Kompletny przewodnik po roślinach
Odkrywaj rośliny według trudności, sezonu i nie tylko. Znajdź idealną roślinę dla siebie.
Rośliny według miasta
🗺️ Rośliny według miastaZnaleziono 4380 roślin
Wyświetlanie 4177-4212 z 4380
Kaktus pasacana
Trichocereus pasacana
Kaktus pasacana to gigantyczny kaktus andyjski, pochodzący z północnej Argentyny i Boliwii, występujący na wysokościach od 2000 do 4000 m n.p.m. Przypomina kaktusy saguaro znane z westernów: posiada gruby pień o średnicy do 80 cm z ramionami skierowanymi ku górze. Rośnie powoli, osiągając do 10 m wysokości i może żyć ponad 300 lat. Kwiaty są biało-różowe, mają od 10 do 14 cm długości, otwierają się pod koniec dnia i utrzymują od 18 do 40 godzin.
Kaktus pochodnia peruwiańska
Trichocereus peruvianus
Trichocereus peruvianus (synonim Echinopsis peruviana) to duży, kolumnowy kaktus pochodzący z Andów Peru i sąsiednich regionów. Tworzy wyprostowane, rozgałęziające się, niebiesko-zielone łodygi z kilkoma dobrze zdefiniowanymi żebrami i cierniami, które różnią się w zależności od warunków świetlnych. Dojrzałe rośliny mogą osiągnąć kilka metrów wysokości. Duże białe kwiaty otwierają się w nocy w pobliżu wierzchołków łodyg późną wiosną i latem. Jest to efektowna roślina architektoniczna, popularna w ogrodach kserofitycznych i kolekcjach kaktusów, dobrze toleruje suszę, gdy rośnie w pełnym słońcu i bardzo przepuszczalnej, żwirowej glebie.
Trichoderma
Trichoderma
Trichoderma to rodzaj grzybów występujących we wszystkich glebach, gdzie stanowią najliczniejszą grupę grzybów hodowlanych. Wiele gatunków z tego rodzaju można scharakteryzować jako oportunistyczne, niepatogenne symbionty roślin. Są one szeroko stosowane w rolnictwie jako środki ochrony biologicznej ze względu na ich zdolność do pasożytowania na innych grzybach oraz stymulowania wzrostu roślin.
Trichodiadema bulbosum
Trichodiadema bulbosum
Trichodiadema bulbosum to niewielki sukulent kaudyciformy z rodziny pryszczyrnicowatych (Aizoaceae), pochodzący z RPA. Tworzy bulwiasty, spichrzowy kaudeks, który zazwyczaj jest częściowo zagłębiony w podłożu, a z niego wyrastają wzniesione, rozgałęzione pędy o krzaczastym pokroju, co nadaje roślinie wygląd miniaturowego drzewka bonsai. Jej liście pokryte są brodawkami w formie szczecinek i zwieńczone „diademem” sztywnych włosków, co jest cechą charakterystyczną, od której pochodzi nazwa rodzaju. Wiosną i latem wytwarza efektowne różowe kwiaty z żółtym środkiem. Jest to roślina wolno rosnąca, bardzo ceniona w uprawie jako sukulent ozdobny oraz materiał na bonsai do wnętrz i na zewnątrz.
Trójsklepka tajwańska
Tricyrtis formosana
Tricyrtis formosana, czyli trójsklepka tajwańska, to odporna bylina pochodząca z leśnego podszytu Tajwanu. Późnym latem i jesienią wytwarza drobne, gwiaździste kwiaty w kolorze białym z wyraźnymi purpurowymi kropkami i żółtą gardzielą, przypominające egzotyczne storczyki. Błyszczące, lancetowate, ciemnozielone liście pozostają atrakcyjne przez cały sezon wegetacyjny, a roślina z czasem tworzy gęste kępy dzięki pełzającym kłączom. Jest to roślina cieniolubna, odporna na choroby i szkodniki, idealna do ogrodów leśnych, cienistych rabat oraz w pobliżu oczek wodnych.
Tridaks pełzający
Tridax procumbens
Tridaks pełzający (Tridax procumbens) to pełzająca roślina zielna z rodziny Asteraceae, pochodząca z tropikalnej Ameryki, obecnie zadomowiona w strefach tropikalnych na całym świecie. Wytwarza drobne kwiaty podobne do stokrotek z białymi języczkami i żółtymi środkami i jest powszechnie stosowana w tradycyjnej medycynie do gojenia ran, działania przeciwgrzybiczego i przeciwzapalnego.
