Kompletny przewodnik po roślinach
Odkrywaj rośliny według trudności, sezonu i nie tylko. Znajdź idealną roślinę dla siebie.
Rośliny według miasta
🗺️ Rośliny według miastaZnaleziono 3941 roślin
Wyświetlanie 721-756 z 3941
Katlejka Karmazynowa
Cattleya labiata
Cattleya labiata jest epifitycznym storczykiem pochodzącym z północno-wschodniej Brazylii, spotykanym w stanach takich jak Ceará, Pernambuco, Bahia, Sergipe, Alagoas i Paraíba. Znana jako „Królowa Sertão” (brazylijskiego interioru), jest jednym z najbardziej emblematycznych storczyków Brazylii i w 2025 roku została oficjalnie ustanowiona symbolem kwiatowym stanu Ceará. Jej maczugowate pseudobulwy mogą osiągać 25 cm wysokości, z pojedynczym grubym, skórzastym, jasnozielonym liściem. Wydaje od 2 do 5 kwiatów na każde kwitnienie, każdy o średnicy 15–20 cm, w odcieniach różu, lila, fioletu i bieli, z żywym warżką i charakterystyczną wonią, która zainspirowała słynne perfumy Chanel N°5.
Katleja Mendla
Cattleya mendelii
Cattleya mendelii, powszechnie znana jako Katleja Mendla, to zachwycający storczyk epifityczny pochodzący z lasów mglistych Kolumbii. Wytwarza duże, efektowne kwiaty o płatkach i działkach kielicha w kolorze od białego do jasnoróżowego, zwieńczone wspaniałą purpurowo-karmazynową warżką z żółtą gardzielą. Ceniona za intensywny zapach i niezrównaną elegancję, uważana jest za jeden z najwdzięczniejszych gatunków z rodzaju Cattleya. Rośnie jako epifit jednolistny — każda pseudobulwa podtrzymuje jeden liść — i niezawodnie kwitnie późną wiosną.
Storczyk Cattleya
Cattleya spp
Cattleya (Cattleya spp) to rodzaj epifitycznych storczyków pochodzących z Lasu Atlantyckiego Brazylii oraz innych tropikalnych regionów Ameryki Południowej i Środkowej. Znana jako Królowa Storczyków, wytwarza duże, okazałe kwiaty w żywych odcieniach fioletu, różu, bieli, żółci i pomarańczu. Jest jednym z najczęściej uprawianych storczyków na świecie, cenionym zarówno przez kolekcjonerów, jak i miłośników orchidei.
Orchidea Bożonarodzeniowa
Cattleya trianae
Cattleya trianae, czyli Orchidea Bożonarodzeniowa lub Zimowa Katleja, jest kwiatem narodowym Kolumbii. Ta epifityczna orchidea pochodząca z andyjskich lasów mgłowych wydaje spektakularne kwiaty w odcieniach fioletu, bieli i różu z charakterystyczną wargą, kwitnąc od późnego grudnia do wczesnej wiosny.
Cattleya Wittiga
Cattleya wittigiana
Cattleya wittigiana to miniaturowy storczyk epifityczny pochodzący z mglistych lasów deszczowych Mata Atlântica w stanach Espírito Santo i Minas Gerais w Brazylii, gdzie porasta omszałe drzewa o szorstkiej korze na wysokościach od 700 do 2000 m n.p.m. Dawniej klasyfikowana jako Sophronitis wittigiana (blisko spokrewniona z Cattleya coccinea), wytwarza maleńkie, kuliste pseudobulwy zwieńczone pojedynczym, sztywnym i skórzastym liściem. Zimą zaskakuje hodowców różowo-magentowymi kwiatami o średnicy 4–6,5 cm. W naturze jest zapylana przez kolibry i najlepiej czuje się w chłodnych, jasnych, wietrznych i wilgotnych warunkach typowych dla odsłoniętych grzbietów górskich.
Ceanotos zielny
Ceanothus herbaceus
Ceanotos zielny (Ceanothus herbaceus) to zwarty, liściasty krzew rodzimy dla prerii, skalistych polan i piaszczystych wzgórz w środkowej i wschodniej Ameryce Północnej. Osiąga 60–90 cm wysokości i wiosną oraz na początku lata tworzy gęste grona drobnych białych kwiatów, przywabiając motyle i rodzime zapylacze. Wyjątkowo odporny na suszę po ukorzebieniu, doskonale rośnie w ubogich, przepuszczalnych glebach i wymaga minimalnej pielęgnacji, co czyni go idealnym wyborem do ogrodów z roślinami rodzimymi i krajobrazów o niskich wymaganiach pielęgnacyjnych.
