684 Średnie Bezpieczne dla zwierząt | Przewodnik 2026 - Strona 17
Znajdź 684 średni bezpieczne dla zwierząt. Kompletny przewodnik do Twojego ogrodu.
684 Bezpieczne dla zwierząt o poziomie średni
Wyświetlanie 577-612 z 684
Róża wieczniezielona
Rosa sempervirens
Rosa sempervirens, znana powszechnie jako róża wieczniezielona lub śródziemnomorska róża pnąca, to silnie rosnąca roślina pochodząca z basenu Morza Śródziemnego. Wyróżnia się półzimozielonymi, błyszczącymi liśćmi oraz obfitym kwitnieniem w postaci białych lub kremowych kwiatów zebranych w grona, które pojawiają się wiosną i latem. Jest szeroko stosowana do obsadzania murów, pergoli i ogrodzeń, dodając ogrodom piękna i zapachu przez wiele miesięcy.
Róża gruczołowata
Rosa transmorrisonensis
Rosa transmorrisonensis to pnąca róża pochodząca z Tajwanu i Filipin (Luzon), występująca w subtropikalnych biomach górskich. Odróżnia się od gatunków pokrewnych gładkimi (nieowłosionymi) słupkami.
Róża Wielkokwiatowa
Rosa x grandiflora
Rosa x grandiflora, powszechnie znana jako róża wielkokwiatowa, to nowoczesna klasa mieszańców stworzona w latach 50. XX wieku poprzez skrzyżowanie róż herbaciano-mieszańcowych z różami wielokwiatowymi (floribunda). Efektem jest silnie rosnący, wysoki krzew, który wydaje duże, eleganckie kwiaty zebrane w grona na długich łodygach, łącząc najlepsze cechy obu klas rodzicielskich. Róże wielkokwiatowe są cenione za powtarzające się kwitnienie, imponującą wysokość oraz szeroki wachlarz barw – od czystej bieli po głęboką czerwień, złocistą żółć i żywe dwubarwne kompozycje.
Roskoea purpurowa
Roscoea purpurea
Roskoea purpurowa (Roscoea purpurea) to wieloletnia roślina zielna z rodziny imbirowatych (Zingiberaceae), występująca naturalnie w wysokich partiach Himalajów – głównie w Nepalu i północnych Indiach – na alpejskich łąkach, skalnych półkach, tarasach i obrzeżach lasów. Z krótkiego, pionowego kłącza wczesnym latem wyrastają szerokie liście przypominające storczyki oraz mięsista łodyga rzekoma, osiągająca wysokość od 30 do 50 cm. Od lata do wczesnej jesieni pojawiają się duże, purpurowe lub liliowe kwiaty z trójdzielną koroną i wyraźną warżką, które przypominają tropikalne orchidee, co nadało roślinie przydomek „imbirowej orchidei”. Jako geofit roślina całkowicie zamiera na zimę, przeżywając mroźne miesiące pod ziemią w formie kłącza.
Dąb cerrado
Roupala montana
Roupala montana, powszechnie znana jako dąb cerrado, to drzewo lub krzew z rodziny Proteaceae, występujący od Meksyku po południową Brazylię, Boliwię, Paragwaj i Argentynę. Jest typowy dla cerrado, lasów galeriowych, formacji skalnych i resting, rosnąc zazwyczaj od 1 do 8 metrów wysokości, a w sprzyjających warunkach może osiągnąć nawet 15-25 metrów. Ma gęstą i zaokrągloną koronę, cylindryczny pień oraz liście pojedyncze lub złożone, z gęsto owłosionymi młodymi gałęziami. Jej małe kwiaty, od białych do kremowych lub jasnożółtych, zebrane są w wydłużone kwiatostany (grona), które pojawiają się głównie między latem a jesienią. Jest to gatunek uważany za „ochlo-gatunek”, charakteryzujący się dużą zmiennością morfologiczną między populacjami. Jej szlachetne drewno, podobne do dębu europejskiego, jest wykorzystywane w stolarstwie, budownictwie i produkcji węgla drzewnego, natomiast kora jest używana w medycynie tradycyjnej.