Koniczyna truskawkowa
Trifolium fragiferum
Trifolium fragiferum, powszechnie znana jako koniczyna truskawkowa, to płożąca się bylina z rodziny bobowatych pochodząca ze wschodniej części basenu Morza Śródziemnego, południowo-zachodniej Azji i północno-zachodniej Afryki. Charakteryzuje się kulistymi, jasnoróżowymi kwiatostanami, które po przekwitnięciu przypominają małe owoce truskawek – stąd jej nazwa. Rośnie energicznie dzięki płożącym się rozłogom, które zakorzeniają się w węzłach, tworząc gęstą okrywę glebową. Jest to jeden z gatunków koniczyny najbardziej odpornych na zasolenie i okresowe zalewanie.
Koniczyna szwedzka
Trifolium hybridum
Koniczyna szwedzka (Trifolium hybridum) to wieloletnia roślina zielna z rodziny bobowatych, pochodząca z południowej Europy i południowo-zachodniej Azji. Latem wytwarza kuliste kwiatostany o barwie od białej do różowej. Jest szeroko wykorzystywana jako roślina pastewna, okrywowa oraz źródło nektaru dla zapylaczy. Dzięki symbiozie z bakteriami korzeniowymi wiąże azot atmosferyczny, naturalnie wzbogacając glebę.
Koniczyna łąkowa
Trifolium pratense
Koniczyna łąkowa (Trifolium pratense) to krótkowieczna bylina pochodząca z Europy, Azji Zachodniej i północno-zachodniej Afryki. Wytwarza gęste kwiatostany w odcieniach od różu do purpury i jest szeroko uprawiana jako roślina pastewna, nawóz zielony oraz roślina lecznicza. Wiąże azot w glebie, co przynosi korzyści sąsiednim roślinom.
Koniczyna biała
Trifolium repens
Trifolium repens, powszechnie znana jako koniczyna biała, to nisko rosnąca, wieloletnia roślina zielna z rodziny bobowatych (Fabaceae). Pochodzi z Europy i Azji Zachodniej, lecz została szeroko zadomowiona na całym świecie. Charakteryzuje się trójlistkowymi liśćmi oraz gęstymi główkami białych kwiatów. Często spotykana jest na trawnikach, pastwiskach i łąkach, a znana jest przede wszystkim ze zdolności do wiązania azotu atmosferycznego w glebie.
Trimezia Żółta
Trimezia
Trimezia to kłączowa roślina zielna pochodząca z Ameryki, ceniona w tropikalnym ogrodnictwie krajobrazowym. Jej liście są długie, zielone i mieczowate, rosnące w gęstych wachlarzach. Kwiaty mają intensywnie żółtą barwę z tygrysimi brązowymi plamkami w środku. Choć każdy pojedynczy kwiat trwa tylko jeden dzień, roślina nieprzerwanie wytwarza kolejne pędy kwiatostanowe, zapewniając widowiskowy pokaz przez cieplejsze miesiące.
Trimezja żółta
Trimezia gracilis
Trimezia gracilis, powszechnie znana jako trimezja żółta lub irys kroczący, to kłączowa bylina z rodziny kosaćcowatych (Iridaceae), pochodząca z południowo-wschodniej i środkowo-zachodniej Brazylii oraz Paragwaju. Tworzy wzniesione wachlarze mieczowatych liści i wytwarza krótkotrwałe żółte kwiaty z brązowo-fioletowymi plamami u nasady płatków. Każdy kwiat utrzymuje się tylko jeden dzień, ale kwitnienie trwa od wiosny do jesieni. Nazwa zwyczajowa nawiązuje do młodych sadzonek, które tworzą się na końcach przekwitłych pędów kwiatowych; ukorzeniają się one w miejscu, w którym dotkną ziemi, co sprawia, że kępa sprawia wrażenie, jakby „szła”.
Maruna bezwonna
Tripleurospermum inodorum
Maruna bezwonna (Tripleurospermum inodorum) to roślina jednoroczna lub dwuletnia z rodziny astrowatych (Asteraceae), pochodząca z Eurazji i szeroko rozpowszechniona na polach uprawnych, przydrożach oraz nieużytkach. Roślina charakteryzuje się delikatnymi, pierzastymi liśćmi oraz klasycznymi kwiatami przypominającymi stokrotki, z białymi płatkami i żółtym środkiem, o średnicy 3–5 cm. Osiąga wysokość 20–80 cm i kwitnie od czerwca do listopada. W przeciwieństwie do rumianku pospolitego, jest całkowicie pozbawiona charakterystycznego jabłkowego zapachu – stąd jej nazwa.