Ceanothus
Ceanothus thyrsiflorus
Ceanothus thyrsiflorus, znany jako kalifornijski bez, to wiecznie zielony krzew lub małe drzewo pochodzące z przybrzeżnych obszarów Kalifornii i Oregonu. Ceniony za gęste grona blado- do ciemnoniebieskich kwiatów, które kwitną wiosną, należy do rodziny Rhamnaceae i dobrze adaptuje się do ogrodów o klimacie śródziemnomorskim.
Cecropia
Cecropia
Cecropia to rodzaj drzew z rodziny pokrzywowatych (Urticaceae) pochodzących z tropikalnej Ameryki, od Meksyku po południową Brazylię, od poziomu morza do 2600 m n.p.m. Istnieje około 60 gatunków, w tym drzewo trąbkowe (Cecropia peltata), Ambay pumpwood (C. pachystachya) i czerwona cecropia (C. glaziovii). Są to drzewa pionierskie: jedne z pierwszych, które kolonizują luki w lesie i oczyszczone tereny, i rosną bardzo szybko. Większość osiąga 5-15 m wysokości, z rzadkimi gałęziami i parasolowatą koroną dużych, zaokrąglonych liści o średnicy 30-40 cm, podzielonych na 7-11 płatów i często białawych od spodu. Pień i gałęzie są puste i w naturze zamieszkują je mrówki Azteca, które bronią drzewa. Rośliny są męskie lub żeńskie; żeńskie wydają palczaste owoce zjadane przez nietoperze, ptaki i małpy, a liście są podstawowym pożywieniem dla leniwców. Niektóre gatunki stały się inwazyjne poza Amerykami, na przykład na Hawajach i w Azji Południowo-Wschodniej.
Cecropia Glaziou
Cecropia glaziovii
Cecropia glaziovii, powszechnie znana jako Cecropia Glaziou lub Czerwona Embauba, to szybko rosnące drzewo pionierskie pochodzące z brazylijskiego Lasu Atlantyckiego. Charakteryzuje się dużymi, klapowanymi liśćmi, które są zielone od góry i srebrzysto-białe od spodu, oraz czerwonawymi młodymi przyrostami, od których pochodzi jej portugalska nazwa zwyczajowa. W ciągu dekady może osiągnąć nawet 16 metrów wysokości, co czyni ją jednym z najszybciej rosnących drzew w Lesie Atlantyckim.
Cekropia
Cecropia pachystachya
Cekropia (Cecropia pachystachya) to pionierskie drzewo pochodzące z Ameryki Południowej, należące do rodziny pokrzywowatych (Urticaceae). Charakteryzuje się szybkim wzrostem i koroną w kształcie parasola, osiągając od 6 do 15 metrów wysokości. Jej duże, dłoniasto-klapowane liście, ciemnozielone z wierzchu i srebrzyste od spodu, należą do jej najbardziej charakterystycznych cech. Łodyga jest pusta i węzłowata, zamieszkiwana przez mrówki z rodzaju Azteca w relacji mutualistycznej: drzewo zapewnia schronienie i pożywienie (ciałka Mullera), a mrówki bronią roślinę przed roślinożercami. Szybko kolonizuje polany, obrzeża lasów i obszary zdegradowane, będąc kluczowym elementem projektów rekultywacji środowiska, a jej liście są historycznie stosowane w medycynie ludowej.
Cedrela pachnąca
Cedrela odorata
Cedrela pachnąca (Cedrela odorata) to majestatyczne tropikalne drzewo z rodziny Meliaceae, pochodzące z Neotropików – od Meksyku przez Amerykę Środkową i Karaiby aż po Argentynę. Jego aromatyczne drewno twardzielowe jest naturalnie odporne na termity i gnicie, co czyni je jednym z najbardziej cenionych gatunków drewna w Ameryce Łacińskiej. Drzewo jest również cenione w zalesieniach, agrolesnictwie oraz tradycyjnej medycynie.
