1133 Średnie Łatwa pielęgnacja | Przewodnik 2026 - Strona 28
Znajdź 1133 średni łatwa pielęgnacja. Kompletny przewodnik do Twojego ogrodu.
1133 Łatwa pielęgnacja o poziomie średni
Wyświetlanie 973-1008 z 1133
Róża Wielkokwiatowa
Rosa x grandiflora
Rosa x grandiflora, powszechnie znana jako róża wielkokwiatowa, to nowoczesna klasa mieszańców stworzona w latach 50. XX wieku poprzez skrzyżowanie róż herbaciano-mieszańcowych z różami wielokwiatowymi (floribunda). Efektem jest silnie rosnący, wysoki krzew, który wydaje duże, eleganckie kwiaty zebrane w grona na długich łodygach, łącząc najlepsze cechy obu klas rodzicielskich. Róże wielkokwiatowe są cenione za powtarzające się kwitnienie, imponującą wysokość oraz szeroki wachlarz barw – od czystej bieli po głęboką czerwień, złocistą żółć i żywe dwubarwne kompozycje.
Roskoea purpurowa
Roscoea purpurea
Roskoea purpurowa (Roscoea purpurea) to wieloletnia roślina zielna z rodziny imbirowatych (Zingiberaceae), występująca naturalnie w wysokich partiach Himalajów – głównie w Nepalu i północnych Indiach – na alpejskich łąkach, skalnych półkach, tarasach i obrzeżach lasów. Z krótkiego, pionowego kłącza wczesnym latem wyrastają szerokie liście przypominające storczyki oraz mięsista łodyga rzekoma, osiągająca wysokość od 30 do 50 cm. Od lata do wczesnej jesieni pojawiają się duże, purpurowe lub liliowe kwiaty z trójdzielną koroną i wyraźną warżką, które przypominają tropikalne orchidee, co nadało roślinie przydomek „imbirowej orchidei”. Jako geofit roślina całkowicie zamiera na zimę, przeżywając mroźne miesiące pod ziemią w formie kłącza.
Dąb cerrado
Roupala montana
Roupala montana, powszechnie znana jako dąb cerrado, to drzewo lub krzew z rodziny Proteaceae, występujący od Meksyku po południową Brazylię, Boliwię, Paragwaj i Argentynę. Jest typowy dla cerrado, lasów galeriowych, formacji skalnych i resting, rosnąc zazwyczaj od 1 do 8 metrów wysokości, a w sprzyjających warunkach może osiągnąć nawet 15-25 metrów. Ma gęstą i zaokrągloną koronę, cylindryczny pień oraz liście pojedyncze lub złożone, z gęsto owłosionymi młodymi gałęziami. Jej małe kwiaty, od białych do kremowych lub jasnożółtych, zebrane są w wydłużone kwiatostany (grona), które pojawiają się głównie między latem a jesienią. Jest to gatunek uważany za „ochlo-gatunek”, charakteryzujący się dużą zmiennością morfologiczną między populacjami. Jej szlachetne drewno, podobne do dębu europejskiego, jest wykorzystywane w stolarstwie, budownictwie i produkcji węgla drzewnego, natomiast kora jest używana w medycynie tradycyjnej.
Jeżyna
Rubus fruticosus
Rubus fruticosus, powszechnie znana jako jeżyna lub ostrężyna, to silnie rosnący, liściasty krzew pochodzący z Europy, szeroko zadomowiony na całym świecie. Wytwarza łukowate, kolczaste pędy (zwane pędami owocującymi), na których w późnej wiośnie i wczesnym lecie pojawiają się grona białych lub bladoróżowych kwiatów, a po nich znajome, błyszczące, czarne owoce o słodko-kwaśnym smaku, uwielbiane w dżemach, ciastach i spożywane na świeżo. Jako roślina o dwuletnim cyklu pędów, pędy pierwszoroczne rosną wegetatywnie, podczas gdy pędy drugiego roku owocują, a następnie obumierają, co sprawia, że coroczne cięcie jest niezbędne. Głęboko zakorzeniona w europejskim folklorze i przydomowych ogrodach, jeżyna jest jedną z najhojniejszych jadalnych roślin żywopłotowych dzikiej przyrody.