Maruna nadmorska
Tripleurospermum maritimum
Maruna nadmorska (Tripleurospermum maritimum) to krótkowieczna bylina z rodziny astrowatych, występująca naturalnie na wybrzeżach Europy, Grenlandii i Azorów. Tworzy płożące się kępy o mięsistych liściach wzdłuż linii brzegowej, na plażach żwirowych i szczytach klifów. Od wczesnego lata do jesieni wytwarza klasyczne kwiaty przypominające stokrotki, z białymi płatkami brzeżnymi wokół żółtego środka. Jej sukulentowate, drobno powcinane liście są przystosowaniem do słonych, wietrznych siedlisk, a dojrzałe łodygi późnym latem często przybierają purpurowy kolor.
Aster solny
Tripolium pannonicum
Aster solny (Tripolium pannonicum, dawniej Aster tripolium) to zielna roślina z rodziny astrowatych, krótkowieczna bylina lub roślina dwuletnia, charakterystyczna dla słonych łąk, estuariów i błotnistych wybrzeży Europy, Afryki Północnej i Azji. Występuje głównie na wybrzeżach, a rzadziej na śródlądowych terenach zasolonych. Jej wzniesione pędy o wysokości od 50 cm do 1 m noszą wąskie, mięsiste i lekko sukulentowate liście, nasycone solą. Od lipca do września, a często aż do jesieni, pokrywa się koszyczkami kwiatowymi o żółtym środku otoczonym blado fioletowymi lub różowymi płatkami (ligulami); niektóre formy są ich pozbawione. Późne kwiaty stanowią pokarm dla ostatnich motyli w sezonie, a srebrzyste, puchate owocostany zdobią ogród jesienią. Młode liście o słono-słodkim smaku są jadalne i zbierane m.in. w Zelandii (Holandia).
tripsacum palczasty
Tripsacum dactyloides
Tripsacum dactyloides, powszechnie znany jako tripsacum palczasty, to okazała, rodzima wieloletnia trawa kępkowa Ameryki Północnej. Jako daleki krewny kukurydzy tworzy duże, imponujące kępy łukowato wygiętych, szerokich zielonych liści. Jest wysoko ceniony za głęboki system korzeniowy, który wspomaga stabilizację gleby i odporność na suszę, oraz za unikalne kłosy kwiatowe z wyraźnymi sekcjami męską i żeńską.
Pszenica zwyczajna
Triticum aestivum
Pszenica zwyczajna (Triticum aestivum) to najczęściej uprawiane zboże na świecie i jedna z najstarszych roślin uprawnych ludzkości. Udomowiona ponad 9 000 lat temu na Bliskim Wschodzie, obecnie jest uprawiana na wszystkich kontynentach. Ta jednoroczna trawa osiąga wysokość do 120 cm i wytwarza charakterystyczne kłosy, które dojrzewają latem. Jej ziarna stanowią podstawę do produkcji chleba, mąki, makaronów i wielu innych produktów spożywczych. Pszenica zwyczajna ma stosunkowo wysokie wymagania glebowe, wodne i klimatyczne, preferując słoneczne stanowiska z żyznymi, dobrze przepuszczalnymi glebami.
Pełnik europejski
Trollius europaeus
Pełnik europejski to bylina z rodziny jaskrowatych. Występuje w Europie i zachodniej Syberii na wilgotnych łąkach, torfowiskach i górskich halach. Dorasta do 50-70 cm wysokości, a jego liście są głęboko dłoniaste, podzielone na 3-5 klap. Kwitnie w maju i czerwcu, wytwarzając kuliste, cytrynowożółte kwiaty o średnicy ok. 3 cm, które rzadko w pełni się otwierają: barwne działki kielicha tworzą zamkniętą kulę wokół właściwych płatków i licznych pręcików. W Polsce jest rośliną rzadką i objętą ochroną, dlatego nie należy go zrywać ze stanowisk naturalnych; do ogrodu należy wybierać sadzonki ze szkółek.