Cedr atlaski
Cedrus atlantica
Cedr atlaski (Cedrus atlantica) to potężne, wiecznie zielone drzewo iglaste z rodziny sosnowatych (Pinaceae), będące gatunkiem endemicznym dla gór Atlas i Rif w Afryce Północnej oraz regionu Atlasu Tellskiego w Algierii. W młodości wykształca regularną, stożkowatą koronę, która z wiekiem staje się spłaszczona, z rozłożystymi, poziomymi lub zwisającymi konarami. Szarozielone, krótkie igły zebrane są w pęczki na krótkopędach lub osadzone skrętolegle na długopędach, natomiast wzniesione, beczułkowate szyszki dojrzewają w ciągu 2-3 lat, zmieniając barwę z zielononiebieskiej na lśniącą brązową. W swoim naturalnym środowisku może osiągać wysokość 30-40 metrów, co czyni go jednym z największych drzew iglastych.
Cedr himalajski
Cedrus deodara
Cedr himalajski (Cedrus deodara) to potężne, zimozielone drzewo iglaste pochodzące z zachodnich Himalajów, od Afganistanu po Indie i Nepal, gdzie rośnie na wysokościach 1500–3200 m n.p.m. Jako prawdziwy cedr z rodziny sosnowatych, tworzy szeroką, piramidalną koronę z malowniczo zwisającymi końcówkami gałęzi i miękkimi, niebiesko-zielonymi lub srebrzystymi igłami zebranymi w gęste pęczki. Dojrzałe okazy w krajobrazie osiągają zazwyczaj 12–15 m wysokości przy znacznej rozpiętości i mogą żyć przez stulecia. W Himalajach czczony jako „Devadaru” – co w sanskrycie oznacza „drzewo bogów” – jest ceniony zarówno jako majestatyczne drzewo ozdobne, jak i ze względu na swoje odporne na gnicie, aromatyczne drewno.
Puchowiec wspaniały
Ceiba pentandra
Puchowiec wspaniały (Ceiba pentandra) to jedno z najwyższych drzew w amazońskim lesie deszczowym, osiągające ponad 60 metrów wysokości i żyjące ponad 300 lat. Znane z kolczastego pnia w młodości oraz potężnych korzeni podporowych, które stabilizują jego koronę w kształcie parasola ponad sklepieniem lasu. Czczone jako „Królowa Lasu”, zajmuje centralne miejsce w kosmologii wielu ludów Amazonii, a także w mitologii Majów, gdzie uważane było za święte Drzewo Świata (Yax Che), łączące świat podziemny, ziemię i niebo. Jego kremowo-różowe kwiaty otwierają się nocą, gdy drzewo jest bezlistne, przyciągając zapylające je nietoperze, a jego torebki nasienne uwalniają miękkie, wyporne włókno znane jako kapok, historycznie używane do wypełniania materacy, poduszek i kamizelek ratunkowych.
Jedwabnik wspaniały
Ceiba speciosa
Jedwabnik wspaniały (Ceiba speciosa) to majestatyczne, liściaste drzewo pochodzące z Ameryki Południowej, cenione za butelkowaty, zielony pień pokryty stożkowatymi kolcami, efektowne różowe kwiaty oraz strąki nasienne wypełnione jedwabistym włóknem kapokowym. Powszechnie sadzone jako drzewo ozdobne w parkach, alejach i ogrodach publicznych w Brazylii, Argentynie i innych krajach.
Dławisz okrągłolistny
Celastrus orbiculatus
Celastrus orbiculatus, powszechnie znany jako dławisz okrągłolistny lub dławisz azjatycki, to liściasta liana drzewiasta pochodząca z Azji Wschodniej. Rośnie bardzo energicznie, osiągając do 18 metrów długości, owijając spiralnie swoje pędy wokół rodzimych drzew i wrzynając się w ich tkanki. Jego ozdobne żółto-pomarańczowe torebki z jaskrawoczerwonymi nasionami są bardzo atrakcyjne jesienią, jednak są toksyczne dla ludzi, psów i kotów. Roślina ta jest uznawana za wysoce inwazyjny gatunek w Ameryce Północnej i innych regionach poza jej rodzimym zasięgiem.
Celozja grzebieniasta
Celosia
Celozja to rodzaj tropikalnych roślin jednorocznych i wieloletnich z rodziny szarłatowatych (Amaranthaceae), znany z efektownych kwiatostanów przypominających grzebień koguta, pierzaste pióropusze lub kłosy pszenicy. Pochodzi z tropikalnej Afryki, Azji i obu Ameryk, a w ogrodach, rabatach i pojemnikach uprawiana jest powszechnie jako roślina ozdobna.
