Kompletny przewodnik po roślinach
Odkrywaj rośliny według trudności, sezonu i nie tylko. Znajdź idealną roślinę dla siebie.
Rośliny według miasta
🗺️ Rośliny według miastaZnaleziono 3941 roślin
Wyświetlanie 1441-1476 z 3941
Koralowiec Indyjski
Erythrina variegata
Erythrina variegata, powszechnie znana jako Koralowiec Indyjski lub Pazur Tygrysa, to duże tropikalne drzewo z rodziny bobowatych (Fabaceae). Rodzime dla tropikalnej Azji i Pacyfiku, słynie z efektownych groniastych kwiatostanów w szkarłatno-czerwonej barwie, które pojawiają się przed rozwojem nowych liści lub równocześnie z nimi. Szybko rosnące, zdolne osiągnąć 27 metrów wysokości, jest powszechnie sadzone jako ozdobne drzewo cieniodajne, żywy płot oraz w systemach agroleśniczych. Drzewo posiada również duże znaczenie w tradycyjnej medycynie kultur Azji Południowej i Południowo-Wschodniej.
Psiząb
Erythronium
Erythronium, powszechnie znany jako psiząb lub lilia pstrągowa, to rodzaj obejmujący około 30 gatunków wieloletnich roślin cebulowych kwitnących wiosną, pochodzących z lasów liściastych Ameryki Północnej, Europy i Azji. Jego nazwa zwyczajowa nawiązuje do nakrapianego wzoru na liściach, przypominającego skórę pstrąga, a roślina wytwarza zwisające kwiaty w kształcie lilii w odcieniach żółci, bieli, różu lub lawendowego fioletu, które pojawiają się, zanim drzewa liściaste rozwiną korony wiosną. Po krótkim okresie kwitnienia trwającym około dwóch tygodni, liście żółkną i wysychają, a roślina spędza resztę roku w stanie spoczynku pod ziemią w formie małej cebuli przypominającej ząb psa, stąd nazwa psiząb. Rośnie powoli z nasion (pierwsze kwitnienie może nastąpić po 4–7 latach), ale jest długowieczny i zdolny do naturalizacji poprzez cebulki przybyszowe po zadomowieniu. Erythronium jest wysoko ceniony przez ogrodników uprawiających rośliny runa leśnego i gatunki rodzime za krótki, ale zachwycający pokaz wczesną wiosną.
Koka
Erythroxylum coca
Erythroxylum coca, znana jako koka, to wiecznie zielony krzew z rodziny krasnodrzewowatych, pochodzący z andyjskich zboczy Ameryki Południowej (Peru, Boliwia, Ekwador i Kolumbia). Osiąga od 2 do 3 metrów wysokości, charakteryzuje się prostymi gałęziami oraz owalnymi, cienkimi liśćmi o intensywnie zielonym kolorze, które posiadają dwie charakterystyczne linie podłużne po obu stronach nerwu głównego. Wytwarza małe, biało-żółte kwiaty zebrane w kątach liści, które dojrzewają w czerwone pestkowce. Rośnie naturalnie w subtropikalnym klimacie górskim, na wysokościach od 500 do 2000 m n.p.m., przy wysokiej wilgotności i obfitych opadach. Jej liście zawierają alkaloidy i od tysiącleci posiadają głęboką wartość kulturową oraz leczniczą w kulturach andyjskich.
Eskallonia
Escallonia
Eskallonia to rodzaj zimozielonych krzewów pochodzących z Ameryki Południowej, cenionych za błyszczące, ząbkowane, ciemnozielone liście oraz długie kwitnienie. Od lata do jesieni roślina obsypuje się drobnymi, rurkowatymi kwiatami w kolorze białym, różowym lub czerwonym. Odmiany ogrodowe obejmują zarówno zwarte krzewy o wysokości około 1 m, jak i duże rośliny żywopłotowe osiągające 4 m i więcej. Rosną szybko, przyciągają pszczoły i są odporne na wiatr, zasolenie oraz suszę, co czyni je klasycznym wyborem na żywopłoty w rejonach nadmorskich.
