2343 Łatwe rośliny | Przewodnik 2026 - Strona 25
Odkryj 2343 łatwe rośliny do swojego ogrodu. Kompletny przewodnik pielęgnacyjny.
2343 Łatwe rośliny
Wyświetlanie 865-900 z 2343
Korona Cierniowa
Euphorbia milii
Euphorbia milii to okazały, ciernisty krzew sukulentowy pochodzący z Madagaskaru, ceniony za kolorowe przysadki kwitnące niemal przez cały rok. Pomimo groźnych kolców jest jedną z najłatwiejszych w uprawie kwitnących roślin doniczkowych – doskonale rośnie w jasnym świetle i przy minimalnym podlewaniu. Efektowne przysadki w kolorach czerwonym, różowym, białym lub żółtym otaczają drobne właściwe kwiaty, tworząc żywy spektakl nawet w najbardziej suchych warunkach.
Wilczomlecz neriolistny
Euphorbia neriifolia
Euphorbia neriifolia, powszechnie znana jako wilczomlecz indyjski, to duży, sukulentowy krzew przypominający kaktusa lub małe drzewo, pochodzący z Indii i naturalizowany w Azji Południowo-Wschodniej. Jego grube, pięciokątne, kolczaste gałęzie magazynują wodę przez długie okresy suszy, podczas gdy jego mleczny lateks, historycznie używany w medycynie tradycyjnej, jest toksyczny i drażniący w kontakcie. Wytwarza małe skupiska żółto-zielonych kwiatów z jaskrawoczerwonymi przylistkami i jest popularnie uprawiany jako ozdobny żywopłot lub żywe ogrodzenie.
Wilczomlecz obrotny
Euphorbia peplus
Euphorbia peplus, znana jako wilczomlecz obrotny, to niewielka roślina zielna jednoroczna z rodziny wilczomleczowatych, pochodząca z Europy i zachodniej Azji. Osiąga od 10 do 40 cm wysokości, charakteryzuje się cienkimi łodygami i skrętoległymi, owalnymi liśćmi. Jej drobne, żółto-zielone kwiaty pojawiają się na szczytach pędów. Roślina znana jest z toksycznego soku mlecznego, który historycznie był wykorzystywany w medycynie ludowej do leczenia schorzeń skóry.
Głowa Meduzy
Euphorbia ramiglans
Euphorbia ramiglans to karłowaty sukulent meduzowaty pochodzący z suchych, zimowych regionów przybrzeżnych Afryki Południowej (Przylądek Zachodni i Północny). Tworzy centralną „głowę”, z której promieniują dziesiątki cienkich, bezkolcowych, wijących się gałęzi, przypominających wężowe włosy Gorgony Meduzy z mitologii greckiej. Jest blisko spokrewniony z Euphorbia caput-medusae i przez niektórych autorytetów jest traktowany jako jej karłowata odmiana (var. confluens). Podobnie jak wszystkie wilczomlecze, wydziela toksyczny mleczny lateks po przecięciu lub uszkodzeniu gałęzi.
Wilczomlecz Ritchiego
Euphorbia ritchiei
Euphorbia ritchiei, znana również jako Monadenium ritchiei, to fascynujący sukulent pochodzący z Kenii. Posiada mięsiste, wzniesione pędy pokryte niewielkimi kolcami oraz zielonymi, okrągławymi liśćmi. Wiosną wytwarza bardzo dekoracyjne, różowe lub czerwone kwiaty. Mleczny sok (lateks) wyciekający po uszkodzeniu rośliny jest toksyczny i należy się z nim obchodzić ostrożnie.
Wilczomlecz sztywny
Euphorbia stricta
Wilczomlecz sztywny to krzewiasta roślina z rodziny wilczomleczowatych, wykazująca tendencję do samosiewu, pochodząca z Europy i południowo-zachodniej Azji. Cienkie, rozgałęzione łodygi posiadają lancetowate, jasnozielone do żółtawych liście, a od czerwca do września pojawiają się na nich małe grona żółto-zielonych kwiatów. Jak wszystkie wilczomleczowate, po nacięciu wydziela drażniący, mleczny sok (lateks), dlatego przy pracy z rośliną zaleca się noszenie rękawic. Jest to łatwa w uprawie roślina ogrodowa, tolerująca różne rodzaje gleb oraz stanowiska słoneczne lub półcieniste.