Nasturcja
Tropaeolum
Nasturcja (Tropaeolum) to rodzaj płożących lub pnących roślin zielnych z rodziny nasturcjowatych, pochodzących z Ameryki Środkowej i Południowej. Najpowszechniej uprawiany gatunek, nasturcja większa (Tropaeolum majus), posiada okrągłe, tarczowate liście oraz efektowne kwiaty w kolorach czerwonym, pomarańczowym, żółtym, różowym, białym i kremowym. Jest to szybko rosnąca roślina jednoroczna, popularna jako roślina ozdobna, jadalna oraz towarzysząca, która odciąga mszyce od upraw warzywnych.
Nasturcja
Tropaeolum majus
Tropaeolum majus, powszechnie znana jako nasturcja, to szybko rosnąca roślina jednoroczna lub krótkowieczna bylina, słynąca z żywych, lejkowatych kwiatów i tarczowatych liści. Wywodząca się z Andów, stała się popularną rośliną ogrodową na całym świecie dzięki swojej wytrzymałości i wszechstronności. Każda naziemna część rośliny jest jadalna i oferuje pikantny smak przypominający rukiew wodną. Nasturcja jest często stosowana w uprawie współrzędnej, gdzie odpędza szkodniki od warzyw takich jak ogórki i pomidory.
Tulbaghia słodka
Tulbaghia simmleri
Tulbaghia simmleri, powszechnie znana jako tulbaghia słodka, to elegancka, kępiastorosnąca, zimozielona bylina pochodząca z trawiastych równin i skalistych zboczy Afryki Południowej. Wytwarza smukłe, szarozielone, wstęgowate liście i tworzy delikatne baldachogrona słodko pachnących różowych do różowofiołkowych kwiatów rurkowatych, kwitnących od wiosny do jesieni. W odróżnieniu od spokrewnionego czosnku towarzystwowego, jej kwiaty charakteryzują się przyjemnym słodkim zapachem, a nie czosnkowym.
Czosnek ozdobny
Tulbaghia violacea
Czosnek ozdobny to kępkowa roślina cebulowa z Afryki Południowej o długich, wąskich, paskowatych liściach, które po zgnieceniu silnie pachną czosnkiem. W okresie kwitnienia osiąga około 60 cm wysokości. Od wczesnego lata do jesieni, wysokie łodygi wznoszą się ponad liście i otwierają skupiska do 20 liliowych do różowawych, gwiazdkowatych kwiatów. Grube korzenie pod ziemią powoli poszerzają kępę. Nie jest to prawdziwy czosnek, a jedynie jego krewny z tej samej rodziny co cebula. Ogrodnicy używają go do obrzeży i masowych nasadzeń w słonecznych miejscach.
Tulipan
Tulipa
Tulipa to rodzaj wiosennych, cebulowych bylin z rodziny liliowatych (Liliaceae), cenionych za ich kielichowate kwiaty w niemal każdym możliwym kolorze. Pochodzące z Azji Środkowej i naturalizowane w całej Europie, tulipany należą do najpopularniejszych cebul ozdobnych na świecie, sadzonych jesienią, aby zakwitły następnej wiosny.
Tulipan szaroński
Tulipa agenensis
Tulipa agenensis, powszechnie znany jako tulipan szaroński, to dziki gatunek tulipana pochodzący z Bliskiego Wschodu i wschodniego regionu Morza Śródziemnego. Wytwarza efektowne, szkarłatne kwiaty z charakterystyczną czarną plamą u nasady z żółtym obrzeżem, kwitnące wiosną. Jako wieloletnia roślina cebulowa przechodzi w stan spoczynku letniego i jest dobrze przystosowana do suchego, słonecznego klimatu śródziemnomorskiego.
Tulipan
Tulipa gesneriana
Tulipan ogrodowy (Tulipa gesneriana) to jeden z najbardziej ikonicznych i ukochanych kwiatów na świecie, pochodzący z Azji Środkowej i szeroko uprawiany w Europie od XVI wieku. Jego kielichowate kwiaty o żywych płatkach w odcieniach czerwieni, żółci, bieli, różu i fioletu pojawiają się wiosną, zamieniając ogrody w prawdziwe widowiska barw. Jest to roślina cebulowa wymagająca okresu chłodnego spoczynku, aby obficie zakwitnąć.