Mak kalifornijski
Eschscholzia californica
Eschscholzia californica, powszechnie znana jako mak kalifornijski, to jednoroczna lub wieloletnia roślina dziko rosnąca, pochodząca z zachodnich Stanów Zjednoczonych i Meksyku. Wydaje żywe kwiaty w odcieniach pomarańczu, żółci, czerwieni i bieli od wiosny do lata. Jako oficjalny kwiat stanowy Kalifornii, jest ceniona za tolerancję na suszę, niskie wymagania pielęgnacyjne oraz zachwycający efekt wizualny w ogrodach i nasadzeniach naturalistycznych.
Espostoa guentheri
Espostoa guentheri
Espostoa guentheri, sprzedawana również jako Vatricania guentheri, to kolumnowy kaktus endemiczny dla wschodniej Boliwii, z doliny rzeki Grande, gdzie rośnie na zboczach suchych lasów na wysokości od 800 do 1300 m n.p.m. Tworzy jasnozielone kolumny o wysokości do 2 lub 3 m i średnicy około 10 cm, z około 27 żebrami i słomkowożółtymi cierniami, rozgałęziając się od podstawy wraz z wiekiem. Wyróżnia go boczny cefalium: pas czerwonobrązowej wełny z włoskami, o długości do 50 cm, który rośnie tylko z jednej strony łodygi i z którego wyrastają kwiaty. Kwiaty są rurkowate, żółtawe do białawych i otwierają się wczesnym latem. Owoce są jadalne, ale bez smaku. Jest to gatunek różniący się od Espostoa lanata, kaktusa bawełnianego z Peru.
Espostoa wełnista
Espostoa lanata
Espostoa lanata, powszechnie znana jako espostoa wełnista, to kaktus kolumnowy pochodzący z andyjskich zboczy południowego Ekwadoru i północnego Peru. Jego łodyga jest gęsto pokryta białymi, wełnistymi włosami, które skrywają ostre ciernie, nadając mu puszysty i ozdobny wygląd. W swoim naturalnym środowisku może przekraczać 7 metrów wysokości, jednak uprawiany w doniczce rośnie znacznie wolniej i zachowuje bardziej kompaktowe rozmiary.
Espostoopsis dybowskii
Espostoopsis dybowskii
Espostoopsis dybowskii to rzadki gatunek kaktusa kolumnowego, występujący wyłącznie we wschodniej i północnej części stanu Bahia w Brazylii, w siedliskach typu caatinga, na wysokościach od 300 do 750 metrów n.p.m. Roślina rośnie na skałach granitowych i gnejsowych oraz na wychodniach kwarcytowych, tworząc miejscami gęste, jednogatunkowe skupiska. Jej wzniesione, nierozgałęzione, cylindryczne pędy mogą osiągać wysokość od 2 do 4 metrów przy średnicy około 8 cm, posiadając od 20 do 28 niskich żeber. Pędy pokryte są gęstym, białym owłosieniem, które niemal całkowicie skrywa ich powierzchnię, co nadało im potoczne nazwy „cabeça-branca” (biała głowa) i „homem-velho” (stary człowiek). Ciernie składają się z 2–3 żółtawych lub brązowawych, igłowatych cierni środkowych o długości 2–3 cm, podczas gdy ciernie boczne są delikatne, krótkie i ukryte w wełnie. Kwitnące nocą, białe, dzwonkowate kwiaty o długości około 4 cm wyrastają z bocznego cefalium (białego, wełnistego obszaru kwitnienia), zazwyczaj latem. Gatunek ten jest endemitem Brazylii i jedynym znanym przedstawicielem rodzaju Espostoopsis w rodzinie Cactaceae.
Imbir Pochodniowy
Etlingera elatior
Imbir Pochodniowy (Etlingera elatior) to majestatyczna roślina tropikalna z rodziny imbirowatych (Zingiberaceae), pochodząca z Azji Południowo-Wschodniej, szczególnie z Indonezji i Malezji. Słynie ze spektakularnych kwiatostanów w kształcie pochodni, w odcieniach czerwieni, różu i bieli, i może osiągać nawet 6 m wysokości. Jest wysoko ceniona jako roślina ozdobna, w tradycyjnych kuchniach Azji Południowo-Wschodniej oraz w medycynie ludowej.