Wilczomlecz ołówkowy
Euphorbia tirucalli
Euphorbia tirucalli, powszechnie znana jako wilczomlecz ołówkowy lub drzewo ołówkowe, to efektowny sukulentowy krzew pochodzący z tropikalnej i subtropikalnej Afryki. Mimo swojej potocznej nazwy nie jest prawdziwym kaktusem, lecz należy do rodziny wilczomleczowatych (Euphorbiaceae). Tworzy gęste skupiska cylindrycznych, cienkich jak ołówek zielonych pędów, które w niższych temperaturach lub przy intensywnym nasłonecznieniu przybierają jaskrawy pomarańczowo-czerwony kolor — tę odmianę hodowlaną znamy jako „Płonące Patyczki". Roślina wytwarza silnie żrący, biały mleczny sok, który należy do najbardziej niebezpiecznych wśród roślin domowych — może powodować poważne oparzenia chemiczne oraz chwilową utratę wzroku w przypadku kontaktu z oczami.
Grzbiet Diabła
Euphorbia tithymaloides
Grzbiet Diabła (Euphorbia tithymaloides) to sukulentowy krzew pochodzący z tropikalnej Ameryki, ceniony za efektowne zygzakowate łodygi i kolorowe ulistnienie. Łatwy w uprawie i odporny na suszę, dobrze rośnie w jasnym świetle przy minimalnym podlewaniu. Jego mleczny, białawy sok lateksowy jest toksyczny i drażniący dla skóry — podczas pracy z rośliną należy zawsze zakładać rękawiczki.
Drzewo Żyrandolowe
Euphorbia triangularis
Euphorbia triangularis to drzewiasta sukulentowa roślina pochodząca z Afryki Południowej, wyróżniająca się trójkątną łodygą centralną oraz gałęziowaniem przypominającym żyrandol. Rośnie powoli, lecz w ciepłym klimacie może osiągnąć kilka metrów wysokości.
Afrykańskie Drzewo Mleczne
Euphorbia trigona
Afrykańskie Drzewo Mleczne to okazała roślina sukkulentowa pochodząca z Afryki Środkowej, odznaczająca się wysokimi, kolumnowymi łodygami z żeberkami obsadzonymi drobnymi liśćmi i kolcami. Pomimo swojego kaktusopodobnego wyglądu należy do rodziny wilczomleczowatych (Euphorbiaceae). Ta architektoniczna roślina może osiągać nawet 2,7 metra wysokości w pomieszczeniu, stanowiąc efektowny element dekoracyjny w każdym wnętrzu. Po uszkodzeniu wydziela toksyczny, mlecznobiały sok, dlatego należy obchodzić się z nią ostrożnie.
Synadenium Granta
Euphorbia umbellata
Synadenium Granta (Euphorbia umbellata) to sukulentny krzew o pokroju półwzniesionym, należący do rodziny wilczomleczowatych (Euphorbiaceae), pochodzący ze wschodniej i południowej Afryki. Szeroko uprawiana w Brazylii — zwłaszcza w regionach południowych i środkowo-zachodnich — roślina ta imponuje swoimi rozmiarami, osiągając do 5 metrów wysokości w uprawie i nawet 10 metrów w swoim naturalnym środowisku. Jej mięsiste, zielone łodygi po nacięciu wydzielają biały, mleczny sok, który jest niezwykle drażniący i toksyczny, co nadało jej popularne nazwy nawiązujące do mleka. Liście są duże, owalne, o intensywnym ciemnozielonym kolorze z wyraźnym unerwieniem, ułożone naprzeciwlegle na gałęziach. Kwiaty są małe, o barwie bordowo-czerwonej, zebrane w cyjacja typowe dla wilczomleczów. Jest to roślina wytrzymała, o szybkim wzroście i doskonałych zdolnościach adaptacyjnych do klimatu tropikalnego, uprawiana zarówno w ogrodach, jak i w doniczkach.
Euryops grzebieniasty
Euryops pectinatus
Euryops grzebieniasty (Euryops pectinatus) to wieloletni krzew pochodzący z Afryki Południowej, należący do rodziny astrowatych (Asteraceae). Wyróżnia się szarawym ulistnieniem i złocistożółtymi kwiatami przypominającymi stokrotki, które kwitną niemal przez cały rok w łagodnym klimacie. Osiąga od 90 do 180 cm wysokości i szerokości, tworząc zaokrągloną, bujną kępę.
