2332 Łatwe rośliny | Przewodnik 2026 - Strona 51
Odkryj 2332 łatwe rośliny do swojego ogrodu. Kompletny przewodnik pielęgnacyjny.
2332 Łatwe rośliny
Wyświetlanie 1801-1836 z 2332
Pierwiosnek wielokwiatowy
Primula x polyantha
Primula x polyantha, powszechnie znana jako pierwiosnek wielokwiatowy, to urokliwy europejski mieszaniec powstały z krzyżówek Primula veris (pierwiosnka lekarskiego) i Primula vulgaris (pierwiosnka pospolitego). Wiosną tworzy kępy żywo ubarwionych kwiatów, co czyni go ulubioną rośliną do obwódek ogrodowych, pojemników oraz chłodnych dekoracji wnętrz. Uprawiany przez wieki, wyhodowano go w niezwykłej gamie kolorów: czerwonym, pomarańczowym, różowym, białym, kremowym, żółtym i fioletowym.
Pelionia
Procris repens
Pelionia (Procris repens, wcześniej klasyfikowana jako Pellionia repens lub Elatostema repens) to niewielkie, zielne pnącze z rodziny pokrzywowatych, pochodzące z lasów tropikalnych od południowych Chin po Azję Południowo-Wschodnią. Rośnie nisko przy ziemi, osiągając około 15 cm wysokości i rozrastając się do 60 cm szerokości, charakteryzując się zygzakowatymi, czerwonawymi łodygami. Jej asymetryczne i pofalowane liście przypominają skórkę arbuza, z odcieniami szarozielonymi, srebrnymi oraz brzegami od brązu po fioletowy brąz, które ciemnieją wraz z wiekiem rośliny. Jest powszechnie uprawiana jako roślina doniczkowa, w terrariach, wiszących doniczkach i ogrodach wertykalnych.
Prosopis glandulosa
Prosopis glandulosa
Prosopis glandulosa (znany również jako mesquite miododajne) to drzewo lub krzew liściasty z rodziny bobowatych (Fabaceae), pochodzący z suchych i półpustynnych obszarów południowo-zachodnich Stanów Zjednoczonych i północnego Meksyku. Osiąga od 4 do 9 metrów wysokości, charakteryzuje się szeroką, rozłożystą koroną, krótkim pniem i gałęziami uzbrojonymi w ciernie. Wiosną i latem wytwarza gęste grona bardzo pachnących, żółto-zielonych kwiatów, po których pojawiają się wydłużone, płaskie strąki dojrzewające pod koniec lata. Dzięki korzeniowi palowemu, zdolnemu sięgać dziesiątki metrów w głąb ziemi w poszukiwaniu wody, oraz zdolności do wiązania azotu atmosferycznego, jest gatunkiem niezwykle odpornym na suszę i kluczowym dla ekosystemów pustynnych.
Głowienka pospolita
Prunella vulgaris
Prunella vulgaris, powszechnie znana jako głowienka pospolita, to niska bylina z rodziny jasnotowatych (Lamiaceae), występująca naturalnie w Europie, Azji i Ameryce Północnej. Od późnej wiosny do jesieni wytwarza gęste kłosy małych, rurkowatych kwiatów w odcieniach fioletu, różu i bieli, które przyciągają pszczoły i motyle. Roślina tworzy rozłożyste dywany półzimozielonych liści za pomocą rozłogów i jest ceniona w wielu kulturach za swoje szerokie właściwości lecznicze i jadalne.
Śliwa wiśniowa
Prunus cerasifera
Śliwa wiśniowa (Prunus cerasifera) to ozdobne drzewo liściaste z rodziny różowatych (Rosaceae), pochodzące z Azji Południowo-Zachodniej i Bałkanów. Słynie z widowiskowego kwitnienia wczesną wiosną, jeszcze przed pojawieniem się liści, wytwarzając mnóstwo małych, pachnących kwiatów o barwie od białej do jasnoróżowej. Wiele popularnych odmian posiada charakterystyczne purpurowe lub brązowe ulistnienie, co czyni je jednymi z najbardziej cenionych drzew ozdobnych w ogrodach klimatu umiarkowanego.
Lubaszka
Prunus insititia
Lubaszka (Prunus insititia) to małe drzewo liściaste lub krzew z rodziny różowatych (Rosaceae), pochodzące z Europy i południowo-zachodniej Azji. Wczesną wiosną wytwarza białe kwiaty oraz małe, cierpkie, ciemnofioletowe owoce, tradycyjnie wykorzystywane do produkcji dżemów, przetworów oraz nalewek typu damson gin.
Laurowiśnia wschodnia
Prunus laurocerasus
Prunus laurocerasus, powszechnie znana jako laurowiśnia wschodnia, to bujny, duży wiecznie zielony krzew lub małe drzewo. Jest szeroko ceniona za gęsty pokrój oraz błyszczące, skórzaste, ciemnozielone liście, co czyni ją idealnym wyborem do żywopłotów zapewniających prywatność. W połowie wiosny wytwarza wzniesione grona drobnych, pachnących białych kwiatów wabiących zapylacze, po których pojawiają się małe, wiśniopodobne owoce dojrzewające do czarnego koloru. Jest wyjątkowo odporna i potrafi tolerować znaczne zanieczyszczenie miejskie oraz głęboki cień.
Laurowiśnia portugalska
Prunus lusitanica
Laurowiśnia portugalska (Prunus lusitanica) to zimozielony krzew lub małe drzewo pochodzące z Półwyspu Iberyjskiego i Wysp Makaronezyjskich. Z błyszczącymi, ciemnozielonymi liśćmi, pachnącymi białymi kwiatami zebranymi w długie grona i ciemnofioletowymi owocami, jest bardzo ceniona w ogrodach formalnych, na żywopłoty i do formowania. Odporna i adaptacyjna, toleruje różne gleby, częściowy cień i warunki nadmorskie.