Eukaliptus
Eucalyptus
Eukaliptus to obszerny rodzaj szybko rosnących drzew i krzewów kwitnących, pochodzących głównie z Australii, obejmujący ponad 700 uznanych gatunków. Znane ze swoich aromatycznych, srebrzystoniebieskich liści, łuszczącej się ozdobnej kory oraz skupisk charakterystycznych kwiatów przypominających pędzle, eukaliptusy należą do najczęściej sadzonych drzew na świecie. Choć w naturze wyrastają na potężne drzewa, niektóre karłowate i zwarte odmiany mogą być uprawiane jako doniczkowe rośliny ozdobne.
Eukaliptus popielaty
Eucalyptus cinerea
Eucalyptus cinerea, znany jako eukaliptus popielaty, to szybko rosnące drzewo pochodzące z południowo-wschodniej Australii, należące do rodziny mirtowatych (Myrtaceae). Jego młode, zaokrąglone liście o srebrzystoniebieskiej barwie są powszechnie wykorzystywane w kompozycjach florystycznych. W gruncie może osiągać ponad 15 metrów wysokości, jednak zazwyczaj jest przycinany i uprawiany jako ozdobny krzew.
Eukaliptus tęczowy
Eucalyptus deglupta
Eucalyptus deglupta, powszechnie znany jako eukaliptus tęczowy, to wspaniałe, szybko rosnące drzewo pochodzące z Filipin, Indonezji i Papui Nowej Gwinei. Jest to jedyny gatunek eukaliptusa rodzimy dla półkuli północnej. Słynie z zachwycającej, wielobarwnej kory, która odpada, odsłaniając jaskrawozielone, niebieskie, fioletowe, pomarańczowe i kasztanowe warstwy pod spodem – czyni to z niego jedno z najbardziej spektakularnych wizualnie drzew na świecie.
Eukaliptus gałkowy
Eucalyptus globulus
Eucalyptus globulus, znany jako eukaliptus gałkowy lub eukaliptus błękitny, to szybko rosnące drzewo pochodzące z Tasmanii i południowo-wschodniej Australii. Należy do rodziny mirtowatych (Myrtaceae) i w idealnych warunkach może osiągnąć do 70 metrów wysokości. Młode liście są zaokrąglone i mają niebiesko-szary kolor, natomiast dorosłe stają się lancetowate i zwisające. Szeroko uprawiany na całym świecie ze względu na swoje walory lecznicze, aromatyczne i drewno, eukaliptus słynie z olejku eterycznego o właściwościach antyseptycznych i wykrztuśnych. Roślina jest toksyczna w przypadku spożycia przez ludzi, koty i psy.
Eukaliptus górski
Eucalyptus gunnii
Eucalyptus gunnii, znany jako eukaliptus górski lub eukaliptus Gunna, to szybko rosnące wiecznie zielone drzewo pochodzące z Tasmanii w Australii. Jego zaokrąglone, srebrzystoniebieskie młodociane liście sprawiają, że jest bardzo ceniony w kompozycjach florystycznych i architekturze krajobrazu. Jest to jeden z najbardziej mrozoodpornych gatunków eukaliptusa, wytrzymujący temperatury do -18°C.
Eukaliptus srebrzysty
Eucalyptus pulverulenta
Eucalyptus pulverulenta, znany jako eukaliptus srebrzysty, to wiecznie zielone drzewo lub krzew typu mallee, pochodzące z wyżyn południowo-wschodniej Nowej Południowej Walii w Australii. Jest ceniony za swoje zaokrąglone, pokryte srebrzystoniebieskim nalotem młodociane liście, które zachowują tę formę nawet w wieku dojrzałym, co czyni go ulubieńcem florystów.
Lilia Amazońska
Eucharis amazonica
Lilia Amazońska to bylina cebulkowa z rodziny Amaryllidaceae, pochodząca z Peru i dorzecza Amazonki. Jej woniejące białe kwiaty przypominają narcyzy i kwitną na wyprostowanych łodygach ponad lśniącymi, szerokimi zielonymi liśćmi. Jest bardzo ceniona jako roślina doniczkowa ze względu na egzotyczną urodę i stosunkowo łatwą pielęgnację.