Celozja srebrzysta
Celosia argentea
Celozja srebrzysta (Celosia argentea) to tropikalna roślina ozdobna pochodząca z tropikalnej Afryki i Azji, ceniona za efektowne kwiatostany w odcieniach czerwieni, pomarańczu, złota, różu, fioletu i kremowej bieli. Należy do rodziny Amaranthaceae i występuje w trzech głównych formach: cristata (rzeźbiona, czubata), plumosa (aksamitnie pierzaste pióropusze) oraz spicata (eleganckie stożkowate kłosy). W klimacie umiarkowanym uprawiana jest jako roślina jednoroczna, natomiast w strefach tropikalnych może żyć jako krótkotrwała bylina. Poza wartością ozdobną jej młode liście są jadalne i smakiem przypominają szpinak.
Celozja grzebieniasta
Celosia argentea var. cristata
Celosia argentea var. cristata (celozja grzebieniasta) to jednoroczna lub krótkowieczna bylina ozdobna z rodziny szarłatowatych (Amaranthaceae), prawdopodobnie pochodząca z Indii, tropikalnej Azji i Afryki. Charakteryzuje się aksamitnymi w dotyku, pofalowanymi kwiatostanami przypominającymi grzebień koguta lub mózg, które mogą występować w odcieniach czerwieni, żółci, pomarańczy, różu i bordo. W tradycyjnych ogrodach Indii, Birmy i Chin była uprawiana jako roślina święta w pobliżu świątyń, co przyczyniło się do jej przetrwania. Roślina dorasta do 30-60 cm wysokości, szybko się rozwija, a kwiaty zachowują swój kształt i kolor przez długi czas, nawet po wysuszeniu.
Celozja pióropuszowa
Celosia argentea var. plumosa
Celosia argentea var. plumosa, powszechnie znana jako celozja pióropuszowa, to żywiołowa roślina jednoroczna wyróżniająca się kwiatostanami w kształcie pióropusza lub płomienia. Intensywne barwy i aksamitna faktura sprawiają, że jest ulubieńcem letnich ogrodów i rabat. Choć traktowana głównie jako roślina ozdobna, jest odporna i obficie kwitnie w pełnym słońcu.
Celozja grzebieniasta
Celosia cristata
Celosia cristata, powszechnie znana jako celozja grzebieniasta, to tropikalna jednoroczna roślina ozdobna ceniona za wyjątkowe, aksamitne kwiatostany o kształcie przypominającym mózg. Dostępna w żywych odcieniach czerwieni, różu, pomarańczy, żółci i fioletu, wnosi intensywny kolor do ogrodów, rabat i pojemników.
Celozja kłosowa
Celosia spicata
Celosia spicata, powszechnie znana jako celozja kłosowa, to tropikalna roślina jednoroczna pochodząca z Azji i Afryki. Jej smukłe, przypominające kłosy pszenicy kwiatostany w odcieniach różu, fioletu i czerwieni — często nabierające pięknego metalicznego, srebrnego połysku — czynią ją jednym z najbardziej wyrazistych kwiatów ozdobnych stosowanych w ogrodach i bukietach z ciętych kwiatów.
Wiązowiec południowy
Celtis australis
Wiązowiec południowy (Celtis australis) to duże i długowieczne drzewo liściaste, pochodzące z południowej Europy, północnej Afryki i zachodniej Azji. Ceniony za elegancką, kielichowatą koronę, szorstką szarą korę i ząbkowane, ciemnozielone liście, doskonale adaptuje się do klimatu śródziemnomorskiego i po zakorzenieniu wykazuje dużą odporność na upał, suszę, wiatr oraz zanieczyszczenia miejskie. Małe, zielonkawe kwiaty pojawiają się wiosną, a po nich następują niewielkie owoce (pestkowce), które jesienią dojrzewają, zmieniając barwę z pomarańczowej na ciemnofioletową; są one jadalne i mają słodki smak przypominający daktyle. Jest to klasyczne drzewo sadzone wzdłuż ulic i w parkach południowej Europy.
Wiązowiec zachodni
Celtis occidentalis
Wiązowiec zachodni (Celtis occidentalis) to wytrzymałe drzewo liściaste zrzucające liście na zimę, pochodzące ze środkowej i wschodniej części Ameryki Północnej, osiągające 12-18 m wysokości. Ceniony jako miejskie drzewo cieniodajne ze względu na swoją odporność, charakteryzuje się szarą, brodawkowatą i korkowatą korą, łukowato wygiętymi gałęziami oraz małymi, jadalnymi, fioletowymi pestkowcami, które są chętnie zjadane przez ptaki.