Jeżyna
Rubus fruticosus
Rubus fruticosus, powszechnie znana jako jeżyna lub ostrężyna, to silnie rosnący, liściasty krzew pochodzący z Europy, szeroko zadomowiony na całym świecie. Wytwarza łukowate, kolczaste pędy (zwane pędami owocującymi), na których w późnej wiośnie i wczesnym lecie pojawiają się grona białych lub bladoróżowych kwiatów, a po nich znajome, błyszczące, czarne owoce o słodko-kwaśnym smaku, uwielbiane w dżemach, ciastach i spożywane na świeżo. Jako roślina o dwuletnim cyklu pędów, pędy pierwszoroczne rosną wegetatywnie, podczas gdy pędy drugiego roku owocują, a następnie obumierają, co sprawia, że coroczne cięcie jest niezbędne. Głęboko zakorzeniona w europejskim folklorze i przydomowych ogrodach, jeżyna jest jedną z najhojniejszych jadalnych roślin żywopłotowych dzikiej przyrody.
Jeżyna Grabowskiego
Rubus grabowskii
Jeżyna Grabowskiego to jeden z ponad 330 mikrogatunków tworzących grupę jeżyny krzewiastej (Rubus fruticosus aggregate) – kompleksu apomiktycznych (tworzących klony nasion) krzewów występujących w żywopłotach, na obrzeżach lasów i nieużytkach w Europie Środkowej i Północnej. Podobnie jak jej krewniacy, jest to silnie rosnący, kolczasty krzew o łukowato wygiętych pędach dwuletnich: pędy pierwszoroczne rosną wegetatywnie, a w drugim roku kwitną, owocują i zamierają, ustępując miejsca nowym przyrostom. Botanicy odróżniają ją od innych mikrogatunków po zwężających się kolcach, liściach z wyraźnie długim ogonkiem listka szczytowego, szerokich, często piramidalnych kwiatostanach oraz białych lub bladoróżowych kwiatach z owłosionymi słupkami. Produkowane późnym latem owoce są jadalne i, jak wszystkie jeżyny z tej grupy, stanowią cenne źródło pożywienia, schronienia i nektaru dla dzikiej fauny.
Winiarka japońska
Rubus phoenicolasius
Rubus phoenicolasius, znana jako winiarka japońska, to silnie rosnący wieloletni krzew z rodziny różowatych. Pochodzi ze wschodniej Azji i jest łatwo rozpoznawalna dzięki łodygom gęsto pokrytym czerwonofioletowymi gruczołowatymi włoskami. Roślina wytwarza drobne białe kwiaty, z których rozwijają się jasnoczerwone, błyszczące, jadalne jagody. Owoce są osłonięte ochronnym, owłosionym kielichem aż do pełnej dojrzałości. Jest bardzo ceniona za słodko-kwaśny smak, jednak w wielu regionach Ameryki Północnej uznawana jest za gatunek inwazyjny ze względu na szybki wzrost i zdolność do tworzenia gęstych zarośli.
Trzcina cukrowa
Saccharum officinarum
Trzcina cukrowa (Saccharum officinarum) to wysoka, wieloletnia trawa pochodząca z Azji Południowo-Wschodniej i Nowej Gwinei, uprawiana od tysiącleci ze względu na soczyste łodygi bogate w sacharozę. Tworzy energiczne kępy z wyprostowanymi, węzłowatymi i włóknistymi łodygami, które mogą przekraczać 4 do 6 metrów wysokości, pokryte długimi, wąskimi i ostrymi liśćmi. Jest głównym światowym źródłem cukru i jedną z najważniejszych upraw rolnych na planecie, wykorzystywaną również do produkcji etanolu, cachaçy, rapadury i melasy. Kwitnie tylko wtedy, gdy dni stają się krótsze, wytwarzając srebrzysty, pierzasty kwiatostan zwany „strzałą”.
