Mamey: roślina jadalna

Plamistość liści to powszechna choroba grzybowa wywoływana przez różne patogeny, w tym Alternaria, Ascochyta, Colletotrichum, Septoria i Venturia. Atakuje głównie liście, powodując odbarwione plamy, które nieleczone mogą prowadzić do przedwczesnego opadania liści.

Przędziorki to maleńkie pajęczaki (mniej niż 1,3 mm długości) spokrewnione z pająkami i kleszczami, które żywią się sokiem roślinnym. Najlepiej rozwijają się w gorących i suchych warunkach i mogą powodować znaczne szkody w roślinach ozdobnych i warzywnych. Podczas silnych inwazji straty w uprawach mogą sięgać 14% lub więcej, ponieważ szkodniki te zakłócają kluczowe procesy roślinne, w tym fotosyntezę, pobieranie dwutlenku węgla i transpirację.

Czerwce to małe szkodniki ssące soki, które pojawiają się jako brązowe, przypominające muszle guzki na łodygach i liściach roślin. Istnieje ponad 25 gatunków, podzielonych na czerwce pancerzowe (twarde) i miseczniki (miękkie). Żywią się przebijając tkankę roślinną i wysysając sok, co osłabia roślinę i może prowadzić do żółknięcia, zahamowania wzrostu, a nawet śmierci, jeśli nie zostanie podjęte leczenie. Wydzielają również spadź, która przyciąga mrówki i sprzyja rozwojowi grzyba sadzakowego.

Gąsienice to larwalne stadium ciem i motyli, które żarłocznie żywią się liśćmi roślin, łodygami, kwiatami i owocami. Powszechne gatunki to piętnówka kapustnica, sówka pomidorowa, sówki łąkowe i rolnice. Te szkodniki mogą powodować rozległe szkody, zjadając duże ilości tkanki roślinnej w krótkim czasie. Ich wielkość waha się od małych (6 mm) do dużych (12 cm), a kolory od zielonego do brązowego, często z paskami lub plamkami. Gąsienice są bardzo mobilne i mogą szybko rozprzestrzeniać się w ogrodach, co czyni je jednym z najbardziej destrukcyjnych powszechnych szkodników.

Wciornastki to maleńkie owady o cygarowatym kształcie (długość ok. 1 mm), które uszkadzają rośliny, wysysając z nich soki oraz zeskrobując tkanki owoców, kwiatów i liści. Z ponad 6 000 gatunków i bardzo szybkim rozmnażaniem (cykl życiowy trwa nawet 14 dni) potrafią błyskawicznie opanować rośliny i przenosić wirusy, takie jak wirus brązowej plamistości pomidora (TSWV).

Szpecielowate (rodzina Eriophyidae) to niezwykle małe roztocza o robakowatym kształcie, które żerują poprzez nakłuwanie tkanek roślin i wysysanie ich zawartości. Bytują na młodych liściach, pąkach, a czasem owocach. Typowe objawy obejmują mocno zwinięte lub pęcherzykowate liście, filcowate plamy (erineum), małe wyrośla (galasy), brązowienie lub ordzawienie skórki owoców oraz zahamowany lub zniekształcony wzrost młodych pędów. Nie wytwarzają one wyraźnej pajęczyny charakterystycznej dla przędziorków, a do ich dostrzeżenia często niezbędna jest lupa. Atakują wiele roślin ozdobnych i jadalnych, w tym róże, klony, winorośle, jabłonie, grusze, brzozy i kaliny. Niektóre gatunki mogą również przenosić wirusy roślinne (np. na różach).

Uszkodzenia mrozowe, znane również jako przemarznięcie, występują, gdy rośliny są narażone na temperatury bliskie zeru lub poniżej zera. Ten stres środowiskowy może powodować uszkodzenia komórkowe, gdy kryształki lodu tworzą się w tkankach roślinnych, rozrywając komórki i zakłócając normalne funkcje rośliny. Uszkodzenia chłodowe mogą również wystąpić u wrażliwych gatunków w temperaturach od 0 do 10°C (32-55°F), nawet bez rzeczywistego zamarzania.

Niedobór cynku to powszechne zaburzenie odżywiania wpływające na wzrost i rozwój roślin. Cynk jest niezbędnym mikroelementem wymaganym do funkcjonowania enzymów, tworzenia chlorofilu i syntezy białek. Bez odpowiedniej ilości cynku rośliny wykazują charakterystyczne objawy, w tym chlorozę międzyżyłkową, zahamowanie wzrostu i deformację liści.

Niedobór manganu to zaburzenie odżywcze powodujące chlorozę międzyżyłkową na młodszych liściach, tworzącą charakterystyczny szachownicowy wzór. W przeciwieństwie do niedoboru magnezu, który najpierw atakuje starsze liście, niedobór manganu pojawia się w nowych przyrostach w górnej części rośliny. Występuje najczęściej w słabo przepuszczalnych glebach, przy wysokiej zawartości materii organicznej oraz w glebach o pH powyżej 6,5.

Niedobór żelaza, powszechnie znany jako chloroza żelazowa, jest zaburzeniem wynikającym z niedoboru składnika pokarmowego, w którym rośliny nie mogą pobierać wystarczającej ilości żelaza z gleby. Choć żelazo jest zazwyczaj obficie obecne w glebie, różne warunki glebowe mogą ograniczać jego pobieranie przez rośliny, powodując charakterystyczne żółknięcie liści przy zachowaniu zielonego zabarwienia nerwów.