Jeżyna Grabowskiego
Rubus grabowskii
Jeżyna Grabowskiego to jeden z ponad 330 mikrogatunków tworzących grupę jeżyny krzewiastej (Rubus fruticosus aggregate) – kompleksu apomiktycznych (tworzących klony nasion) krzewów występujących w żywopłotach, na obrzeżach lasów i nieużytkach w Europie Środkowej i Północnej. Podobnie jak jej krewniacy, jest to silnie rosnący, kolczasty krzew o łukowato wygiętych pędach dwuletnich: pędy pierwszoroczne rosną wegetatywnie, a w drugim roku kwitną, owocują i zamierają, ustępując miejsca nowym przyrostom. Botanicy odróżniają ją od innych mikrogatunków po zwężających się kolcach, liściach z wyraźnie długim ogonkiem listka szczytowego, szerokich, często piramidalnych kwiatostanach oraz białych lub bladoróżowych kwiatach z owłosionymi słupkami. Produkowane późnym latem owoce są jadalne i, jak wszystkie jeżyny z tej grupy, stanowią cenne źródło pożywienia, schronienia i nektaru dla dzikiej fauny.
Winiarka japońska
Rubus phoenicolasius
Rubus phoenicolasius, znana jako winiarka japońska, to silnie rosnący wieloletni krzew z rodziny różowatych. Pochodzi ze wschodniej Azji i jest łatwo rozpoznawalna dzięki łodygom gęsto pokrytym czerwonofioletowymi gruczołowatymi włoskami. Roślina wytwarza drobne białe kwiaty, z których rozwijają się jasnoczerwone, błyszczące, jadalne jagody. Owoce są osłonięte ochronnym, owłosionym kielichem aż do pełnej dojrzałości. Jest bardzo ceniona za słodko-kwaśny smak, jednak w wielu regionach Ameryki Północnej uznawana jest za gatunek inwazyjny ze względu na szybki wzrost i zdolność do tworzenia gęstych zarośli.
Szczaw kędzierzawy
Rumex crispus
Wieloletnia roślina zielna z rodziny rdestowatych (Polygonaceae), pochodząca z Europy i Azji Zachodniej. Charakteryzuje się gładkimi liśćmi o pofalowanych brzegach, które mogą osiągać 14-24 cm długości. Jest pospolitym gatunkiem inwazyjnym na terenach przekształconych przez człowieka, wykazującym odporność na mróz i suszę. Tworzy gęste rozety i produkuje tysiące żywotnych nasion z jednej rośliny.
Ruta wąskolistna
Ruta angustifolia
Ruta angustifolia, znana jako ruta wąskolistna lub ruta frędzlowana, to aromatyczna, wiecznie zielona krzewinka z rodziny rutowatych, pochodząca z regionu Morza Śródziemnego i szeroko naturalizowana w Azji Południowo-Wschodniej. Osiąga wysokość 40–100 cm, posiada smukłe, zdrewniałe łodygi oraz drobno podzielone, niebiesko-zielone liście, które po rozgnieceniu wydzielają silny, ostry zapach. Od wiosny do lata kwitnie skupiskami małych, żółtych kwiatów o nieprzyjemnej woni. Roślina ma długą historię zastosowań w medycynie tradycyjnej przy dolegliwościach takich jak gorączka, skurcze czy problemy z wątrobą, jednak wszystkie jej części są toksyczne po spożyciu, a sok może powodować poważne oparzenia skóry pod wpływem światła słonecznego.
Trzcina cukrowa
Saccharum officinarum
Trzcina cukrowa (Saccharum officinarum) to wysoka, wieloletnia trawa pochodząca z Azji Południowo-Wschodniej i Nowej Gwinei, uprawiana od tysiącleci ze względu na soczyste łodygi bogate w sacharozę. Tworzy energiczne kępy z wyprostowanymi, węzłowatymi i włóknistymi łodygami, które mogą przekraczać 4 do 6 metrów wysokości, pokryte długimi, wąskimi i ostrymi liśćmi. Jest głównym światowym źródłem cukru i jedną z najważniejszych upraw rolnych na planecie, wykorzystywaną również do produkcji etanolu, cachaçy, rapadury i melasy. Kwitnie tylko wtedy, gdy dni stają się krótsze, wytwarzając srebrzysty, pierzasty kwiatostan zwany „strzałą”.