Sadziec plamisty
Eutrochium maculatum
Sadziec plamisty (Eutrochium maculatum, synonim Eupatorium maculatum) to pochodząca z Ameryki Północnej bylina z rodziny astrowatych, która naturalnie rośnie na wilgotnych łąkach, brzegach strumieni i terenach podmokłych. Roślina wytwarza proste, mocne, często nakrapiane purpurowo łodygi o wysokości do 210 cm, a w drugiej połowie lata i jesienią nosi duże, półkoliste, różowofioletowe kwiatostany, które przyciągają motyle i pszczoły. W ogrodach wykorzystywany jest jako roślina tła na wilgotnych rabatach, w ogrodach deszczowych oraz w nasadzeniach naturalistycznych.
Błękitna Mgła
Evolvulus glomeratus
Błękitna Mgła (Evolvulus glomeratus) to nisko rosnąca, rozesłana bylina pochodząca z Brazylii, należąca do rodziny powojnikowatych (Convolvulaceae). Roślina nieustannie wytwarza błękitnoniebieskie kwiaty z białymi środkami, które otwierają się każdego ranka i zamykają wieczorem lub w pochmurne dni. Jest szeroko stosowana jako okrywa gruntu, roślina obrzeżowa oraz w donicach wiszących.
obiela wielkokwiatowa
Exochorda racemosa
Zrzucający liście krzew ozdobny pochodzący z Chin i Korei, obiela wielkokwiatowa jest ceniona za krótki, ale spektakularny wiosenny pokaz: masy czystobiałych, pięciopłatkowych kwiatów rozwijają się z okrągłych pąków przypominających sznury pereł wzdłuż łukowato wygiętych gałęzi. Dorasta do 2,4–3 m wysokości i często osiąga jeszcze większą szerokość, tworząc pełen wdzięku pokrój przypominający fontannę. Średniozielone, owalne liście nie przebarwiają się znacząco jesienią. Po zadomowieniu się roślina jest odporna na suszę i upały, mało wymagająca i w dużej mierze wolna od poważnych szkodników czy chorób, co czyni ją niezawodnym elementem strukturalnym rabat, nasadzeń przy fundamentach oraz mieszanych żywopłotów.
Gryka
Fagopyrum esculentum
Gryka to niezwykle szybko rosnąca jednoroczna roślina zielna. Choć używana jest jako zboże, technicznie jest pseudozbożem należącym do rodziny rdestowatych (Polygonaceae). Jej liście mają kształt serca, a roślina wytwarza grona drobnych białych lub różowych kwiatów, bardzo chętnie odwiedzanych przez pszczoły. Trójkątne ziarna gryki są bardzo odżywcze i nie zawierają glutenu.
Rdestówka powojowata
Fallopia convolvulus
Rdestówka powojowata (Fallopia convolvulus, syn. Polygonum convolvulus) to jednoroczna roślina pnąca z rodziny rdestowatych, pochodząca z Eurazji i Afryki Północnej. Posiada sercowate liście oraz smukłe, owijające się łodygi, które wspinają się po innych roślinach i konstrukcjach, wytwarzając małe, zielonkawobiałe kwiaty, czasem o różowym zabarwieniu, od późnej wiosny do jesieni. Jest pospolitym chwastem rolniczym występującym na polach uprawnych i terenach przekształconych, ale bywa również uprawiana jako szybko rosnąca roślina okrywowa.
Fatua kosmata
Fatoua villosa
Fatua kosmata (Fatoua villosa) to letnia roślina jednoroczna z rodziny morwowatych, pochodząca ze wschodniej Azji, a obecnie pospolity chwast w południowych i wschodnich Stanach Zjednoczonych. Przypomina małą siewkę morwy, o sercowatych, ząbkowanych, owłosionych i lekko lepkich liściach na wzniesionych, rozgałęzionych łodygach, które osiągają wysokość od kilku centymetrów do ponad 1,2 metra. Preferuje wilgotną, zacienioną, przekształconą przez człowieka glebę, taką jak rabaty kwiatowe, pojemniki szkółkarskie, szklarnie i obrzeża terenów podmokłych. Małe skupiska kwiatów pojawiają się od wiosny do jesieni, a siewki mogą zakwitnąć już w ciągu około 12 dni od osiągnięcia stadium dwóch liści.
