Kompletny przewodnik po roślinach
Odkrywaj rośliny według trudności, sezonu i nie tylko. Znajdź idealną roślinę dla siebie.
Rośliny według miasta
🗺️ Rośliny według miastaZnaleziono 3951 roślin
Wyświetlanie 2917-2952 z 3951
Kaktus niebieski
Pilosocereus azureus
Pilosocereus azureus, powszechnie znany jako brazylijski kaktus niebieski, to kolumnowy kaktus pochodzący ze skalistych obszarów caatinga i cerrado w Brazylii. Jego najbardziej uderzającą cechą jest niebiesko-szare zabarwienie łodygi, spowodowane woskową powłoką epikutykularną, która chroni go przed intensywnym światłem słonecznym. W swoim naturalnym środowisku może dorastać do 10 metrów wysokości, rozgałęziając się w kępy pokryte złocisto-żółtymi cierniami. Wytwarza duże, białe, kwitnące nocą kwiaty zapylane przez nietoperze i ćmy, zazwyczaj pojawiające się od wiosny do lata.
Niebieskie Pilosocereus z Caatingi
Pilosocereus catingicola
Pilosocereus catingicola to kaktus kolumnowy endemiczny dla półsuchego biomu Caatinga w północno-wschodniej Brazylii. Znany z efektownych niebieskozielonych łodyg oraz nocnych białych lub różowych kwiatów, może osiągać do 10 metrów wysokości w warunkach naturalnych. Jest jednym z najbardziej ikonicznych kaktusów brazylijskiej Caatingi, doskonale przystosowanym do suszy i intensywnego nasłonecznienia.
Pilosocereus
Pilosocereus chrysostele
Pilosocereus chrysostele to kaktus kolumnowy pochodzący z Caatinga, sezonowo suchego lasu tropikalnego w północno-wschodniej Brazylii (stany Ceará, Paraíba, Pernambuco i Rio Grande do Norte). Rośnie w kępach, które rozgałęziają się tylko u podstawy, tworząc pionowe kolumny z niebiesko-zieloną epidermą i bladożółtymi cierniami, osiągając w naturze do 3 m wysokości. Jego kwiaty pojawiają się nocą z wełnistej struktury bocznej zwanej cefalium i są zapylane głównie przez nietoperze.
Kaktus Niebieski Pochodniowiec
Pilosocereus pachycladus
Pilosocereus pachycladus, powszechnie znany jako Kaktus Niebieski Pochodniowiec lub Niebieski Kaktus Kolumnowy, to kaktus kolumnowy pochodzący z Brazylii, a dokładniej z regionu Caatinga. Jego najbardziej charakterystyczną cechą jest intensywna, woskowa niebieska skórka, która chroni roślinę przed promieniowaniem słonecznym i utratą wody. Posiada wyraźnie zaznaczone żebra z areolami, z których wyrastają żółtawe kolce. Jego kwiaty są duże, białe i rozkwitają nocą, a zapylane są głównie przez nietoperze.
Tłustosz
Pinguicula
Tłustosz (Pinguicula) to rodzaj obejmujący ponad 100 gatunków roślin mięsożernych z rodziny pływaczowatych (Lentibulariaceae), pochodzących z umiarkowanych i tropikalnych regionów Ameryki, Europy i Azji. Ich liście tworzą rozety o tłustej, błyszczącej powierzchni (stąd nazwa zwyczajowa), pokrytej gruczołami śluzowymi, które łapią, trawią i wchłaniają składniki odżywcze z małych owadów, uzupełniając ubogie w składniki odżywcze torfowe gleby, na których rosną. Niektóre gatunki meksykańskie utrzymują soczyste liście przez cały rok; inne, z klimatu umiarkowanego, tworzą zimą pąk zimujący (hibernakulum).
Sosna alepska
Pinus halepensis
Sosna alepska to śródziemnomorskie drzewo iglaste o wiecznie zielonym ulistnieniu, rozpoznawalne po często powykręcanym i nieregularnym pokroju, spękanej szarawej korze oraz długich, cienkich igłach zebranych po dwie, o jasnym, lekko niebieskawym odcieniu zieleni. Pochodząca z basenu Morza Śródziemnego, rośnie równie dobrze na piaszczystych wydmach nadmorskich, jak i na najbardziej jałowych, skalistych i wapiennych zboczach, gdzie może osiągnąć wysokość od 15 do 25 metrów. Wyjątkowo odporna na upał, wiatr i suszę po zakorzenieniu, odgrywa kluczową rolę ekologiczną w stabilizacji gleby i zalesianiu obszarów śródziemnomorskich.