Lilia Amazońska
Eucharis grandiflora
Lilia Amazońska (Eucharis grandiflora) to tropikalna bylina cebulkowa pochodząca z lasów deszczowych Kolumbii i Peru, należąca do rodziny Amaryllidaceae. Roślina jest ceniona za oszałamiające, czysto białe, pachnące kwiaty przypominające narcyzy, które pojawiają się w eleganckich gronach na wysokich, mocnych łodygach. Szeroko uprawiana jako roślina doniczkowa oraz w ogrodach tropikalnych, kwitnie 2–3 razy w roku w optymalnych warunkach.
Eukomis dwubarwna
Eucomis bicolor
Eukomis dwubarwna (Eucomis bicolor) to roślina cebulowa z rodziny szparagowatych (Asparagaceae) pochodząca z Afryki Południowej. Tworzy rozetę szerokich, pasiastych liści, a latem wypuszcza gęsty kwiatostan z gwiazdkowatymi, jasnozielonymi kwiatami o purpurowych brzegach, zwieńczony kępą zielonych przysadek przypominającą ananasa. Gatunek osiąga 30–60 cm wysokości i kwitnie od lipca do września. W Polsce nie jest mrozoodporny, dlatego cebule muszą zimować w suchym i wolnym od mrozu miejscu.
Eugenia
Eugenia
Eugenia to jeden z największych rodzajów w rodzinie mirtowatych (Myrtaceae), obejmujący setki tropikalnych i subtropikalnych drzew oraz krzewów pochodzących z obu Ameryk. Charakteryzuje się wiecznie zielonymi, błyszczącymi liśćmi, małymi białymi kwiatami z efektownymi pręcikami oraz cenionymi owocami jadalnymi, takimi jak pitanga (Eugenia uniflora) czy grumixama (Eugenia brasiliensis). Jest uprawiana zarówno jako drzewo owocowe w ogrodach przydomowych, jak i roślina ozdobna, często wykorzystywana na żywopłoty i w topiarii ze względu na dużą tolerancję na przycinanie.
Grumichama
Eugenia brasiliensis
Grumichama (Eugenia brasiliensis) to owocowe drzewo rodzime dla Lasu Atlantyckiego w Brazylii, należące do rodziny Myrtaceae. Wytwarza małe, okrągłe jagody z soczystym miąższem i słodko-kwaśnym smakiem, dostępne w odmianach czarnej, czerwonej i żółtej. Gatunek wysoko ceniony zarówno za jadalne owoce, jak i walory ozdobne, odgrywa ważną rolę w odtwarzaniu ekosystemów Lasu Atlantyckiego.
Eugenia karłowata
Eugenia mattosii
Eugenia mattosii, powszechnie znana jako eugenia karłowata, to wiecznie zielony krzew pochodzący z Brazylii, należący do rodziny mirtowatych (Myrtaceae). Charakteryzuje się gęstym, zwartym ulistnieniem z małymi, owalnymi, błyszczącymi liśćmi, które w młodości przybierają czerwonawe odcienie, a w miarę dojrzewania ciemnieją do głębokiej zieleni. Wiosną i latem roślina wydaje delikatne białe kwiaty, z których wyrastają małe, kuliste, ciemnoczerwone owoce. Owoce są jadalne, mają lekko kwaśny smak i są bardzo atrakcyjne dla ptaków. Ze względu na kontrolowany wzrost i małe liście jest jednym z najcenniejszych gatunków stosowanych w sztuce bonsai oraz w zagospodarowaniu małych przestrzeni.
Syzygium wiechowate
Eugenia myrtifolia
Wiecznie zielony krzew o brązowym, zielonym i czerwonym ulistnieniu, który wiosną i latem wytwarza delikatne białe kwiaty, a następnie jadalne, purpurowo-czerwone owoce. W uprawie osiąga wysokość 4-6 metrów. Pochodzi z wilgotnych obszarów wschodniej Australii. Bardzo ceniony jako drzewo ozdobne, żywopłot oraz do formowania topiarów. Nietoksyczny dla zwierząt domowych i ludzi.