Wiązowiec chiński
Celtis sinensis
Celtis sinensis to szybko rosnące drzewo liściaste z rodziny konopiowatych, pochodzące z Azji Wschodniej (Chiny, Japonia i Korea). Zazwyczaj osiąga od 12 do 20 m wysokości przy podobnej rozpiętości, tworząc szeroką, zaokrągloną koronę z błyszczącymi, ząbkowanymi liśćmi, które jesienią przebarwiają się na żółtobrązowo. Wiosną w kątach liści pojawiają się drobne, zielonkawe kwiaty, a po nich małe, pomarańczowe do czerwonobrązowych pestkowce, które są jadalne i chętnie zjadane przez ptaki. Gatunek ten toleruje suszę, wiatr, warunki miejskie oraz słabe gleby, przez co jest powszechnie sadzony jako drzewo dające cień, w parkach oraz jako bonsai. Służy również jako roślina żywicielska dla gąsienic motyli z rodzaju Libythea.
Cenchrus
Cenchrus
Cenchrus to rodzaj traw z rodziny wiechlinowatych (Poaceae), znany powszechnie jako wyżpin lub cenchrus. Obejmuje gatunki ozdobne, takie jak rozplenica szczecinkowata (Cenchrus setaceus), oraz rośliny pastewne, jak Cenchrus ciliaris, szeroko wykorzystywany na pastwiskach w regionach suchych i półpustynnych. Charakteryzuje się gęstymi kępami wąskich liści i pierzastymi kwiatostanami, a także nasionami z kolcami, które łatwo przyczepiają się do sierści zwierząt i ubrań.
Rozplenica japońska
Cenchrus alopecuroides
Cenchrus alopecuroides, wciąż często sprzedawana pod starą nazwą Pennisetum alopecuroides, to wieloletnia trawa ozdobna, która tworzy zaokrąglone kępy cienkich, łukowato wygiętych liści, przypominających fontannę. Pochodzi z Azji Wschodniej (Chiny, Korea, Japonia, Azja Południowo-Wschodnia) i Australii. Od połowy lata do jesieni wypuszcza miękkie, puszyste kłosy, przypominające szczotki do czyszczenia lamp, początkowo zielone, następnie różowawe lub fioletowe, a w końcu słomkowe. Kępa osiąga od 60 do 150 cm wysokości i szerokości, w zależności od odmiany. Zimą w chłodnym klimacie liście stają się złote i suche; w łagodnym klimacie pozostają zielone. Jest szeroko stosowana w architekturze krajobrazu, w grupach, na obrzeżach i w dużych donicach.
Kikuju
Cenchrus clandestinus
Kikuju (Cenchrus clandestinus) to silna, szybko rosnąca trawa wieloletnia pochodząca z wyżynnych regionów Afryki Wschodniej. Jest szeroko stosowana jako trawa trawnikowa, pastwiskowa i okrywowa w klimatach tropikalnych, subtropikalnych i ciepłych umiarkowanych na całym świecie, w tym w Australii, Nowej Zelandii, RPA i Kalifornii. Roślina rozprzestrzenia się agresywnie poprzez rozbudowaną sieć kłączy i rozłogów, tworząc gęste, wytrzymałe darnie, które szybko regenerują się po koszeniu, wypasie i deptaniu. Jej odporność na suszę, zdolność adaptacji do różnych typów gleb i szybkie zadomowienie sprawiają, że jest jedną z najpopularniejszych traw darniowych na świecie.
Trawa słoniowa
Cenchrus purpureus
Trawa słoniowa (Cenchrus purpureus, dawniej Pennisetum purpureum) to olbrzymia wieloletnia trawa pochodząca z tropikalnej Afryki. Jedna z najbardziej wydajnych traw na świecie – może osiągać do 7 metrów wysokości, tworząc gęste, przypominające bambus kępy. Szeroko uprawiana jako roślina pastewna, źródło biomasy oraz do zapobiegania erozji gleby w strefach tropikalnych i subtropikalnych.
Chaber
Centaurea
Chaber (Centaurea) to obszerny rodzaj obejmujący ponad 700 gatunków roślin zielnych z rodziny astrowatych (Asteraceae), pochodzących głównie z basenu Morza Śródziemnego, Bliskiego Wschodu i umiarkowanej Eurazji. Rodzaj ten obejmuje rośliny jednoroczne, dwuletnie i byliny: od popularnego chabra bławatka (C. cyanus) o charakterystycznych niebieskich kwiatach, po wytrzymałe byliny łąkowe. Kwiaty posiadają zewnętrzny pierścień rurkowatych płatków wokół gęstego dysku centralnego, w odcieniach niebieskiego, fioletu, różu, bieli, żółci i czerwieni. Są to rośliny odporne, tolerujące suszę i niewymagające, bardzo cenione w ogrodach rustykalnych, na łąkach kwietnych i rabatach bylinowych.