Kosodrzewina
Pinus mugo
Pinus mugo, znany jako kosodrzewina, to wiecznie zielony iglak pochodzący z europejskich gór, w tym Alp, Karpat i Pirenejów. Rośnie jako płożący krzew lub małe drzewo, osiągając do 3 metrów wysokości, z ciemnozielonymi igłami zebranymi po dwie oraz owalnymi, ciemnobrązowymi szyszkami. Jest niezwykle odporny na mróz i wiatr, dobrze adaptując się do ubogich i kamienistych gleb wysokogórskich. Często stosowany w ogrodach skalnych, architekturze krajobrazu o charakterze alpejskim oraz do ochrony przed erozją.
Sosna czarna
Pinus nigra
Sosna czarna (Pinus nigra) to wytrzymałe, szybko rosnące wiecznie zielone drzewo iglaste pochodzące z gór Europy Środkowej i Południowej, od Austrii przez Bałkany aż po części Turcji i Afryki Północnej. Tworzy gęstą, szerokopiramidalną koronę ze sztywnymi, ciemnozielonymi igłami zebranymi po dwie oraz szarobrązową, głęboko spękaną korę. Ceniona za swoją odporność, toleruje słabe, zasadowe i zagęszczone gleby, zanieczyszczenie miejskie, zasolenie nadmorskie oraz silne wiatry, co czyni ją popularnym wyborem na wiatrochrony, do zalesiania oraz nasadzeń ulicznych w klimacie umiarkowanym.
Pinia
Pinus pinea
Pinus pinea, czyli pinia, to duże śródziemnomorskie drzewo iglaste słynące z szerokiej korony w kształcie parasola oraz jadalnych orzeszków piniowych (pinoli) ukrytych w zaokrąglonych szyszkach. Posiada sztywne, ciemnozielone igły zebrane po dwie oraz czerwonawą, spękaną korę. W ciągu długiego, powolnego życia może osiągnąć wysokość od 20 do 25 metrów. Jej charakterystyczna sylwetka jest znakiem rozpoznawczym krajobrazu Włoch i Półwyspu Iberyjskiego.
Sosna Ponderosa
Pinus ponderosa
Sosna Ponderosa to potężna, ikoniczna szpilkowa drzewina zachodnich Stanów Zjednoczonych. Łatwo ją rozpoznać po długich, ciemnozielonych igłach rosnących w pęczkach po trzy oraz po grubej, płytowej korze, która wraz z wiekiem drzewa nabiera pięknej pomarańczowo-brązowej barwy i zapachu przypominającego wanilię lub toffi.
Sosna nibygładka
Pinus pseudostrobus
Sosna nibygładka (Pinus pseudostrobus) to okazałe drzewo iglaste pochodzące z wyżyn Meksyku i Ameryki Środkowej, gdzie rośnie w lasach sosnowo-dębowych na wysokościach od 850 do 3250 m n.p.m. Charakteryzuje się gładką, szarawą korą u młodych drzew, która z wiekiem staje się spękana i chropowata, oraz długimi, malowniczo zwisającymi igłami zebranymi w pęczki po pięć. W naturze osiąga ponad 30 metrów wysokości, tworząc gęstą, zaokrągloną koronę. Jest to gatunek szybkorosnący i odporny na suszę po okresie aklimatyzacji, ceniony ze względu na wysokiej jakości drewno oraz walory dekoracyjne w cieplejszych strefach klimatu umiarkowanego.
Sosna zwyczajna
Pinus sylvestris
Pinus sylvestris, znana jako sosna zwyczajna, to majestatyczny iglak rodzimy dla Eurazji. Jest łatwo rozpoznawalna dzięki korze, która w górnej części pnia staje się pomarańczowa i łuszcząca się, oraz niebieskozielonym igłom ułożonym parami. Jest jednym z najodporniejszych drzew na świecie, zdolnym do życia w klimacie arktycznym oraz na ubogich, piaszczystych glebach.