Sageretia herbaciana
Sageretia theezans
Sageretia herbaciana (Sageretia theezans) to wiecznie zielony krzew z rodziny szakłakowatych (Rhamnaceae), pochodzący z południowych Chin. Jest to jeden z najpopularniejszych gatunków na bonsai pokojowe, ponieważ łączy w sobie drobne, błyszczące ulistnienie, atrakcyjną, łuszczącą się, wielobarwną korę oraz czerwonawy kolor młodych przyrostów. Późnym latem pojawiają się niepozorne, kremowobiałe wiechy kwiatowe, z których dojrzewają małe, jadalne, niebiesko-czarne pestkowce. W swojej ojczyźnie osiąga wysokość od 1 do 3 metrów, jednak jako bonsai, dzięki regularnemu przycinaniu, pozostaje znacznie mniejsza.
Fiołek afrykański
Saintpaulia ionantha
Fiołek afrykański to ukochana, zwarta roślina doniczkowa pochodząca z górskich lasów mglistych Tanzanii i Kenii. Odkryty w 1892 roku przez barona Waltera von Saint Paula, wyróżnia się aksamitnymi, ciemnozielonymi liśćmi oraz delikatnymi kwiatami kwitnącymi w odcieniach fioletu, niebieskiego, różowego, białego i czerwonego. Przy odpowiedniej pielęgnacji te urocze rośliny mogą żyć nawet 50 lat i kwitnąć niemal przez cały rok.
Soliród
Salicornia
Soliród (Salicornia) to rodzaj jednorocznych roślin z rodziny szarłatowatych (Amaranthaceae), przystosowanych do siedlisk słonowodnych, charakteryzujących się mięsistymi łodygami. Jego członowane, bezlistne, sukulentne pędy są zielone, a jesienią często zmieniają kolor na czerwono-pomarańczowy. Rośnie na słonych bagnach przybrzeżnych, glebach zasolonych i brzegach słonych jezior, gdzie prawie żadne inne rośliny nie są w stanie przetrwać. Młode pędy są znane jako „szparagi morskie” lub „fasolka morska” i są poszukiwanym na całym świecie, chrupiącym, słonym warzywem.
Wierzba
Salix
Wierzba (Salix) to obszerny rodzaj drzew i krzewów liściastych z rodziny wierzbowatych, występujących naturalnie na całej półkuli północnej. Najbardziej znana z pełnej wdzięku wierzby płaczącej (Salix babylonica) o długich, zwisających gałęziach opadających ku wodzie, wierzba od tysiącleci ma ogromne znaczenie kulturowe i medyczne. Kora wierzby białej (Salix alba) zawiera salicynę – naturalny związek, który stał się inspiracją do syntezy aspiryny w 1897 roku. Wierzby rozwijają się najlepiej w pobliżu rzek, jezior i terenów podmokłych, należąc do najszybciej rosnących drzew na świecie.
Wierzba biała
Salix alba
Wierzba biała (Salix alba) to szybko rosnące drzewo liściaste, rodzime dla Europy, umiarkowanej Azji i północnej Afryki. Może osiągać do 25 metrów wysokości, charakteryzuje się lancetowatymi liśćmi o srebrzystym odcieniu, szczególnie na spodniej stronie. Dobrze rośnie na wilgotnych glebach i w pobliżu cieków wodnych, co czyni ją popularnym wyborem w nasadzeniach nadrzecznych i przy kontroli erozji.
Wierzba płacząca
Salix babylonica
Wierzba płacząca (Salix babylonica) to majestatyczne drzewo pochodzące z północnych Chin, szeroko uprawiane na całym świecie ze względu na swoje gracjozne, kaskadowe gałęzie opadające aż do ziemi. Rośnie najlepiej w pobliżu wody — rzek, jezior i stawów — gdzie może osiągnąć pełnię swoich możliwości. Jej charakterystyczna sylwetka sprawia, że jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych drzew ozdobnych na świecie.