Sageretia herbaciana
Sageretia theezans
Sageretia herbaciana (Sageretia theezans) to wiecznie zielony krzew z rodziny szakłakowatych (Rhamnaceae), pochodzący z południowych Chin. Jest to jeden z najpopularniejszych gatunków na bonsai pokojowe, ponieważ łączy w sobie drobne, błyszczące ulistnienie, atrakcyjną, łuszczącą się, wielobarwną korę oraz czerwonawy kolor młodych przyrostów. Późnym latem pojawiają się niepozorne, kremowobiałe wiechy kwiatowe, z których dojrzewają małe, jadalne, niebiesko-czarne pestkowce. W swojej ojczyźnie osiąga wysokość od 1 do 3 metrów, jednak jako bonsai, dzięki regularnemu przycinaniu, pozostaje znacznie mniejsza.
Fiołek afrykański
Saintpaulia confusa
Saintpaulia confusa to dziki fiołek afrykański z rodziny Gesneriaceae, pochodzący z lasów gór Wschodniego Usambara w Tanzanii. Obecnie botanicy traktują go jako część podgatunku grotei fiołka afrykańskiego (Saintpaulia ionantha subsp. grotei lub Streptocarpus ionanthus subsp. grotei). Nazwa confusa była używana dla roślin tego podgatunku, które rosną w rozetach, z liśćmi wyrastającymi ze środka, zamiast tworzyć długie, zwisające łodygi. Liście są zaokrąglone, owłosione i mają faliste brzegi; kwiaty są małe, jasno-liliowe z fioletowym brzegiem, zebrane w grupy po 2 do 4. W naturze jest to roślina zagrożona wycinką lasów.
Fiołek afrykański
Saintpaulia ionantha
Fiołek afrykański to ukochana, zwarta roślina doniczkowa pochodząca z górskich lasów mglistych Tanzanii i Kenii. Odkryty w 1892 roku przez barona Waltera von Saint Paula, wyróżnia się aksamitnymi, ciemnozielonymi liśćmi oraz delikatnymi kwiatami kwitnącymi w odcieniach fioletu, niebieskiego, różowego, białego i czerwonego. Przy odpowiedniej pielęgnacji te urocze rośliny mogą żyć nawet 50 lat i kwitnąć niemal przez cały rok.
Soliród
Salicornia
Soliród (Salicornia) to rodzaj jednorocznych roślin z rodziny szarłatowatych (Amaranthaceae), przystosowanych do siedlisk słonowodnych, charakteryzujących się mięsistymi łodygami. Jego członowane, bezlistne, sukulentne pędy są zielone, a jesienią często zmieniają kolor na czerwono-pomarańczowy. Rośnie na słonych bagnach przybrzeżnych, glebach zasolonych i brzegach słonych jezior, gdzie prawie żadne inne rośliny nie są w stanie przetrwać. Młode pędy są znane jako „szparagi morskie” lub „fasolka morska” i są poszukiwanym na całym świecie, chrupiącym, słonym warzywem.
Wierzba kocia
Salix discolor
Salix discolor, powszechnie znana jako wierzba kocia, to szybko rosnący liściasty krzew lub małe drzewo rodzime dla Ameryki Północnej. Ceniona za jedwabiste, perłowoszare kotki pojawiające się późną zimą, zanim rozwiną się liście, jest jedną z pierwszych roślin zwiastujących nadejście wiosny. Doskonale rośnie w wilgotnych lub mokrych glebach i idealnie nadaje się do ogrodów deszczowych, brzegów strumieni oraz siedlisk dzikich zwierząt.
Wierzba całolistna 'Hakuro-nishiki'
Salix integra
Salix integra to krzew liściasty z rodziny wierzbowatych (Salicaceae), uprawiany głównie ze względu na ozdobne ulistnienie, a nie niepozorne żółte bazie. Szeroko sadzona odmiana 'Hakuro-nishiki' (wierzba całolistna) wytwarza smukłe, lancetowate liście z różowymi, kremowymi i zielonymi przebarwieniami w momencie pojawienia się, które latem zielenieją, a jesienią stają się złote. Jest to roślina szybkorosnąca, mrozoodporna i łatwo adaptująca się do różnych rodzajów gleb, w tym do wilgotnych lub cięższych podłoży, na których wiele innych roślin ozdobnych sobie nie radzi.