Matico
Piper aduncum
Piper aduncum, powszechnie znany jako matico lub pieprz aduncum, to wiecznie zielony krzew lub małe drzewo pochodzące z Ameryki Środkowej i Południowej. Jest pospolity w Brazylii, gdzie rośnie w zaroślach, na obrzeżach lasów i brzegach rzek. Rośnie szybko, osiągając od 2 do 8 metrów wysokości, posiada aromatyczne liście o pikantnym smaku oraz wydłużone kłosy kwiatowe o barwie od białej do bladożółtej, które mogą pojawiać się przez cały rok. Jest szeroko ceniony w tradycyjnej medycynie amazońskiej ze względu na swoje właściwości gojące, antyseptyczne i przeciwdrobnoustrojowe.
Pieprz lolot
Piper sarmentosum
Pieprz lolot (Piper sarmentosum) to wieloletnia, wiecznie zielona roślina z rodziny pieprzowatych, pochodząca z Azji Południowo-Wschodniej. Jej płożące łodygi zakorzeniają się w węzłach, tworząc gęsty dywan, z którego wyrastają wzniesione pędy o wysokości około 50 cm. Jej sercowate, błyszczące, zielone liście o pieprznym smaku są szeroko wykorzystywane w kuchni (liście la lot, mieng kham) oraz w medycynie tradycyjnej.
Pieprz baldaszkowaty
Piper umbellatum
Pieprz baldaszkowaty (Piper umbellatum) to wieloletni krzew z rodziny pieprzowatych, pochodzący z tropikalnych regionów obu Ameryk, w tym niemal z całej Brazylii. W swoim naturalnym środowisku osiąga od 0,9 do 4 metrów wysokości, choć w uprawie doniczkowej zachowuje bardziej zwartą formę. Jego liście są duże, o kształcie od okrągłego do sercowatego, z wyraźnym unerwieniem dłoniastym i długimi ogonkami liściowymi, które optymalizują wychwytywanie światła w zacienionych miejscach. Kwiatostany pojawiają się w formie wzniesionych, biało-żółtawych kłosów pachwinowych, po których następują brązowawe owoce o piramidalnym kształcie. Naturalnie rośnie na obrzeżach lasów pierwotnych, w zaroślach wtórnych oraz w zacienionych lasach łęgowych i nadrzecznych.
Pau-jacaré
Piptadenia gonoacantha
Pau-jacaré to drzewo pochodzące z Mata Atlântica, osiągające od 8 do 20 m wysokości, rozpoznawalne po korkowatym pniu z podłużnymi i poprzecznymi grzbietami, które przypominają skórę aligatora — stąd jego popularna nazwa. Liście są podwójnie pierzaste, z dziesiątkami par listków, a korona jest szeroka i rzadka. Małe białe do kremowych kwiaty zebrane są w kątowe kłosy i przyciągają pszczoły w dużych ilościach podczas kwitnienia. Jest to gatunek pionierski, szybko rosnący, niezbędny w rekultywacji zdegradowanych obszarów i w ponownym zalesianiu, ponieważ wiąże azot w glebie za pośrednictwem bakterii związanych z jego korzeniami.
Piptocarpha angustifolia
Piptocarpha angustifolia
Piptocarpha angustifolia (znana w Brazylii jako vassourão-branco) to drzewo rodzime dla Brazylii z rodziny astrowatych (Asteraceae), występujące w Lesie Atlantyckim oraz w lasach araukariowych na południu i południowym wschodzie kraju, od Minas Gerais po Rio Grande do Sul. Jest to gatunek pionierski i wiecznie zielony, który w wieku dojrzałym może osiągać do 30 m wysokości i 60 cm średnicy pnia, z charakterystyczną wysoką, wydłużoną koroną o szarozielonym ulistnieniu, widoczną z dużej odległości. Pień rośnie niemal prosto, z gładką i białawą korą u młodych osobników, która z wiekiem staje się szarawa, szorstka i usiatkowana. Liście są wąskie i lancetowate, a kwiaty o kremowej koronie, zebrane w małe koszyczki, kwitną od sierpnia do lutego w zależności od regionu, stanowiąc ważne źródło nektaru dla rodzimych pszczół. Rośnie szybko na polanach, w zaroślach i na obszarach zdegradowanych, będąc szeroko wykorzystywanym w projektach przywracania ekosystemów i rekultywacji gleb.