Wierzba kocia
Salix discolor
Salix discolor, powszechnie znana jako wierzba kocia, to szybko rosnący liściasty krzew lub małe drzewo rodzime dla Ameryki Północnej. Ceniona za jedwabiste, perłowoszare kotki pojawiające się późną zimą, zanim rozwiną się liście, jest jedną z pierwszych roślin zwiastujących nadejście wiosny. Doskonale rośnie w wilgotnych lub mokrych glebach i idealnie nadaje się do ogrodów deszczowych, brzegów strumieni oraz siedlisk dzikich zwierząt.
Wierzba całolistna 'Hakuro-nishiki'
Salix integra
Salix integra to krzew liściasty z rodziny wierzbowatych (Salicaceae), uprawiany głównie ze względu na ozdobne ulistnienie, a nie niepozorne żółte bazie. Szeroko sadzona odmiana 'Hakuro-nishiki' (wierzba całolistna) wytwarza smukłe, lancetowate liście z różowymi, kremowymi i zielonymi przebarwieniami w momencie pojawienia się, które latem zielenieją, a jesienią stają się złote. Jest to roślina szybkorosnąca, mrozoodporna i łatwo adaptująca się do różnych rodzajów gleb, w tym do wilgotnych lub cięższych podłoży, na których wiele innych roślin ozdobnych sobie nie radzi.
Wierzba całolistna 'Hakuro Nishiki'
Salix integra 'Hakuro Nishiki'
Wierzba całolistna 'Hakuro Nishiki' (Salix integra) to ozdobny krzew liściasty z rodziny wierzbowatych, znany z niezwykle dekoracyjnych, pstrokatych liści w odcieniach różu, bieli i zieleni, które najintensywniej wybarwiają się na młodych przyrostach wiosną i wczesnym latem. Wiosną pojawiają się drobne, nieozdobne żółtozielone kotki. Roślina jest szybko rosnąca, często formowana jako niski krzew lub szczepiona na pniu w formie tzw. "lizaka" ozdobnego. Chętnie stosowana w ogrodach jako element solitarny lub w kompozycjach, szczególnie w pobliżu wody, gdyż dobrze znosi wilgotne stanowiska.
Czarny bez
Sambucus nigra
Sambucus nigra, powszechnie znany jako czarny bez lub bez czarny europejski, to szybko rosnący liściasty krzew lub małe drzewo pochodzące z Europy, Azji Zachodniej i Afryki Północno-Zachodniej. Wytwarza duże, płaskie baldachowate grona wonnych, kremowobiałych kwiatów późną wiosną, po których w późnym lecie i jesienią pojawiają się zwisające kiście błyszczących, ciemnofioletowo-czarnych jagód. Roślina słynie z podwójnego zastosowania — jadlanego i leczniczego — a syropy kwiatowe i owocowe z czarnego bzu są uwielbiane w całej Europie. Ważna uwaga: wszystkie zielone części rośliny (liście, łodygi, korzenie, niedojrzałe owoce i surowe nasiona) są toksyczne ze względu na zawartość glikozydów cyjanogennych; do spożycia nadają się wyłącznie w pełni ugotowane dojrzałe jagody oraz świeże kwiaty.
Sanchezja krzewiastа
Sanchezia speciosa
Sanchezia speciosa to okazały krzew tropikalny z rodziny Acanthaceae, pochodzący z tropikalnej Ameryki Południowej. Jego najbardziej charakterystyczną cechą są duże, błyszczące, ciemnozielone liście ozdobione wyraźnymi żółto-złotymi żyłkami, tworzącymi efektowną dekoracyjną ekspozycję. W sprzyjających warunkach latem i jesienią roślina wytwarza rurkowate, żółto-pomarańczowe kwiaty.