Tulipan Hybrydowy
Tulipa hybrida
Tulipany hybrydowe (Tulipa hybrida) to ikoniczne, wiosenne byliny cebulowe, uwielbiane na całym świecie za żywe, kielichowate kwiaty. Wywodzące się z dzikich gatunków Azji Środkowej i Turcji, poprzez wieki uprawy w Holandii i innych krajach, dały początek tysiącom nazwanych odmian w niemal każdym wyobrażalnym kolorze. Kwitną od wczesnej do późnej wiosny i są klasycznym elementem zarówno formalnych ogrodów, jak i swobodnych rabat.
Tulipan dziki
Tulipa sylvestris
Tulipa sylvestris, czyli tulipan dziki, to wieloletnia roślina cebulowa z rodziny liliowatych (Liliaceae), pochodząca z południowej Europy i Afryki Północnej, aż po Azję Środkową. Charakteryzuje się wąskimi, niebiesko-szarymi liśćmi oraz łodygami o wysokości od 10 do 50 cm, na których osadzone są jeden lub dwa ostro zakończone, żółte kwiaty o cytrynowym zapachu, często z czerwonym nalotem na zewnętrznej stronie płatków. Kwitnie w kwietniu i maju, rośnie na suchych murawach i w zaroślach leśnych, a dzięki podziemnym rozłogom powoli tworzy kolonie.
Tulista pumila
Tulista pumila
Tulista pumila (dawniej Haworthia pumila / Haworthiopsis pumila) to mały południowoafrykański sukulent z rodziny złotogłowowatych (Asphodelaceae), pochodzący z regionu Robertson-Worcester w Karru Zachodnim. Tworzy zwarte, bezłodygowe rozety ze sztywnych, wzniesionych i lekko zakrzywionych liści, pokrytych białymi, zaokrąglonymi guzkami przypominającymi perły – stąd jej nazwa potoczna. Latem (listopad-grudzień w naturalnym środowisku) wytwarza cienki pęd kwiatowy z małymi, rurkowatymi kwiatami w odcieniach bieli i różu. Jest to roślina wolno rosnąca, długowieczna (może żyć 30-40 lat) i bardzo ceniona jako ozdobny sukulent doniczkowy oraz do ogrodów skalnych.
Turbinicarpus schmiedickeanus
Turbinicarpus schmiedickeanus
Turbinicarpus schmiedickeanus to mały, wolno rosnący kaktus, będący endemitem suchych pustyń stanów Nuevo Leon, San Luis Potosi i Tamaulipas w północno-wschodnim Meksyku. Jego pojedynczy, kulisty lub lekko spłaszczony zielony pęd rzadko osiąga 5 cm wysokości i 4 cm szerokości, pokryty jest piramidalnymi brodawkami zakończonymi wełnistymi areolami i kilkoma smukłymi cierniami. Latem z wełnistego wierzchołka wyrastają delikatne białe kwiaty. Gatunek ten jest wpisany na listę bliskich zagrożenia (NT) przez IUCN i chroniony na mocy załącznika I konwencji CITES ze względu na utratę siedlisk oraz nadmierne pozyskiwanie ze stanowisk naturalnych.
Turnera biała
Turnera subulata
Turnera biała (Turnera subulata) to wieloletni półkrzew o zdrewniałej podstawie, pochodzący z Ameryki Środkowej i Południowej (od Panamy po Brazylię). Obecnie jest naturalizowany w wielu regionach tropikalnych, takich jak Malezja, Indonezja, wyspy Pacyfiku, Karaiby i Floryda. Osiąga około 80 cm wysokości, posiada owalne, ząbkowane liście o długości do 9 cm, z lekko owłosionym spodem. Jej pięciopłatkowe kwiaty, o barwie od białej do bladożółtej z ciemnobrązowym środkiem, otwierają się wcześnie rano i zamykają około godziny 11:00. Kwitnie niemal przez cały rok i stanowi ważne źródło nektaru dla pszczół.
Turnera wiązolistna
Turnera ulmifolia
Turnera wiązolistna (Turnera ulmifolia) to tropikalny, wieloletni półkrzew pochodzący z Meksyku, Ameryki Środkowej, Karaibów i północnej części Ameryki Południowej, szeroko rozpowszechniony w północno-wschodniej Brazylii. Wytwarza jaskrawożółte kwiaty, które otwierają się o świcie i więdną do południa. Jest szeroko stosowana w medycynie ludowej.