Kulka barwierska
Pisolithus tinctorius
Pisolithus tinctorius to fascynujący grzyb ektomykoryzowy, powszechnie znany jako kulka barwierska lub stopa trupa. Nie jest rośliną, lecz grzybem tworzącym niezwykle ważną symbiozę z korzeniami drzew, takich jak sosny i dęby. Jego owocnik ma kulisty, ziemisty wygląd, przypominający kamień lub odchody zwierzęce, a w miarę dojrzewania przekształca się w masę ciemnobrązowych zarodników. Jest wysoko ceniony w leśnictwie ze względu na zdolność wspomagania zasiedlania przez drzewa gleb ubogich, kwaśnych lub zdegradowanych przez działalność wydobywczą.
Pizonia kolczasta
Pisonia aculeata
Pisonia aculeata, znana jako pizonia kolczasta lub diabelskie pnącze, to tropikalne, kolczaste pnącze z rodziny południcowatych (Nyctaginaceae). Pochodząca z tropikalnych regionów obu Ameryk i Karaibów, ta energiczna roślina wytwarza długie gałęzie uzbrojone w zakrzywione ciernie — przypominające haki — które czepiają się innych roślin i powierzchni, aby się wspinać. Jej małe, niepozorne kwiaty pojawiają się w gronach wiosną i latem, a po nich następują lepkie nasiona, które mogą chwytać małe owady i ptaki. Jest okazjonalnie uprawiana jako roślina ozdobna w ogrodach tropikalnych i jako naturalne żywopłoty.
Pistacja
Pistacia
Pistacja (Pistacia) to rodzaj drzew i krzewów z rodziny nanerczowatych, pochodzących z regionów śródziemnomorskich, Bliskiego Wschodu, Azji Środkowej oraz części obu Ameryk. Rodzaj ten obejmuje tak kultowe gatunki, jak pistacja właściwa (P. vera), pistacja kleista (P. lentiscus), pistacja terebint (P. terebinthus) oraz ozdobna pistacja chińska (P. chinensis). Przystosowane do suchych i półpustynnych klimatów, rośliny z rodzaju Pistacia są cenione za wyjątkową odporność na suszę, długowieczność oraz wszechstronne zastosowania obejmujące przemysł spożywczy, medycynę i ogrodnictwo ozdobne.
Pistacja chińska
Pistacia chinensis
Pistacia chinensis, powszechnie znana jako pistacja chińska, to średniej wielkości lub duże drzewo liściaste pochodzące z Chin i Tajwanu. Słynie z widowiskowego, ognistego ubarwienia jesiennego — liście zmieniają kolor na jaskrawopomarańczowy, czerwony i szkarłatny — co czyni ją jednym z najbardziej niezawodnych i efektownych drzew ozdobnych w klimacie umiarkowanym. Osiąga wysokość 9–12 metrów, tworząc szeroką, zaokrągloną koronę. Charakteryzuje się łuszczącą się korą, która odsłania łososiowe warstwy wewnętrzne, oraz drobnymi, niepozornymi wiosennymi kwiatami. Po zakorzenieniu jest wyjątkowo odporna na suszę, zanieczyszczenia i szkodniki, co czyni ją ulubionym wyborem do mało wymagających ogrodów i terenów zieleni.
Pistacja kleista
Pistacia lentiscus
Wiecznie zielony krzew lub małe drzewo śródziemnomorskie o skórzastych liściach i zaokrąglonej koronie, zazwyczaj przekraczające 3 metry wysokości. Jest to roślina dwupienna, a jej bardzo małe, zielone lub czerwonawe kwiaty pojawiają się wiosną. Osobniki żeńskie wytwarzają czerwone jagody, które po dojrzeniu stają się czarne. Z jego kory pozyskuje się żywicę zwaną mastyksem.
Pistacja kleista
Pistacia terebinthus
Pistacja kleista (Pistacia terebinthus) to krzew lub małe drzewo liściaste z rodziny nanerczowatych, pochodzące z regionu Morza Śródziemnego. Rośnie na glebach wapiennych i skalistych, wytwarzając aromatyczną żywicę znaną historycznie jako „terpentyna cypryjska”. Jej purpurowoczerwone kwiaty pojawiają się wiosną, a po nich następują kuliste owoce, które dojrzewając zmieniają barwę z czerwonej na ciemnobrązową.
Pistia rozetowa
Pistia stratiotes
Pistia rozetowa (Pistia stratiotes) to swobodnie pływająca roślina wodna z rodziny obrazkowatych (Araceae), pochodząca z regionów pantropikalnych. Jej aksamitne liście tworzące rozetkę przypominają małą główkę sałaty, stąd popularna nazwa. Jest szeroko uprawiana w ozdobnych oczkach wodnych, akwariach i innych zbiornikach wodnych, gdzie odgrywa kluczową rolę w naturalnej filtracji wody poprzez pochłanianie nadmiaru składników odżywczych.