Uwaja
Eugenia pyriformis
Uwaja (Eugenia pyriformis) to owocowe drzewo rodzime dla brazylijskiego Lasu Atlantyckiego, należące do rodziny Myrtaceae. Wydaje aromatyczne, żółto-pomarańczowe owoce bogate w witaminę C i związki bioaktywne. Gatunek ten ma wielką wartość ekologiczną i gastronomiczną – jest szeroko stosowany w projektach odtwarzania lasów i zrównoważonym kształtowaniu krajobrazu.
Wiśnia surinamska
Eugenia uniflora
Wiśnia surinamska (Eugenia uniflora) to wiecznie zielone drzewo owocowe pochodzące z Lasu Atlantyckiego Ameryki Południowej, rosnące na terenie Brazylii, Argentyny, Urugwaju i Paragwaju. Słynie z charakterystycznych małych owoców – głęboko żebrowanych, zmieniających barwę od zielonej przez pomarańczową aż po głęboką czerwień lub niemal czerń w pełnej dojrzałości – o słodko-kwaśnym, żywicznym smaku. Drzewo wydaje grona pachnących białych kwiatów wiosną i jesienią, a jego błyszczące liście wydzielają korzenny, żywiczny aromat po roztarciu. Zarówno owoce, jak i liście mają istotne właściwości lecznicze uznawane przez medycynę tradycyjną i współczesną naukę.
Orchidea Chińska Koronkowa
Eulophia graminea
Eulophia graminea, powszechnie znana jako Orchidea Chińska Koronkowa lub Eulofea Trawiastolistna, to naziemna orchidea pochodząca z Azji Południowej i Południowo-Wschodniej. Wytwarza trawiaste liście z pseudobulw i wypuszcza wysokie pędy kwiatowe z drobnymi, zielonkawo-brązowofioletowymi kwiatami wiosną. Choć elegancka w swoim naturalnym środowisku, gatunek ten stał się inwazyjny na Florydzie, szybko rozprzestrzeniając się przez różnorodne ekosystemy za pośrednictwem pyłopodobnych nasion i zrębkowanej kory.
Eulofia Cętkowana
Eulophia maculata
Eulophia maculata, powszechnie znana pod synonimem Oeceoclades maculata, to naziemna orchidea pochodząca z tropikalnej Afryki, w tym z Madagaskaru i Mauritiusu. Powszechnie nazywana Eulofią Cętkowaną lub Orchideą Mnicha, jest jedną z najskuteczniej zadomowionych orchidei na świecie – obecnie spotykana w całej strefie neotropikalnej, na Karaibach i na Florydzie. Rośnie w ściółce liściastej i na skalistych zboczach zarośli do wysokości 1200 m n.p.m., wydając plamkowane zimozielone liście oraz delikatne białe do różowych kwiaty późnym latem i jesienią.
Eulychnia castanea
Eulychnia castanea
Pochodząca z suchych wybrzeży północnego i środkowego Chile, między Los Molles a pasmem górskim Talinay, Eulychnia castanea to wolno rosnący kaktus kolumnowy, który w swoim naturalnym siedlisku na pustyni nadmorskiej tworzy płożące kępy o średnicy kilku metrów, przetrwając dzięki mgłom morskim (camanchaca) w jednym z najsuchszych regionów planety. Szarozielone łodygi z 6 do 8 żebrami i cierniami o barwie od brązowej do żółtawej, latem wydają pachnące białe kwiaty oraz żółto-zielone owoce o śluzowatym miąższu i lekko kwaśnym smaku. Odmiana 'Varispiralis', o spiralnych lub grzebieniastych pędach, jest niezwykle ceniona przez kolekcjonerów.