Wierzba całolistna 'Hakuro Nishiki'
Salix integra 'Hakuro Nishiki'
Wierzba całolistna 'Hakuro Nishiki' (Salix integra) to ozdobny krzew liściasty z rodziny wierzbowatych, znany z niezwykle dekoracyjnych, pstrokatych liści w odcieniach różu, bieli i zieleni, które najintensywniej wybarwiają się na młodych przyrostach wiosną i wczesnym latem. Wiosną pojawiają się drobne, nieozdobne żółtozielone kotki. Roślina jest szybko rosnąca, często formowana jako niski krzew lub szczepiona na pniu w formie tzw. "lizaka" ozdobnego. Chętnie stosowana w ogrodach jako element solitarny lub w kompozycjach, szczególnie w pobliżu wody, gdyż dobrze znosi wilgotne stanowiska.
Dzbanecznik blady
Sarracenia alata
Wieloletnia roślina mięsożerna pochodząca z południowo-wschodniej Ameryki Północnej, charakteryzująca się wysokimi, smukłymi, rurkowatymi pułapkami (dzbankami) w kolorze od jasnożółtego do białego. Rośnie w nasyconych, ubogich w składniki odżywcze glebach na sawannach sosnowych, łapiąc owady w celu uzupełnienia składników odżywczych.
Kapturnica purpurowa
Sarracenia purpurea
Sarracenia purpurea, znana jako kapturnica purpurowa, to wieloletnia roślina owadożerna pochodząca z ubogich w składniki odżywcze torfowisk i terenów podmokłych wschodniej części Ameryki Północnej. Jej rozeta pustych liści w kształcie dzbanków, wypełnionych wodą, chwyta i trawi owady, aby zrekompensować niedobory składników w glebie, w której rośnie. Pułapki przybierają barwy od zielonej po intensywnie purpurowoczerwoną, a wiosną roślina wytwarza pojedynczy, zwisający, purpurowoczerwony kwiat.
Kanna
Sceletium tortuosum
Kanna (Sceletium tortuosum) to płożący sukulent o mięsistych liściach, pochodzący z półpustynnych, kwarcowych regionów Południowej Afryki. Nazwa (od greckiego „skeletos”, czyli szkielet) pochodzi od wysuszonych liści, które pozostając na łodydze, tworzą szkieletowy, siatkowaty wzór. Drobne, białe, jasnożółte lub różowe kwiaty o średnicy 20-30 mm kwitną wiosną. Kanna jest znana w wielowiekowej tradycji ludów Khoisan i San jako roślina poprawiająca nastrój i uspokajająca, spożywana przez żucie lub fermentację („kougoed”).
Szeflera najwytworniejsza
Schefflera elegantissima
Szeflera najwytworniejsza (Schefflera elegantissima, synonimy Dizygotheca elegantissima i Plerandra elegantissima) to efektowny krzew wiecznie zielony z rodziny araliowatych, pochodzący z Nowej Kaledonii na południowym Pacyfiku. Jest wysoko ceniona jako roślina doniczkowa ze względu na swoje młode, głęboko ząbkowane liście o miedziano-brązowym odcieniu, które z czasem dojrzewają do błyszczącej, ciemnej zieleni i skórzastej tekstury. Młode okazy mają wąskie, niemal koronkowe listki ułożone w rozetę przypominającą parasol, podczas gdy dojrzałe rośliny wykształcają szersze liście i zdrewniały pień przypominający drzewo, osiągając w warunkach domowych wysokość 1,8–2,5 m. Szeflera najwytworniejsza ma opinię rośliny nieco kapryśnej w porównaniu do innych gatunków szefler; gwałtownie reaguje na przeciągi, nagłe zmiany temperatury i nieregularne podlewanie zrzucaniem liści, dlatego odwdzięcza się tym, którzy zapewnią jej stabilne stanowisko i stałą rutynę pielęgnacyjną.