Groch zwyczajny
Pisum sativum
Groch zwyczajny (Pisum sativum) to jednoroczna roślina pnąca z rodziny bobowatych (Fabaceae), uprawiana od tysięcy lat ze względu na swoje słodkie, pożywne strąki i nasiona. Za pomocą wąsów czepnych przytwierdza się do podpór, osiągając w odpowiednich warunkach do 2 metrów wysokości. Dzięki zdolności wiązania azotu atmosferycznego przy pomocy bakterii brodawkowych z rodzaju Rhizobium wzbogaca glebę, będąc popularnym międzyplonem oraz głównym warzywem w ogrodach przydomowych.
Pitosporum japońskie
Pittosporum
Pitosporum japońskie to wiecznie zielony krzew lub małe drzewo, niezwykle popularne w ogrodach i jako roślina na żywopłoty ze względu na gęste, błyszczące ulistnienie oraz pachnące kwiaty o cytrusowym aromacie, które pojawiają się wiosną. Jest to roślina wytrzymała, dobrze znosząca przycinanie i świetnie adaptująca się zarówno do uprawy w donicach, jak i bezpośrednio w gruncie, co czyni ją częstym wyborem w projektowaniu krajobrazu w łagodniejszym klimacie.
Pittosporum cienkolistne
Pittosporum tenuifolium
Kohuhu to szybko rosnący, wiecznie zielony krzew lub małe drzewo pochodzące z Nowej Zelandii, cenione za pofalowane, błyszczące liście i niemal czarne młode pędy. Od późnej wiosny do wczesnego lata wytwarza małe, ciemnopurpurowe kwiaty o miodowym zapachu, który jest najbardziej intensywny o zmierzchu. Dzięki gęstemu, wyprostowanemu pokrojowi jest często stosowane jako osłona przeciwwiatrowa, żywopłot lub soliter w ogrodach nadmorskich i o klimacie umiarkowanym.
Pittosporum japoński
Pittosporum tobira
Pittosporum tobira, powszechnie znany jako pittosporum japoński lub fałszywa pomarańcza, to wiecznie zielony krzew pochodzący z Japonii, Chin i Korei. Wyróżnia się gęstym, błyszczącym, ciemnozielonym ulistnieniem oraz wytwarza wiosną grona pachnących kremowobiałych kwiatów o zapachu przypominającym kwiaty pomarańczy. Bardzo ceniony za swoją zdolność adaptacji – doskonale sprawdza się w ogrodach nadmorskich, jako żywopłot, ekran prywatności i roślina ozdobna.
Pittosporum japońskie 'Nanum'
Pittosporum tobira 'Nanum'
Pittosporum tobira 'Nanum' to karłowa forma pittosporum japońskiego: zimozielony, zwarty i zaokrąglony krzew o powolnym wzroście, osiągający od 60 cm do 1 m wysokości i do 1,5 m szerokości, co stanowi około jednej trzeciej wielkości gatunku. Liście są ciemnozielone, błyszczące i skórzaste, zebrane w rozety na końcach gałęzi. Późną wiosną i wczesnym latem może wytwarzać małe grona białych do kremowych kwiatów o słodkim zapachu kwiatu pomarańczy. Jest odporny na wiatr i bryzę morską, dzięki czemu dobrze sprawdza się w ogrodach nadmorskich, na obrzeżach, w niskich żywopłotach i donicach.
Pittosporum faliste
Pittosporum undulatum
Zimozielone drzewo lub duży krzew o błyszczących, pofalowanych na brzegach zielonych liściach, pochodzący ze wschodniej Australii. Może osiągać około 12-15 m wysokości. Wiosną wytwarza bardzo pachnące białe kwiaty, których zapach jest najintensywniejszy nocą, a następnie zdrewniałe, pomarańczowe owoce. Uwaga: gatunek ten jest uważany za inwazyjny w kilku regionach, w tym w RPA, na Hawajach, Azorach, Karaibach i w południowej Brazylii.