Trzmielina
Euonymus
Trzmielina (Euonymus) to zróżnicowany rodzaj obejmujący ponad 130 gatunków krzewów, małych drzew i pnączy z rodziny Celastraceae, rodzimy dla umiarkowanych stref klimatycznych Azji, Europy i Ameryki Północnej. Te wytrzymałe rośliny ozdobne są cenione za dekoracyjność przez cały rok: gatunki zimozielone, jak trzmielina japońska, tworzą gęste żywopłoty i efektowne, pstrolistne ulistnienie; formy okrywowe, jak trzmielina Fortune'a, chętnie rozprzestrzeniają się na skarpach i rabatach, natomiast liściasty gatunek Euonymus alatus (płonący krzew) zachwyca spektakularnym szkarłatnym kolorem jesiennym. Uwaga: wszystkie części rośliny są umiarkowanie toksyczne po spożyciu.
Trzmielina oskrzydlona
Euonymus alatus
Trzmielina oskrzydlona (Euonymus alatus) to krzew liściasty pochodzący z Syberii, Chin, Japonii i Korei, ceniony za korkowe „skrzydełka” biegnące wzdłuż jego pędów oraz za liście, które każdej jesieni przybierają jaskrawy szkarłatno-czerwony kolor. Dorasta do zaokrąglonego, średnio zwartego krzewu o wysokości i szerokości 4,5-6 m w pełnej dojrzałości, z niepozornymi zielonkawo-żółtymi kwiatami późną wiosną, po których następują małe czerwono-pomarańczowe torebki nasienne, pękające jesienią. Jest wytrzymała, łatwo adaptuje się do wielu gleb i dobrze znosi warunki miejskie, co uczyniło ją podstawą krajobrazu – choć obecnie jest uważana za gatunek inwazyjny w niektórych częściach wschodnich i centralnych Stanów Zjednoczonych, dlatego ogrodnicy w tych regionach powinni sprawdzić lokalne wytyczne przed sadzeniem.
Trzmielina pospolita
Euonymus europaeus
Trzmielina pospolita to liściasty krzew lub małe drzewo, rodzime dla niemal całej Europy, w tym Polski, gdzie rośnie na obrzeżach lasów i w zaroślach. Zazwyczaj osiąga od 3 do 6 m wysokości. Liście są naprzeciwległe, jajowate i drobno piłkowane, ciemnozielone latem, a jesienią przebarwiają się na żółto lub purpurowoczerwono. Kwiaty, pojawiające się pod koniec wiosny, są małe i zielonkawo-żółte, niemal niezauważalne. Główną atrakcją są owoce pojawiające się jesienią: jaskraworóżowe, czteroklapowe torebki, które otwierają się, ukazując pomarańczowe nasiona i pozostają na roślinie aż do zimy. Wszystkie części rośliny są toksyczne po spożyciu, zwłaszcza owoce.
Trzmielina Fortune'a
Euonymus fortunei
Euonymus fortunei, powszechnie znana jako trzmielina Fortune'a, to wiecznie zielona, drzewiasta liana i roślina okrywowa pochodząca ze wschodniej Azji (Chin, Korei i Japonii). Jest niezwykle adaptacyjna – może wspinać się po ścianach i drzewach na wysokość do 10 metrów lub tworzyć gęste, niskie dywany roślinne. Jej skórzaste, błyszczące liście zachowują zieloną barwę przez cały rok; dostępnych jest wiele popularnych odmian o pstrych liściach. OSTRZEŻENIE: Wszystkie części tej rośliny są toksyczne dla ludzi, kotów i psów – spożycie może powodować problemy sercowo-naczyniowe i żołądkowo-jelitowe.
Trzmielina Japońska
Euonymus japonicus
Euonymus japonicus, powszechnie znana jako trzmielina japońska, to wiecznie zielony krzew pochodzący z Japonii, Korei i Chin. Jest szeroko uprawiana jako roślina ozdobna i krzew żywopłotowy w strefach umiarkowanych na całym świecie. Rośnie w średnim tempie, może osiągać ponad 4,5 metra wysokości i jest ceniona za błyszczące, ciemnozielone liście, które przez cały rok zachowują atrakcyjny wygląd. Dobrze przystosowuje się do różnych typów gleby i toleruje suszę, wiatr, zasolenie powietrza oraz zanieczyszczenia miejskie, co czyni ją popularnym wyborem do ogrodów formalnych, krajobrazów nadmorskich i topiarium.