Sośnica japońska
Sciadopitys verticillata
Sośnica japońska (Sciadopitys verticillata) to jedyny żyjący przedstawiciel rodziny sośnicowatych – prawdziwa „żywa skamielina”, której najbliżsi krewni przetrwali jedynie w formie skamieniałości. Jest to roślina endemiczna dla Japonii, występująca naturalnie w górskich lasach wysp Sikoku, Kiusiu oraz półwyspu Kii, zazwyczaj na wysokościach 700–1400 m n.p.m., na skalistych zboczach i w nadrzecznych wąwozach. Jej najbardziej charakterystyczną cechą są spłaszczone, przypominające igły twory (kladodia) o długości 4–14 cm, zebrane na końcach pędów w parasolowate okółki, od których pochodzi polska i międzynarodowa nazwa rośliny. Jest to niezwykle wolno rosnące drzewo wiecznie zielone: w swojej ojczyźnie stuletnie okazy mogą osiągać 30–40 metrów wysokości, jednak w uprawie ogrodowej nawet po kilkudziesięciu latach dorasta zaledwie do kilku metrów.
Wężymord czarny
Scorzonera
Wężymord czarny (Scorzonera) to wieloletnie warzywo korzeniowe z rodziny astrowatych, pochodzące z południowej Europy i Azji Środkowej. Uprawiany od wieków, wytwarza długie korzenie o czarnej skórce i białym wnętrzu o delikatnym smaku, przypominającym ostrygi. Jego żółte kwiaty, podobne do mniszka lekarskiego, pojawiają się w drugim roku uprawy.
Kolczoch jadalny
Sechium edule
Kolczoch jadalny (Sechium edule) to silnie rosnące pnącze zielne z rodziny dyniowatych, pochodzące z Ameryki Środkowej, którego pędy mogą przekraczać 10 do 15 metrów długości, gdy są odpowiednio wsparte na kratownicach, płotach lub pergolach. Wytwarza jasnozielone owoce o gładkiej lub kolczastej skórce, sercowate liście i małe, zielonkawobiałe kwiaty. Jest to roślina szybkorosnąca i bardzo plenna, która kwitnie od lata do jesieni i owocuje kilka miesięcy po posadzeniu. Wszystkie części rośliny są jadalne — owoce, pędy, liście, nasiona, a nawet bulwiaste korzenie — co czyni ją zarówno wszechstronnym warzywem, jak i rośliną ozdobną na pergole i mury.
Widliczka
Selaginella
Widliczka (Selaginella) to zróżnicowany rodzaj obejmujący ponad 700 gatunków prymitywnych roślin naczyniowych z rodziny widliczkowatych. Choć nie są to prawdziwe mchy, przypominają je delikatnym, łuskowatym ulistnieniem i niskim, płożącym pokrojem. Występują na całym świecie — głównie w wilgotnych środowiskach tropikalnych i subtropikalnych — i są cenione jako rośliny ozdobne do terrariów, zacienionych ogrodów oraz jako rośliny okrywowe. Niektóre gatunki, zwłaszcza Selaginella lepidophylla (róża jerychońska), potrafią przetrwać niemal całkowite wysuszenie i w pełni odzyskać turgor po podlaniu.
Selaginella Kraussa
Selaginella kraussiana
Selaginella kraussiana, powszechnie znana jako selaginella Kraussa lub afrykański widłaczek, to prymitywna roślina naczyniowa przypominająca delikatny mech. Pochodzi z Afryki i tworzy gęsty, płożący kobierzec o żywozielonej, rozgałęzionej plecherwie. Jest popularnym wyborem do terrariów, ogrodów wewnętrznych oraz jako okrywa gruntu w zacienionych, wilgotnych miejscach, gdzie inne rośliny mogą mieć trudności z przeżyciem.