Chaber srebrzysty
Centaurea cineraria
Chaber srebrzysty (Centaurea cineraria) to wieloletnia krzewinka z rodziny astrowatych, będąca endemitem nadmorskich klifów południowych Włoch. Uprawiany jest głównie ze względu na swoje ulistnienie: głęboko powcinane liście, pokryte z obu stron gęstym, filcowatym kutnerem, który nadaje im srebrzystobiały odcień. Latem wytwarza fioletowe koszyczki kwiatowe przypominające oset, które wielu ogrodników usuwa, aby zachować zwarty pokrój rośliny. Często bywa mylony ze starcem popielnym (Jacobaea maritima), z którym dzieli potoczną nazwę „mrozy”.
Chaber bławatek
Centaurea cyanus
Centaurea cyanus, powszechnie znana jako chaber bławatek, to ikoniczny jednoroczny dziki kwiat rodzimy dla Europy. Słynący z intensywnie niebieskich kwiatostanów, od dawna jest nieodłącznym elementem ogrodów wiejskich i łąk kwiatowych. Niegdyś powszechny widok na polach zbożowych w całej Europie, jest de facto narodowym kwiatem Niemiec, symbolizującym odporność i jedność. Jadalne płatki czynią go popularną ozdobą w zastosowaniach kulinarnych.
chaber górski
Centaurea montana
Centaurea montana, powszechnie znana jako chaber górski lub trwały chaber bławatek, to okazała, kępkowa bylina. Wyróżnia się charakterystycznymi, postrzępionymi, pająkowatymi koszyczkami kwiatowymi, najczęściej w głębokim fioletowo-niebieskim kolorze, choć istnieją odmiany białe i różowe. Lancetowate liście pokryte są w młodości delikatnymi, srebrzystymi włoskami, nadającymi ulistnieniu miękki, szarozielony wygląd. Roślina jest bardzo ceniona w ogrodach w stylu wiejskim ze względu na swoją odporność i zdolność do przyciągania zapylaczy.
Chaber czarniawy
Centaurea nigra
Chaber czarniawy (Centaurea nigra) to wytrzymała bylina zielna pochodząca z Europy, ceniona za fioletowe kwiaty przypominające osty oraz dużą wartość dla zapylaczy, takich jak pszczoły i motyle. Dorasta do około 1 m wysokości, kwitnąc od czerwca do września na łąkach i w ogrodach naturalistycznych.
Chaber czarniawy
Centaurea nigrescens
Centaurea nigrescens to wytrzymała bylina z rodziny astrowatych (Asteraceae), pochodząca z górskich łąk Europy Środkowej i Południowo-Wschodniej. Jej wzniesione i rozgałęzione łodygi wytwarzają od lata do jesieni różowo-fioletowe koszyczki kwiatowe przypominające osty, z charakterystycznymi ciemnymi i frędzlowatymi podsadkami. Choć jest ceniona w ogrodach naturalistycznych za swoją odporność, zdziczała również poza swoim naturalnym zasięgiem i w niektórych częściach Ameryki Północnej jest uważana za roślinę inwazyjną; przed posadzeniem warto sprawdzić lokalne przepisy.
Wąkrota azjatycka
Centella asiatica
Wąkrota azjatycka to płożąca się bylina z rodziny selerowatych, pochodząca z wilgotnych obszarów południowej i południowo-wschodniej Azji. Wytwarza długie rozłogi (stolony), które zakorzeniają się w węzłach i szybko pokrywają wilgotną glebę. Liście mają kształt nerkowaty lub monetowaty z karbowanym brzegiem, a latem roślina wydaje drobne, białawe lub różowawe kwiaty. W tradycyjnej medycynie ajurwedyjskiej i chińskiej należy do najważniejszych ziół leczniczych.
Znajdź idealną roślinę
Nasz przewodnik po roślinach pomaga znaleźć idealne gatunki odpowiednie do Twojego poziomu doświadczenia i pory roku.
Przeglądaj według Trudności, Pory Roku i Innych
Użyj poniższych filtrów, aby zawęzić ten katalog według trudności pielęgnacji, pory roku, środowiska lub wyszukaj bezpośrednio po nazwie. Każdy filtr prowadzi do listy dopasowanej do Twoich warunków uprawy.