Sadziec
Eupatorium
Sadziec (Eupatorium) to zróżnicowany rodzaj wieloletnich roślin zielnych z rodziny astrowatych, obejmujący tak znane gatunki jak sadziec konopiasty (Eupatorium cannabinum), rodzimy dla Europy i Azji, oraz sadziec przerośnięty (Eupatorium perfoliatum), pochodzący z Ameryki Północnej. Te dorodne rośliny wytwarzają gęste, płaskie baldachogrona drobnych, puszystych kwiatów w kolorze białym, różowym i fioletowym, które są niezwykle atrakcyjne dla motyli, pszczół i innych zapylaczy. Osiągając zazwyczaj 1–1,5 metra wysokości, sadziec najlepiej czuje się w wilgotnych, bogatych w próchnicę glebach i toleruje podmokłe tereny, co czyni go idealnym wyborem do ogrodów deszczowych, na obrzeża stawów oraz do naturalistycznych rabat. Rodzaj ten ma bogatą historię etnobotaniczną: sadziec przerośnięty był szeroko stosowany przez rdzennych Amerykanów i kolonialnych lekarzy w leczeniu gorączki i grypy, podczas gdy sadziec konopiasty od wieków gości w europejskim ziołolecznictwie.
Wilczomlecz
Euphorbia
Wilczomlecz (Euphorbia) to jeden z największych i najbardziej zróżnicowanych rodzajów roślin na Ziemi, obejmujący ponad 2000 gatunków rozmieszczonych na wszystkich kontynentach z wyjątkiem Antarktyki. Rodzaj ten cechuje niezwykła różnorodność form — od kolczastych, kaktusopodobnych sukulentów, takich jak Euphorbia trigona (afrykańskie drzewo mleczne) czy Euphorbia milii (korona Chrystusa), po ikoniczną roślinę świąteczną Euphorbia pulcherrima (gwiazdę betlejemską), a nawet duże krzewy i drzewa. Mimo skrajnie odmiennego wyglądu wszystkie wilczomlecze łączy jedna wspólna cecha: mleczny, biały sok lateksowy, który jest toksyczny dla ludzi, kotów i psów — wywołuje podrażnienia skóry i błon śluzowych podczas kontaktu. Rodzime dla Afryki, obu Ameryk i Eurazji, wilczomlecze przystosowały się do życia na pustyniach, w lasach tropikalnych oraz na łąkach klimatu umiarkowanego, co czyni je jednymi z najbardziej ekologicznie wszechstronnych roślin.
Wilczomlecz olbrzymi
Euphorbia × lomii
Euphorbia × lomii to hybryda wilczomlecza lśniącego, będąca krzyżówką Euphorbia milii i Euphorbia lophogona. Jest ceniona za swoje grube, kolczaste łodygi, duże liście oraz barwne podsadki o rozmiarach większych niż przeciętne. Rośnie jako rzeźbiarski krzew sukulentowy odporny na suszę, najlepiej czuje się w nasłonecznionych miejscach, odwdzięczając się za dobre oświetlenie kwitnieniem niemal przez cały rok.
Pustynna Świeca
Euphorbia abyssinica
Euphorbia abyssinica, powszechnie znana jako Pustynna Świeca, to okazałe kolumnowe sukulentowe drzewo pochodzące z suchych wyżyn Etiopii i Erytrei, rosnące na wysokościach od 840 do 2400 metrów n.p.m. Może osiągać do 9 metrów wysokości i jest często mylona z kaktusem. Roślina wytwarza silnie toksyczny biały sok mleczny, który powoduje poważne podrażnienia skóry oraz ryzyko utraty wzroku w przypadku kontaktu z oczami. Idealna do ogrodów kserofitycznych i suchych założeń ogrodowych.
Znajdź idealną roślinę
Nasz przewodnik po roślinach pomaga znaleźć idealne gatunki odpowiednie do Twojego poziomu doświadczenia i pory roku.
Przeglądaj według Trudności, Pory Roku i Innych
Użyj poniższych filtrów, aby zawęzić ten katalog według trudności pielęgnacji, pory roku, środowiska lub wyszukaj bezpośrednio po nazwie. Każdy filtr prowadzi do listy dopasowanej do Twoich warunków uprawy.