Widliczka Martensa
Selaginella martensii
Selaginella martensii, znana jako widliczka Martensa, to zachwycający likofit pochodzący z Meksyku i Ameryki Środkowej. Pomimo paprociowego wyglądu należy do pradawnej linii roślin naczyniowych — nie jest ani prawdziwym mchem, ani paprocią, lecz rośliną spokrewnioną z paprociami, czyli likofidem. Jej pierzaste, zachodzące na siebie, łuskowate liście tworzą bujny, szmaragdowy kobierzec, a niektóre odmiany wyróżniają się efektownym, białym kończykowaniem liści. Doskonale rośnie w środowiskach o wysokiej wilgotności, dzięki czemu jest chętnie uprawiana w terrariach, paludariach oraz wilgotnych wnętrzach.
Królowa Nocy
Selenicereus grandiflorus
Selenicereus grandiflorus to pnący kaktus epifityczny pochodzący z Meksyku, Ameryki Środkowej i Karaibów, ceniony za ogromne, białe kwiaty o intensywnym zapachu, które otwierają się tylko na jedną noc w roku. Jego długie, żebrowane i płożące pędy wspinają się po drzewach i skałach za pomocą korzeni powietrznych, a o zmierzchu letniej nocy roślina rozwija spektakularny kwiat o szerokości do 30 cm, który więdnie o świcie.
Pitaja żółta
Selenicereus megalanthus
Selenicereus megalanthus (synonim Hylocereus megalanthus) to pnący i epifityczny kaktus z rodziny Cactaceae, pochodzący z lasów andyjskich Kolumbii, Ekwadoru, Peru i Boliwii. Posiada trójkątne, zielone pędy z krótkimi kolcami, które wspinają się po drzewach lub podporach, wypuszczając korzenie powietrzne. Nocą otwiera jedne z największych kwiatów wśród kaktusów – białe i pachnące, osiągające do 38 cm średnicy. Owoc ma żółtą skórkę pokrytą kolcami, które odpadają w miarę dojrzewania, oraz biały, półprzezroczysty i bardzo słodki miąższ z jadalnymi czarnymi nasionami.
Kaktus księżycowy
Selenicereus validus
Kaktus księżycowy (Selenicereus validus) to kaktus epifityczny pochodzący z Meksyku i Ameryki Środkowej, ceniony za swoje długie, zwisające, cylindryczne pędy oraz spektakularne, nocne kwiaty w kolorze białym i żółtym. Należy do rodziny kaktusowatych (Cactaceae) i najlepiej rośnie w lasach tropikalnych oraz subtropikalnych, wspinając się po drzewach i skalnych zboczach.
Mamutowiec olbrzymi
Sequoiadendron giganteum
Mamutowiec olbrzymi (Sequoiadendron giganteum) to zimozielone drzewo iglaste pochodzące z zachodnich zboczy gór Sierra Nevada w Kalifornii. Jest znany jako jedno z największych i najdłużej żyjących drzew na Ziemi, charakteryzujące się niebieskawo-zielonymi, łuskowatymi igłami oraz grubą, odporną na ogień, czerwonawą korą.
Sinningia
Sinningia
Sinningia to rodzaj bulwiastych roślin kwitnących pochodzących z Brazylii, należących do rodziny Gesneriaceae. Rośliny te są cenione na całym świecie jako ozdobne rośliny doniczkowe ze względu na swoje okazałe kwiaty w kształcie dzwonków, w odcieniach fioletu, różu, czerwieni i bieli. Najpopularniejszym gatunkiem jest S. speciosa, powszechnie nazywana gloksynią kwiaciarni. Rośliny są liściopoczące – wchodzą w stan spoczynku zimą i odradzają się każdej wiosny ze swoich bulw.