Aralia japońska
Fatsia japonica
Fatsia japonica to wiecznie zielony krzew pochodzący z Japonii, o efektownych, błyszczących, dłoniastych liściach posiadających od 7 do 11 klap i osiągających do 40 cm szerokości. Jest bardzo ceniona jako roślina ozdobna zarówno w przestrzeniach wewnętrznych, jak i w zacienionych ogrodach – należy do nielicznych roślin o tropikalnym wyglądzie, które doskonale rozwijają się nawet w głębokim cieniu.
Faucaria
Faucaria bosscheana
Faucaria bosscheana to zwarty sukulent z rodziny Aizoaceae, pochodzący z suchych regionów Afryki Południowej (Przylądek Wschodni). Tworzy niskie rozety grubych, trójkątnych liści o szarozielonym kolorze, których brzegi posiadają miękkie ząbki, splecione niczym szczęki kota, stąd jej potoczna nazwa. Jesienią i zimą wytwarza pojedyncze, jaskrawożółte kwiaty, podobne do stokrotek, które otwierają się w ciągu dnia. Jest to roślina wolno rosnąca, idealna do ogrodów skalnych, doniczek lub kompozycji sukulentów w bardzo jasnych wnętrzach.
Ferokaktus
Ferocactus
Ferocactus to rodzaj obejmujący około 30 gatunków kaktusów o beczkowatym kształcie, pochodzących z pustyń południowo-zachodnich Stanów Zjednoczonych i północnego Meksyku, od Kalifornii i Arizony po Sonorę i Dolną Kalifornię. Młode rośliny początkowo mają pokrój kolumnowy, a z czasem pęcznieją, przybierając grubą, żebrowaną formę przypominającą beczkę, której rodzaj zawdzięcza swoją nazwę zwyczajową. Większość gatunków rośnie jako pojedyncze pędy pokryte gęstymi, często haczykowatymi lub jaskrawo ubarwionymi cierniami, choć niektóre gatunki, takie jak F. robustus i F. glaucescens, z czasem tworzą kępy. W uprawie ferokaktusy są cenione jako rzeźbiarskie, mało wymagające sukulenty do ogrodów kserofitycznych, ogrodów skalnych oraz na słoneczne parapety.
Ferokaktus Emory'ego
Ferocactus emoryi
Ferocactus emoryi to wysoki kaktus o beczkowatym kształcie, pochodzący z pustyni Sonora w Arizonie, Sonorze i Dolnej Kalifornii. Młode rośliny są kuliste, a z wiekiem stają się cylindryczne, tworząc formę beczki lub kolumny, uzbrojoną w mocne, haczykowate ciernie. Pod koniec lata i na początku jesieni wytwarza dzwonkowate kwiaty w kolorze żółtym, pomarańczowym lub czerwonym, zebrane na szczycie rośliny.
Ferokaktus siny
Ferocactus glaucescens
Ferokaktus siny (Ferocactus glaucescens) to kaktus o kształcie kulistym do beczkowatego, pochodzący z centralnego Meksyku. Jest ceniony za efektowną, niebiesko-zieloną (siną) skórkę oraz gęstą koronę złocistożółtych cierni radialnych. Dojrzałe okazy tworzą zwartą, żebrowaną bryłę, która może osiągnąć około 60 cm wysokości i 50 cm średnicy, z czasem tworząc małe kolonie poprzez odrosty u podstawy. Późną wiosną i latem wytwarza lejkowate, cytrynowożółte kwiaty w pobliżu wierzchołka, a następnie małe, białe owoce przypominające jagody. Jest to wolno rosnący, mało wymagający sukulent, który najlepiej czuje się w pełnym słońcu i dobrze przepuszczalnej glebie, co czyni go popularnym wyborem do ogrodów kserofitycznych i uprawy pojemnikowej.
Meksykański Kaktus Beczkowy
Ferocactus histrix
Ferocactus histrix, powszechnie znany jako meksykański kaktus beczkowy, to kulista roślina suckulentna pochodząca z suchych regionów Meksyku. Charakteryzuje się niebieskozielonym ciałem z wyraźnymi żebrami oraz mocnymi, żółtawymi lub czerwonawymi kolcami promieniowymi. Z czasem roślina może zmieniać kształt z idealnie kulistego na lekko kolumnowy. Na szczycie korony wytwarza lejkowate kwiaty, zazwyczaj w odcieniach żółci, po których pojawiają się mięsiste owoce.