Dzbanecznik blady
Sarracenia alata
Wieloletnia roślina mięsożerna pochodząca z południowo-wschodniej Ameryki Północnej, charakteryzująca się wysokimi, smukłymi, rurkowatymi pułapkami (dzbankami) w kolorze od jasnożółtego do białego. Rośnie w nasyconych, ubogich w składniki odżywcze glebach na sawannach sosnowych, łapiąc owady w celu uzupełnienia składników odżywczych.
Kapturnica purpurowa
Sarracenia purpurea
Sarracenia purpurea, znana jako kapturnica purpurowa, to wieloletnia roślina owadożerna pochodząca z ubogich w składniki odżywcze torfowisk i terenów podmokłych wschodniej części Ameryki Północnej. Jej rozeta pustych liści w kształcie dzbanków, wypełnionych wodą, chwyta i trawi owady, aby zrekompensować niedobory składników w glebie, w której rośnie. Pułapki przybierają barwy od zielonej po intensywnie purpurowoczerwoną, a wiosną roślina wytwarza pojedynczy, zwisający, purpurowoczerwony kwiat.
Sasafras lekarski
Sassafras albidum
Sassafras albidum to drzewo liściaste pochodzące ze wschodniej części Ameryki Północnej, od południowego Ontario i Nowej Anglii po Florydę i Teksas. Rozpoznawalne po charakterystycznych trójklapowych liściach, które mogą przybierać trzy różne formy na tej samej gałęzi (całobrzegie, w kształcie rękawicy z jednym kciukiem oraz trójdzielne), a także po silnie aromatycznej korze i korzeniach. Wiosną drzewo wytwarza małe żółto-zielone kwiaty, a jesienią liście przebarwiają się na jaskrawy pomarańcz, czerwień i fiolet. Gatunek ten jest poważnie zagrożony śmiertelną chorobą grzybową „laurel wilt” (wywoływaną przez Raffaelea lauricola), roznoszoną przez zawleczonego azjatyckiego chrząszcza Xyleborus glabratus.
Krasnokwiat katarzyny
Scadoxus
Scadoxus to niewielki rodzaj wieloletnich roślin cebulowych pochodzących z tropikalnej i południowej Afryki, znanych z efektownych kwiatostanów w kształcie kuli, składających się z setek małych czerwonych kwiatów z pręcikami o żółtych końcówkach, przypominających wybuch fajerwerków lub pędzel zanurzony w szkarłatnej farbie. Podłużne liście wyrastają w formie rozety z podziemnej cebuli, a u wielu gatunków kwiaty pojawiają się na nagiej łodydze przed wyłonieniem się ulistnienia. Roślina przechodzi w stan spoczynku, cofając się do cebuli w porze suchej, i wypuszcza nowe liście oraz kwiaty w kolejnym roku.
Krasnokwiat wielokwiatowy
Scadoxus multiflorus
Krasnokwiat wielokwiatowy (Scadoxus multiflorus) to spektakularna roślina cebulowa pochodząca z Afryki Subsaharyjskiej, słynąca z kulistych kwiatostanów o intensywnie szkarłatnej barwie, składających się z nawet 200 pojedynczych kwiatów. Wyrasta z kłączowatej cebuli i wytwarza szerokie, dekoracyjne liście. Zimą przechodzi w stan spoczynku, by wiosną i latem ponownie zakwitnąć efektownymi baldachami o średnicy do 20 cm.
Kanna
Sceletium tortuosum
Kanna (Sceletium tortuosum) to płożący sukulent o mięsistych liściach, pochodzący z półpustynnych, kwarcowych regionów Południowej Afryki. Nazwa (od greckiego „skeletos”, czyli szkielet) pochodzi od wysuszonych liści, które pozostając na łodydze, tworzą szkieletowy, siatkowaty wzór. Drobne, białe, jasnożółte lub różowe kwiaty o średnicy 20-30 mm kwitną wiosną. Kanna jest znana w wielowiekowej tradycji ludów Khoisan i San jako roślina poprawiająca nastrój i uspokajająca, spożywana przez żucie lub fermentację („kougoed”).
