym miesiącu utrzymywać niemal całkowitą suchość. Zapewnić temperaturę powyżej 5°C i dobrą wentylację: większość niepowodzeń wynika z nadmiaru wody oraz stojącego, wilgotnego powietrza.
Co 21 dni
Jasne rozproszone
5° - °C
% - %
Kategorie
Czym jest Dinteranthus?
Dinteranthus (Dinteranthus) to roślina o trudny pielęgnacji z rodziny Aizoaceae. Dinteranthus to mały rodzaj sześciu sukulentów typu „żywe kamienie” z rodziny pryszczyrnicowatych (Aizoaceae), pochodzący z jałowych, północno-zachodnich obszarów Prowincji Przylądkowej Północnej w RPA oraz południowo-wschodniej Namibii. W naturze rośnie wśród kwarcytowych otoczaków na piaszczystym...
Dinteranthus wyrasta do 5cm, podlewanie co 21 dni. Jest odpowiedni do środowisk domowych i bezpieczny dla zwierząt domowych.
W przeciwieństwie do łatwych w pielęgnacji roślin, Dinteranthus wymaga stałej uwagi na wilgotność i światło. Nie jest zalecana dla początkujących. W przeciwieństwie do wielu popularnych gatunków, Dinteranthus jest bezpieczna do trzymania w pobliżu zwierząt domowych. Bez odpowiedniego drenażu, zgnilizna korzeni może rozwinąć się w ciągu 42 dni.
Jak pielęgnować Dinteranthus?
TLDR: Dinteranthus potrzebuje Jasne rozproszone, podlewania co 21 dni i temperatury między 5-30°C przy wilgotności 40-70%.
Jak często podlewać Dinteranthus?
Podlewać obficie, pozwalając wodzie wypłynąć dołem, a następnie czekać na całkowite wyschnięcie podłoża, co w okresach wzrostu (wiosna i jesień) zajmuje zazwyczaj 2–4 tygodnie. Nie podlewać, gdy nowa para liści wyłania się ze starej: należy poczekać, aż stare liście całkowicie zaschną. Roślinę należy utrzymywać w suchości w najzimniejszym miesiącu zimy oraz podczas pochmurnej, zimnej lub bardzo wilgotnej pogody. Miękkie, nasiąknięte wodą główki są oznaką przelania.
Ile światła potrzebuje Dinteranthus?
Zapewnić maksymalną możliwą ilość światła: okno o wystawie południowej, jasną szklarnię lub lampy do uprawy roślin. Silne światło sprawia, że główki są zwarte i jasne, a u D. pole-evansii niemal białe. Latem należy zapewnić lekki cień przed południowym słońcem, zwłaszcza za szybą, aby uniknąć poparzeń, i stopniowo przyzwyczajać roślinę przed wystawieniem jej na zewnątrz.
Jakie podłoże jest najlepsze dla Dinteranthus?
Stosować bardzo przepuszczalne podłoże mineralne z niewielką ilością materii organicznej i dużą zawartością grubego piasku, drobnego żwiru, pumeksu lub drobnego keramzytu (około 70–80% składników mineralnych). Wierzch warto wysypać żwirkiem, aby szyjka korzeniowa pozostała sucha. Ponieważ korzenie są płytkie i włókniste, cienka warstwa podłoża wysycha szybciej i jest bezpieczniejsza niż głęboka.
Jakiej doniczki użyć dla Dinteranthus?
Mała, płytka doniczka gliniana z otworem drenażowym, tylko nieco szersza od samej rośliny. Glina wysycha szybciej niż plastik, co pomaga tym łatwo gnijącym sukulentom.
Czym jest Dinteranthus i skąd pochodzi?
Dinteranthus to mały rodzaj sześciu sukulentów typu „żywe kamienie” z rodziny pryszczyrnicowatych (Aizoaceae), pochodzący z jałowych, północno-zachodnich obszarów Prowincji Przylądkowej Północnej w RPA oraz południowo-wschodniej Namibii. W naturze rośnie wśród kwarcytowych otoczaków na piaszczystym i bardzo suchym podłożu. Każda główka składa się z jednej pary grubych, zrośniętych liści o długości 2,5–6 cm, w kolorze kredowobiałym, szarym, szaroniebieskim lub fioletowym, często nakrapianych, co pozwala im imitować otaczające kamienie. Rośliny rosną pojedynczo lub tworzą małe kępy złożone z kilku główek. Kwiaty przypominające stokrotki, o średnicy 1,5–4,5 cm, w kolorze złotożółtym lub białym z żółtym środkiem, wyrastają ze szczeliny między liśćmi, zazwyczaj od późnego lata do jesieni. Najczęściej uprawiane gatunki to D. wilmotianus (szaroniebieski, nakrapiany), D. pole-evansii (kredowobiały, przypominający piłeczkę golfową) oraz D. microspermus. W porównaniu do litopsów posiadają wyraźny kil na spodzie liści, płytkie korzenie włókniste zamiast palowych oraz maleńkie nasiona przypominające pył.