Ferokaktus szerokocierniowy
Ferocactus latispinus
Ferocactus latispinus to samotny, kulisty lub krótko-cylindryczny kaktus pochodzący z centralnego Meksyku, ceniony za szerokie, spłaszczone i haczykowate ciernie środkowe o barwie od czerwonej do żółtej. Rośnie powoli, osiągając około 30-100 cm wysokości i 40-45 cm szerokości, wytwarzając lejkowate kwiaty w kolorze od różowego do fioletowego (rzadziej żółtawe) późną jesienią i wczesną zimą.
Kostrzewa trzcinowa
Festuca arundinacea
Kostrzewa trzcinowa (Festuca arundinacea) to trawa wieloletnia, kępkowa, o szorstkiej teksturze, rosnąca w chłodnym sezonie, należąca do rodziny wiechlinowatych (Poaceae). Pochodzi z Europy i Afryki Północnej, a obecnie jest szeroko uprawiana w regionach umiarkowanych jako mało wymagająca trawa darniowa i pastewna. Tworzy gęste kępy ciemnozielonych, żeberkowanych liści i może osiągnąć do 1,5 m wysokości, jeśli nie jest koszona. Jest ceniona za głęboki system korzeniowy, który zapewnia doskonałą odporność na suszę, upały i deptanie w porównaniu do innych traw chłodnosezonowych. Uwaga taksonomiczna: badania molekularne przeklasyfikowały ten gatunek pod synonimami Schedonorus arundinaceus, a ostatnio Lolium arundinaceum, jednak Festuca arundinacea pozostaje nazwą najszerzej stosowaną w literaturze ogrodniczej i agronomii.
Kostrzewa sina
Festuca glauca
Kostrzewa sina to wieloletnia trawa ozdobna, tworząca zwarte, zaokrąglone kępy cienkich, sztywnych liści o uderzającym szaroniebieskim odcieniu. Pochodzi z Europy i jest szeroko stosowana w ogrodach o niskich wymaganiach pielęgnacyjnych, na obrzeżach i w ogrodach skalnych ze względu na kontrast kolorów i tekstury.
Kostrzewa owcza
Festuca ovina
Kostrzewa owcza (Festuca ovina) to wieloletnia trawa kępowa z rodziny wiechlinowatych, naturalnie występująca w Europie i Azji oraz znaturalizowana w Ameryce Północnej. Tworzy gęste, zaokrąglone kępy cienkich, sztywnych liści o barwie od niebieskozielonej do szarozielonej. Nie wytwarza rozłogów, dzięki czemu zachowuje zwarty pokrój i nie rozprzestrzenia się agresywnie po ogrodzie. Pod koniec wiosny i na początku lata wytwarza wąskie, dyskretnie jednostronne wiechy kwiatowe na cienkich łodygach. Ceniona za delikatną teksturę, odporność na suszę oraz zdolność do wzrostu na ubogich, piaszczystych lub kamienistych glebach, stanowi mało wymagający wybór do ogrodów skalnych, obwódek, na skarpy oraz jako roślina okrywowa.
Kostrzewa czerwona
Festuca rubra
Kostrzewa czerwona (Festuca rubra) to wieloletnia trawa zimozielona z rodziny wiechlinowatych (Poaceae), szeroko stosowana na trawnikach, w ogrodach i w miejscach częściowo zacienionych. Jej cienkie, zielone, niemal igiełkowate liście tworzą gęste kępy, które powoli rozprzestrzeniają się za pomocą kłączy, tworząc miękką i odporną okrywę. Jest ceniona za tolerancję na cień, odporność na suszę po ukorzenieniu się oraz niskie wymagania pielęgnacyjne w porównaniu z innymi trawami trawnikowymi.
Ficinia przylądkowa
Ficinia
Ficinia to rodzaj obejmujący od 70 do 90 gatunków zimozielonych, wieloletnich turzyc z rodziny ciborowatych (Cyperaceae), w większości endemicznych dla Przylądkowego Regionu Florystycznego w RPA, przy czym niektóre gatunki występują również w Nowej Zelandii i Australii. Odmiany ozdobne, zwłaszcza Ficinia truncata 'Ice Crystal', tworzą zwarte kępy drobnego ulistnienia przypominającego trawę i są wykorzystywane jako rośliny o niskich wymaganiach pielęgnacyjnych na obwódki, do donic oraz ogrodów skalnych. Jest to profil pielęgnacyjny na poziomie rodzaju; poszczególne gatunki różnią się rozmiarem, kolorem i dokładnym siedliskiem.