Szeflera australijska
Schefflera actinophylla
Schefflera actinophylla, powszechnie znana jako szeflera australijska lub queenslandzkie drzewo parasolowe, to szybko rosnące drzewo tropikalne pochodzące z lasów deszczowych północnego Queenslandu w Australii, Nowej Gwinei i Jawy. Jej duże, błyszczące liście dłoniaste rozchodzą się promieniście od centralnego punktu niczym parasol, co czyni ją jedną z najpopularniejszych roślin ozdobnych zarówno do wnętrz, jak i do tropikalnych ogrodów na zewnątrz.
Szeflera najwytworniejsza
Schefflera elegantissima
Szeflera najwytworniejsza (Schefflera elegantissima, synonimy Dizygotheca elegantissima i Plerandra elegantissima) to efektowny krzew wiecznie zielony z rodziny araliowatych, pochodzący z Nowej Kaledonii na południowym Pacyfiku. Jest wysoko ceniona jako roślina doniczkowa ze względu na swoje młode, głęboko ząbkowane liście o miedziano-brązowym odcieniu, które z czasem dojrzewają do błyszczącej, ciemnej zieleni i skórzastej tekstury. Młode okazy mają wąskie, niemal koronkowe listki ułożone w rozetę przypominającą parasol, podczas gdy dojrzałe rośliny wykształcają szersze liście i zdrewniały pień przypominający drzewo, osiągając w warunkach domowych wysokość 1,8–2,5 m. Szeflera najwytworniejsza ma opinię rośliny nieco kapryśnej w porównaniu do innych gatunków szefler; gwałtownie reaguje na przeciągi, nagłe zmiany temperatury i nieregularne podlewanie zrzucaniem liści, dlatego odwdzięcza się tym, którzy zapewnią jej stabilne stanowisko i stałą rutynę pielęgnacyjną.
Sośnica japońska
Sciadopitys verticillata
Sośnica japońska (Sciadopitys verticillata) to jedyny żyjący przedstawiciel rodziny sośnicowatych – prawdziwa „żywa skamielina”, której najbliżsi krewni przetrwali jedynie w formie skamieniałości. Jest to roślina endemiczna dla Japonii, występująca naturalnie w górskich lasach wysp Sikoku, Kiusiu oraz półwyspu Kii, zazwyczaj na wysokościach 700–1400 m n.p.m., na skalistych zboczach i w nadrzecznych wąwozach. Jej najbardziej charakterystyczną cechą są spłaszczone, przypominające igły twory (kladodia) o długości 4–14 cm, zebrane na końcach pędów w parasolowate okółki, od których pochodzi polska i międzynarodowa nazwa rośliny. Jest to niezwykle wolno rosnące drzewo wiecznie zielone: w swojej ojczyźnie stuletnie okazy mogą osiągać 30–40 metrów wysokości, jednak w uprawie ogrodowej nawet po kilkudziesięciu latach dorasta zaledwie do kilku metrów.
Scindapsus Srebrny
Scindapsus treubii
Scindapsus treubii, powszechnie znany jako Scindapsus Srebrny lub Scindapsus Moonlight, to zachwycający tropikalny aroid pochodzący z lasów deszczowych Azji Południowo-Wschodniej. Roślina słynie z grubych, woskowych liści o charakterystycznym srebrzystożielonym połysku, który mieni się w świetle. Wśród kolekcjonerów popularne są dwie główne odmiany uprawne: 'Moonlight', odznaczająca się jaśniejszą srebrną wariegacją, oraz 'Dark Form' o głębszym, ciemniejszym ulistnieniu. Jako wolno rosnący pnącz nagradza cierpliwych ogrodników zapierającymi dech liśćmi, które stają się coraz bardziej efektowne w miarę dojrzewania rośliny.
Wężymord czarny
Scorzonera
Wężymord czarny (Scorzonera) to wieloletnie warzywo korzeniowe z rodziny astrowatych, pochodzące z południowej Europy i Azji Środkowej. Uprawiany od wieków, wytwarza długie korzenie o czarnej skórce i białym wnętrzu o delikatnym smaku, przypominającym ostrygi. Jego żółte kwiaty, podobne do mniszka lekarskiego, pojawiają się w drugim roku uprawy.