Jak rozmnażać Dinteranthus?
Wysiew nasion
Nasiona są maleńkie: należy wymieszać je ze szczyptą drobnego piasku, aby wysiać je równomiernie. Siewki rosną powoli i zakwitają po kilku latach.
- 1 Napełnić małą doniczkę dobrze zdrenowanym drobnym piaskiem lub piaszczystym podłożem do wysiewu i zwilżyć
- 2 Rozsypać nasiona przypominające pył na powierzchni, nie przykrywając ich ziemią
- 3 Przykryć doniczkę przezroczystą folią lub szkłem i trzymać w ciepłym, jasnym miejscu bez bezpośredniego słońca
- 4 Po wykiełkowaniu stopniowo zdejmować osłonę i trzymać siewki w lekkim cieniu przez pierwszy rok
Potrzebne materiały:
Podział kęp
Dzielić tylko zdrowe i dobrze ukorzenione kępy; większość gatunków Dinteranthus rośnie pojedynczo lub tworzy niewiele główek, dlatego wysiew nasion jest częstszą metodą.
- 1 Wybrać starszą roślinę, która wytworzyła już kilka główek
- 2 Wyjąć z doniczki przy suchym podłożu i ostrożnie oddzielić główki posiadające własne korzenie
- 3 Pozostawić miejsca cięcia do wyschnięcia na kilka dni
- 4 Posadzić każdą część w suchym podłożu mineralnym i odczekać około tygodnia przed pierwszym lekkim podlaniem
Potrzebne materiały:
Jak duże może być Dinteranthus?
TLDR: Dinteranthus może osiągnąć wysokość do 5cm przy Wolny tempie wzrostu.
Maksymalna wysokość
5cm
Tempo wzrostu
Wolny
Ulistnienie
Wiecznie zielona
Zastosowania rośliny
Ozdobna
Świetna do dekoracji
Na jakie choroby jest narażona Dinteranthus?
TLDR: Dinteranthus jest podatna na 7 znanych chorób. Regularnie monitoruj roślinę, aby wcześnie wykryć problemy.
Zgnilizna korzeni
Zgnilizna korzeni to poważna choroba grzybowa, która atakuje system korzeniowy roślin, powodując jego rozkład i obumieranie. Jest spowodowana głównie przez nadmierne podlewanie, słaby drenaż lub grzyby glebowe, takie jak Pythium, Phytophthora, Rhizoctonia i Fusarium. Choroba rozwija się w warunkach przesyconej wodą gleby, gdzie korzenie są pozbawione tlenu, co czyni je podatnymi na infekcję grzybową.
Przelewanie
Przelanie występuje, gdy rośliny otrzymują zbyt dużo wody, pozbawiając korzenie tlenu i powodując ich gnicie. Ten stres środowiskowy jest jedną z najczęstszych przyczyn śmierci roślin doniczkowych, ponieważ zalewana wodą gleba uniemożliwia korzeniom oddychanie i prawidłowe funkcjonowanie.
Wełnowce
Wełnowce to małe owady o miękkim ciele pokryte białą, woskową, watowatą substancją. Są częstymi szkodnikami roślin doniczkowych oraz roślin uprawianych na zewnątrz w łagodnym klimacie. Te ssące owady żywią się tkankami roślin, powodując uszkodzenia, zahamowanie wzrostu, a nieleczone mogą doprowadzić do obumarcia rośliny. Wytwarzają lepką spadź, która przyciąga grzyby sadzakowe.
Przędziorki
Przędziorki to maleńkie pajęczaki (mniej niż 1,3 mm długości) spokrewnione z pająkami i kleszczami, które żywią się sokiem roślinnym. Najlepiej rozwijają się w gorących i suchych warunkach i mogą powodować znaczne szkody w roślinach ozdobnych i warzywnych. Podczas silnych inwazji straty w uprawach mogą sięgać 14% lub więcej, ponieważ szkodniki te zakłócają kluczowe procesy roślinne, w tym fotosyntezę, pobieranie dwutlenku węgla i transpirację.
Porównaj z podobnymi roślinami
| Cecha | Trudność | Światło | Podlewanie | Bezpieczna dla zwierząt |
|---|---|---|---|---|
| Triantha lepka | Trudny | Jasne rozproszone | 1d | ✓ |
| Mietlica rozłogowa | Trudny | Bezpośrednie słońce | 3d | ✓ |
| Nasięźrzał bulwiasty | Trudny | Półcień | 4d | ✓ |
| Anturium krystaliczne | Trudny | Półcień | 7d | ⚠️ |