Figowiec afgański
Ficus afghanistanica
Figowiec afgański (Ficus afghanistanica) to liściaste drzewo figowe pochodzące z suchych, górzystych regionów Afganistanu i Azji Środkowej. Charakteryzuje się małymi, srebrzystymi, klapowanymi liśćmi oraz czerwonawą korą, co odróżnia go od figowca pospolitego. Jest to roślina mrozoodporna i odporna na suszę, wytwarzająca małe, ciemne i słodkie jadalne owoce. Uprawiana jest zarówno jako ozdobna roślina doniczkowa, jak i drzewo krajobrazowe w ciepłym, suchym klimacie.
Fikus wyniosły
Ficus altissima
Fikus wyniosły (Ficus altissima) to okazały tropikalny figowiec pochodzący z Azji Południowo-Wschodniej, powszechnie uprawiany jako roślina ozdobna ze względu na duże, błyszczące i skórzaste liście. W naturze zachowuje się jak „fałszywy banian”, wypuszczając korzenie powietrzne na drzewa żywicielskie. Jego angielska nazwa zwyczajowa (Council Tree) wywodzi się z historycznej tradycji społeczności wiejskich, które gromadziły się na narady i spotkania w cieniu jego rozłożystej korony.
Figowiec Roxburgha
Ficus auriculata
Ficus auriculata, powszechnie znany jako figowiec Roxburgha lub figowiec słoniowe ucho, to okazałe tropikalne drzewo pochodzące z Azji Południowej i Południowo-Wschodniej (Indie, Nepal, południowe Chiny). Słynie z ogromnych, sercowatych liści mogących osiągać do 38 cm średnicy oraz z jadalnych fig wyrastających bezpośrednio z pnia i głównych gałęzi – zjawisko to nosi nazwę kauliflorii.
Figowiec bengalski
Ficus benghalensis
Figowiec bengalski (Ficus benghalensis) to jedno z najbardziej niezwykłych drzew na świecie, pochodzące z Półwyspu Indyjskiego. Słynie z korzeni powietrznych, które opadają ku ziemi i przekształcają się w dodatkowe pnie, dzięki czemu w naturze może rozrastać się na przestrzeni wielu arów. Jako roślina doniczkowa uprawiana jest w zwartej formie „Audrey”, cenionej za duże, aksamitne, ciemnozielone liście oraz za to, że jest znacznie bardziej wyrozumiała w pielęgnacji niż figowiec lirolistny.
Figowiec afrykański
Ficus cyathistipula
Ficus cyathistipula, powszechnie znany jako figowiec afrykański, to okazałe wiecznie zielone drzewo pochodzące z tropikalnych lasów Afryki Środkowej i Zachodniej. Charakteryzuje się dużymi, skórzastymi, głęboko błyszczącymi ciemnozielonymi liśćmi o charakterystycznym kształcie odwrotnie jajowatym. Jest jednym z najbardziej odpornych gatunków Ficus w uprawie doniczkowej – wykazuje większą tolerancję na zmienność wilgotności i natężenia światła niż Ficus benjamina. Trwałe, kielichowate przylistki u nasady liści dały podstawę jego nazwie naukowej.
Figowiec sprężysty
Ficus elastica
Wytrzymała roślina tropikalna pochodząca z Azji Południowo-Wschodniej, znana z dużych, błyszczących, ciemnozielonych liści. Jedna z najpopularniejszych roślin doniczkowych ze względu na efektowny wygląd i łatwość pielęgnacji. W warunkach domowych może osiągać wysokość 180–300 cm i doskonale oczyszcza powietrze.
Czym są Łatwe rośliny?
Łatwe rośliny są idealne dla początkujących lub osób z niewielką ilością czasu na pielęgnację. Te gatunki tolerują błędy przy podlewaniu, zmiany oświetlenia i nie wymagają stałej uwagi. Idealne dla tych, którzy dopiero zaczynają przygodę z roślinami.
Wskazówki dotyczące uprawy Łatwe rośliny
Aby odnieść sukces z łatwe rośliny, pamiętaj: mniej znaczy więcej. Unikaj nadmiernego podlewania, wybierz miejsce z odpowiednim oświetleniem i pozwól glebie wyschnąć między podlewaniami. Większość tych roślin woli być czasem 'zapomniana'.