Kolczoch jadalny
Sechium edule
Kolczoch jadalny (Sechium edule) to silnie rosnące pnącze zielne z rodziny dyniowatych, pochodzące z Ameryki Środkowej, którego pędy mogą przekraczać 10 do 15 metrów długości, gdy są odpowiednio wsparte na kratownicach, płotach lub pergolach. Wytwarza jasnozielone owoce o gładkiej lub kolczastej skórce, sercowate liście i małe, zielonkawobiałe kwiaty. Jest to roślina szybkorosnąca i bardzo plenna, która kwitnie od lata do jesieni i owocuje kilka miesięcy po posadzeniu. Wszystkie części rośliny są jadalne — owoce, pędy, liście, nasiona, a nawet bulwiaste korzenie — co czyni ją zarówno wszechstronnym warzywem, jak i rośliną ozdobną na pergole i mury.
Widliczka
Selaginella
Widliczka (Selaginella) to zróżnicowany rodzaj obejmujący ponad 700 gatunków prymitywnych roślin naczyniowych z rodziny widliczkowatych. Choć nie są to prawdziwe mchy, przypominają je delikatnym, łuskowatym ulistnieniem i niskim, płożącym pokrojem. Występują na całym świecie — głównie w wilgotnych środowiskach tropikalnych i subtropikalnych — i są cenione jako rośliny ozdobne do terrariów, zacienionych ogrodów oraz jako rośliny okrywowe. Niektóre gatunki, zwłaszcza Selaginella lepidophylla (róża jerychońska), potrafią przetrwać niemal całkowite wysuszenie i w pełni odzyskać turgor po podlaniu.
Selaginella Kraussa
Selaginella kraussiana
Selaginella kraussiana, powszechnie znana jako selaginella Kraussa lub afrykański widłaczek, to prymitywna roślina naczyniowa przypominająca delikatny mech. Pochodzi z Afryki i tworzy gęsty, płożący kobierzec o żywozielonej, rozgałęzionej plecherwie. Jest popularnym wyborem do terrariów, ogrodów wewnętrznych oraz jako okrywa gruntu w zacienionych, wilgotnych miejscach, gdzie inne rośliny mogą mieć trudności z przeżyciem.
Widliczka Martensa
Selaginella martensii
Selaginella martensii, znana jako widliczka Martensa, to zachwycający likofit pochodzący z Meksyku i Ameryki Środkowej. Pomimo paprociowego wyglądu należy do pradawnej linii roślin naczyniowych — nie jest ani prawdziwym mchem, ani paprocią, lecz rośliną spokrewnioną z paprociami, czyli likofidem. Jej pierzaste, zachodzące na siebie, łuskowate liście tworzą bujny, szmaragdowy kobierzec, a niektóre odmiany wyróżniają się efektownym, białym kończykowaniem liści. Doskonale rośnie w środowiskach o wysokiej wilgotności, dzięki czemu jest chętnie uprawiana w terrariach, paludariach oraz wilgotnych wnętrzach.
Królowa Nocy
Selenicereus grandiflorus
Selenicereus grandiflorus to pnący kaktus epifityczny pochodzący z Meksyku, Ameryki Środkowej i Karaibów, ceniony za ogromne, białe kwiaty o intensywnym zapachu, które otwierają się tylko na jedną noc w roku. Jego długie, żebrowane i płożące pędy wspinają się po drzewach i skałach za pomocą korzeni powietrznych, a o zmierzchu letniej nocy roślina rozwija spektakularny kwiat o szerokości do 30 cm, który więdnie o świcie.
Łatwa pielęgnacja o Średni pielęgnacji
Nasz wybór 1133 średni łatwa pielęgnacja łączy cechy tej kategorii z umiarkowanymi potrzebami pielęgnacyjnymi. Idealne dla tych z podstawowym doświadczeniem.
Dlaczego wybrać Średni Łatwa pielęgnacja?
Łącząc piękno łatwa pielęgnacja z poziomem trudności średni, możesz cieszyć się tą kategorią ze zrównoważonym zaangażowaniem pielęgnacyjnym. Każda roślina została wybrana, aby oferować najlepsze cechy kategorii na poziomie pielęgnacji, którego szukasz.