Gloksynia florycka
Sinningia speciosa
Sinningia speciosa, powszechnie znana jako gloksynia florycka lub gloksynia brazylijska, to bulwiasta bylina pochodząca z kamienistych zboczy i lasów Brazylii, należąca do rodziny Gesneriaceae. Roślina jest ceniona za duże, aksamitne kwiaty w kształcie trąbki, występujące w odcieniach fioletu, purpury, czerwieni, bieli i różu. Kwitnie wiosną i latem, po czym wchodzi w okres spoczynku, by powrócić w kolejnym sezonie.
Kolcorośl sinawa
Smilax glauca
Smilax glauca, powszechnie znana jako kolcorośl sinawa lub kolcorośl piłkujący, to kolczasta, liściasta pnącz rodzima dla lasów i zarośli wschodniej Ameryki Północnej. Rozpoznawalna jest po jajowatych do sercowatych liściach z charakterystycznym niebieskawobiałym woskowym nalotem na spodniej stronie blaszki, co dało gatunkowi jego łacińską nazwę „glauca". Łodygi są uzbrojone w ostre kolce. Wiosną i na początku lata roślina wydaje drobne żółtozielone kwiaty, po których pojawiają się grona ciemnoniebiesko-czarnych jagód stanowiących ważne źródło pożywienia dla dzikich zwierząt.
Sobralia ozdobna
Sobralia decora
Sobralia decora to średniej wielkości storczyk naziemny lub epifityczny, charakteryzujący się pędami przypominającymi bambus, które osiągają do 75 cm wysokości. Pochodzi z części Ameryki Środkowej (Belize, Gwatemala, Honduras, Nikaragua) oraz Meksyku (Nayarit, Oaxaca, Veracruz). Rośnie na wilgotnych zboczach i w zacienionych wąwozach nizinnych lasów tropikalnych, na wysokościach od 50 do 1700 metrów. Wytwarza duże, pachnące kwiaty o barwie od różowej do liliowej, często z warżką o białym zakończeniu i żółtym lub brązowym gardzielą. Każdy kwiat utrzymuje się tylko jeden dzień, ale roślina kwitnie sukcesywnie przez wiele tygodni.
Kaktus Złota Pochodnia
Soehrensia spachiana
Soehrensia spachiana, dawniej znana jako Echinopsis spachiana, to kaktus kolumnowy, który rozgałęzia się u podstawy i może osiągać do 2 metrów wysokości. Słynie ze spektakularnych, dużych białych kwiatów kwitnących nocą. Jego łodygi są limonkowozielone, z wyraźnie zaznaczonymi żebrami i złotożółtymi kolcami, które z wiekiem szarzeją. Jest to gatunek bardzo ceniony w ogrodnictwie kserofitycznym ze względu na swoją odporność i krzewiasty pokrój.
Filipińska Storczyca Naziemna
Spathoglottis plicata
Spathoglottis plicata, powszechnie znana jako filipińska storczyca naziemna, to zachwycający storczyk naziemny pochodzący z Azji Południowo-Wschodniej oraz wysp Pacyfiku. W odróżnieniu od większości storczyków rosnących na drzewach, gatunek ten bujnie rozrasta się w glebie, tworząc gęste kępy pofałdowanych, wstęgowatych liści, nad którymi wznoszą się wysokie pędy kwiatostanowe niosące nawet 40 żywych kwiatów w odcieniach różu i fioletu. Jest to jeden z najbardziej przystępnych i wdzięcznych storczyków do uprawy w ogrodach tropikalnych i subtropikalnych.
Bezpieczne dla zwierząt o Średni pielęgnacji
Nasz wybór 684 średni bezpieczne dla zwierząt łączy cechy tej kategorii z umiarkowanymi potrzebami pielęgnacyjnymi. Idealne dla tych z podstawowym doświadczeniem.
Dlaczego wybrać Średni Bezpieczne dla zwierząt?
Łącząc piękno bezpieczne dla zwierząt z poziomem trudności średni, możesz cieszyć się tą kategorią ze zrównoważonym zaangażowaniem pielęgnacyjnym. Każda roślina została wybrana, aby oferować najlepsze cechy kategorii na poziomie pielęgnacji, którego szukasz.