Paproć srebrzystogrzbieta
Pityrogramma calomelanos
Pityrogramma calomelanos, powszechnie znana jako paproć srebrzystogrzbieta, to tropikalna wieloletnia paproć pochodząca z obu Ameryk. Jej najbardziej charakterystyczną cechą jest biały lub żółtawy woskowaty proszek pokrywający spodnią stronę liści, nadający im efektowny srebrny wygląd. Roślina doskonale rozwija się w ciepłych, wilgotnych warunkach i dobrze przystosowuje się zarówno do uprawy w pomieszczeniach, jak i na zewnątrz.
Placynthium czarniawe
Placynthium nigrum
Placynthium nigrum to porost skorupiasty rozwijający się na podłożach wapiennych. Charakteryzuje się czarną lub ciemnobrązową, ziarnistą plechą, często tworzącą rozetki lub rozległe plamy na wychodniach skalnych.
Babka (rodzaj)
Plantago
Babka (Plantago) to rodzaj obejmujący około 200 gatunków niskich roślin zielnych z rodziny babkowatych (Plantaginaceae), występujących na każdym kontynencie. Większość tworzy płaską rozetę liści z trzema do pięciu równoległymi żyłkami i wypuszcza bezlistne łodygi zakończone gęstym kłosem drobnych, wiatropylnych kwiatów. Dwa najczęściej spotykane gatunki to babka zwyczajna (P. major) z szerokimi, owalnymi liśćmi oraz babka lancetowata (P. lanceolata) z wąskimi, lancetowatymi liśćmi; oba rosną na trawnikach, ścieżkach i poboczach dróg niemal wszędzie. Inne gatunki dostarczają łuski psyllium (P. ovata i P. psyllium). Nie jest spokrewniona z bananem warzywnym, również nazywanym plantain.
Babka azjatycka
Plantago asiatica
Babka azjatycka (Plantago asiatica) to wieloletnie zioło z rodziny babkowatych (Plantaginaceae), pochodzące z Azji Wschodniej – Chin, Japonii i Korei. Tworzy rozety szerokich, owalnych liści o długości od 4 do 12 cm, o intensywnie zielonym kolorze z wyraźnym unerwieniem. Wytwarza wzniesione pędy kwiatostanowe o wysokości 20–45 cm z drobnymi, białymi kwiatami. Jest to roślina niezwykle odporna, zdolna do kolonizacji siedlisk ruderalnych, takich jak pobocza dróg i nieużytki. Od wieków ceniona w tradycyjnej medycynie chińskiej jako Cheqiancao (车前草), posiada szeroko zbadane właściwości moczopędne, przeciwzapalne i wykrztuśne.
Babka lancetowata
Plantago lanceolata
Babka lancetowata to niska bylina pochodząca z Europy i Azji Zachodniej, obecnie rozprzestrzeniona na całym świecie. Tworzy przyziemną rozetę lancetowatych, wyraźnie unerwionych liści, z której od wiosny do lata wyrastają cienkie, bezlistne pędy zwieńczone drobnymi, brązowymi kłosami kwiatowymi. Wyjątkowo odporna i łatwo adaptująca się, rośnie na łąkach, trawnikach i terenach przekształconych przez człowieka, mając długą tradycję zastosowania jako roślina lecznicza.
Babka zwyczajna
Plantago major
Babka zwyczajna (Plantago major) to wytrzymała, wieloletnia roślina dziko rosnąca z rodziny babkowatych (Plantaginaceae). Tworzy płaską rozetę szerokich, owalnych liści z charakterystycznymi równoległymi wiązkami przewodzącymi i rośnie na łąkach, pastwiskach, poboczach dróg oraz na ubitej ziemi na całym świecie. Od maja do września pojawiają się wąskie, wzniesione kłosy kwiatowe z małymi, niepozornymi żółtawo-zielonymi kwiatami. Jako jedno z najbardziej znanych ziół leczniczych w medycynie ludowej, od wieków jest stosowana na rany skórne, ukąszenia owadów, kaszel i dolegliwości dróg oddechowych. Młode liście są jadalne i bogate w kwas krzemowy, substancje śluzowe, garbniki i flawonoidy.
Znajdź idealną roślinę
Nasz przewodnik po roślinach pomaga znaleźć idealne gatunki odpowiednie do Twojego poziomu doświadczenia i pory roku.
Przeglądaj według Trudności, Pory Roku i Innych
Użyj poniższych filtrów, aby zawęzić ten katalog według trudności pielęgnacji, pory roku, środowiska lub wyszukaj bezpośrednio po nazwie. Każdy filtr prowadzi do listy dopasowanej do Twoich warunków uprawy.