Podbiał pospolity
Tussilago farfara
Podbiał pospolity (Tussilago farfara) to wieloletnia roślina zielna z rodziny astrowatych (Asteraceae), znana z wyjątkowego cyklu wzrostu: kwiaty pojawiają się wczesną wiosną, jeszcze przed rozwinięciem się liści. Pokryte łuskami pędy kwiatowe o wysokości 5–15 cm niosą jaskrawożółte kwiatostany przypominające mniszka lekarskiego już w kwietniu i maju. Dopiero po przekwitnięciu z ziemi wyrastają duże, o szerokości 10–20 cm, sercowate lub nerkowate liście, których spód pokryty jest gęstym, białym kutnerem. Roślina rozprzestrzenia się efektywnie za pomocą długich kłączy sięgających do 70 cm głębokości, tworząc często rozległe skupiska w miejscach otwartych i nasłonecznionych – na przydrożach, brzegach rowów, piaszczystych brzegach rzek i terenach ruderalnych. Gatunek ten jest bardzo pospolity w całej Polsce. Nazwa rodzajowa i gatunkowa wywodzi się z łacińskich słów tussis (kaszel) i agere (pędzić/usuwać), co nawiązuje do długiej historii stosowania rośliny w medycynie ludowej jako środka na kaszel.
Goryczak żółciowy
Tylopilus felleus
Tylopilus felleus, znany jako goryczak żółciowy, to gatunek grzyba z rodziny borowikowatych. Słynie z niezwykle gorzkiego smaku, który czyni go niejadalnym, choć nie jest on śmiertelnie trujący. Grzyb posiada brązowy kapelusz, białawy do różowawego hymenofor rurkowy oraz charakterystyczną ciemną siateczkę na trzonie. Rośnie w symbiozie z drzewami iglastymi i liściastymi, preferując kwaśne gleby.
Pałka wąskolistna
Typha domingensis
Pałka (Typha domingensis) to wieloletnia roślina zielna z rodziny pałkowatych, typowa dla terenów podmokłych, bagien oraz brzegów rzek i lagun w tropikalnych i subtropikalnych regionach Ameryki. Tworzy gęste zarośla o wysokości do 4 metrów dzięki swoim płożącym, bardzo żywotnym i kolonizującym kłączom. Jej liście są długie, płaskie i wzniesione, a kwiaty zebrane są w charakterystyczny, cylindryczny, brązowy kłos przypominający cygaro. Toleruje zalania do 1,5 metra oraz gleby zasolone, pełniąc kluczową rolę ekologiczną poprzez oczyszczanie wody i zapewnianie schronienia faunie wodnej.
Pałka szerokolistna
Typha latifolia
Pałka szerokolistna (Typha latifolia) to wieloletnia, kłączowa roślina wodna i bagienna, często spotykana na Węgrzech w kanałach, trzcinowiskach, bagnach i na brzegach wód stojących. Może dorastać do 2,5–3 metrów wysokości, ma blado niebieskozielone, równolegle unerwione, wstęgowate liście o szerokości 8–20 mm. Charakterystyczny brązowy, „cygarokształtny” kwiatostan składa się z dwóch części: u dołu brązowy, żeński kwiatostan, a powyżej żółta, męska część, która opada po kwitnieniu. Dzięki silnie rozrastającemu się kłączu tworzy gęste skupiska i stanowi ważne siedlisko oraz źródło pożywienia dla fauny mokradeł.
Tyfonium
Typhonium
Tyfonium to rodzaj bulwiastych roślin z rodziny obrazkowatych, obejmujący ponad 70 gatunków pochodzących z tropikalnej Azji, Mongolii i północno-wschodniej Australii. Te kępiaste byliny wytwarzają trójkątne, lśniące i klapowane liście o barwie od średniej do ciemnej zieleni, osadzone na długich ogonkach. Latem pojawiają się ciemnopurpurowe lub brązowe pochwy kwiatostanowe, często o nieprzyjemnym zapachu, typowe dla roślin obrazkowatych. Roślina przechodzi w stan spoczynku zimą, tracąc ulistnienie aż do kolejnej wiosny.
Znajdź idealną roślinę
Nasz przewodnik po roślinach pomaga znaleźć idealne gatunki odpowiednie do Twojego poziomu doświadczenia i pory roku.
Przeglądaj według Trudności, Pory Roku i Innych
Użyj poniższych filtrów, aby zawęzić ten katalog według trudności pielęgnacji, pory roku, środowiska lub wyszukaj bezpośrednio po nazwie. Każdy filtr prowadzi do listy dopasowanej do Twoich warunków uprawy.