Wiśnia wonna
Prunus mahaleb
Wiśnia wonna (Prunus mahaleb), znana również jako antypka, to drzewo lub krzew liściasty z rodziny różowatych (Rosaceae), pochodzący z Europy Środkowej i Południowej, Afryki Północnej oraz Azji Zachodniej. Osiąga wysokość od 2 do 10 m, charakteryzuje się szarobrązową korą z wyraźnymi przetchlinkami. Jej małe, zaokrąglone liście o piłkowanych brzegach pojawiają się wraz z intensywnie pachnącymi białymi kwiatami, zebranymi w krótkie grona, które rozkwitają w połowie wiosny. Owoce to małe pestkowce, które dojrzewając zmieniają barwę z zielonej przez czerwoną do fioletowoczarnej; mają bardzo gorzki smak i rzadko są spożywane na surowo. Jednak ich prażone i mielone nasiona są źródłem mahlabu (mahlepi) – przyprawy szeroko stosowanej w pieczywie i cukiernictwie we wschodniej części basenu Morza Śródziemnego oraz na Bliskim Wschodzie. Gatunek ten jest również ceniony jako klasyczna podkładka dla uprawnych odmian wiśni i czereśni ze względu na swoją mrozoodporność oraz tolerancję na suche i wapienne gleby.
Czeremcha zwyczajna
Prunus padus
Czeremcha zwyczajna (Prunus padus) to szybko rosnące drzewo liściaste z rodziny różowatych, pochodzące z północnej Europy i Azji. Może osiągać do 15 metrów wysokości, charakteryzuje się zaokrągloną koroną i ciemną korą o specyficznym zapachu. Wiosną wytwarza długie grona pachnących białych kwiatów, po których pojawiają się małe, czarne i gorzkie owoce, bardzo cenione przez ptaki.
Czeremcha amerykańska
Prunus serotina
Czeremcha amerykańska (Prunus serotina) to duże, szybko rosnące drzewo liściaste pochodzące z Ameryki Północnej, cenione za pachnące wiosenne kwiaty, jadalne ciemne owoce oraz wartościowe drewno twarde. Dobrze rośnie w pełnym słońcu w szerokim zakresie klimatycznym, od Kanady po południowe Stany Zjednoczone.
Tarnina
Prunus spinosa
Tarnina (Prunus spinosa) to gęsty, ciernisty krzew liściasty zrzucający liście na zimę, występujący naturalnie w Europie, zachodniej Azji i północno-zachodniej Afryce. Ceniona za chmury drobnych, białych kwiatów, które pojawiają się na nagich gałęziach wczesną wiosną, jeszcze przed liśćmi, później wytwarza cierpkie, ciemnoniebieskie owoce (tarki) wykorzystywane do wyrobu nalewek. Jej ciernisty, dający odrosty pokrój sprawia, że jest tradycyjnym wyborem na żywopłoty i do ogrodów przyjaznych dzikiej przyrodzie.
Gipsówka murowa
Psammophiliella muralis
Gipsówka murowa (Psammophiliella muralis), wcześniej klasyfikowana jako Gypsophila muralis, to jednoroczna roślina z rodziny goździkowatych (Caryophyllaceae). Gatunek ten został opisany już w 1753 roku przez Karola Linneusza, a nazwa muralis („murująca”) odnosi się do jej upodobania do suchych, otwartych stanowisk, takich jak żwirowe ścieżki, kamienne murki i piaszczyste tereny. Roślina tworzy gęstą, krzaczastą kępę cienkich, rozgałęzionych łodyg z wąskimi, liniowymi liśćmi i zazwyczaj osiąga wysokość 30-40 cm. Od pełnego lata do jesieni kępa pokrywa się chmurą drobnych, pięciopłatkowych kwiatów w odcieniach różu, rzadziej białych. Gatunek ten jest niemal całkowicie wolny od poważnych szkodników, jednak w wilgotnej, słabo zdrenowanej glebie może być narażony na gnicie korzeni i szarą pleśń.
Chaber białonogi
Psephellus dealbatus
Psephellus dealbatus (chaber białonogi) to wyjątkowo mrozoodporna bylina pochodząca z górzystych terenów Kaukazu, którą można uprawiać w strefach USDA 3–9b. Charakteryzuje się głęboko powcinanymi, szarozielonymi liśćmi, których spód jest srebrzyście owłosiony – nadaje to roślinie dekoracyjny wygląd również zimą. Na początku lata wytwarza efektowne kwiaty o postrzępionych płatkach w odcieniach różu i lawendy, które doskonale przyciągają pszczoły i motyle. Najlepiej rośnie w ubogiej, dobrze przepuszczalnej glebie; na podłożu żyznym i wilgotnym ma tendencję do pokładania się i jest podatny na gnicie szyjki korzeniowej.
Kokorycz żółta
Pseudofumaria lutea
Pseudofumaria lutea, znana jako kokorycz żółta, to kępiasta, zwarta bylina z rodziny makowatych (Papaveraceae). Pochodzi z zacienionych szczelin wapiennych w Alpach Włoch i Szwajcarii, ale zadomowiła się w starych murach, na chodnikach i w ogrodach skalnych w całej Europie i Ameryce Północnej. Jej ażurowe, niebiesko-zielone ulistnienie tworzy gęste kępy zwieńczone gronami złocistożółtych kwiatów z krótką ostrogą, które kwitną niemal bez przerwy od późnej wiosny do pierwszych silnych przymrozków.
Bambus strzałowaty
Pseudosasa japonica
Bambus strzałowaty (Pseudosasa japonica) to gatunek bambusa strefy umiarkowanej pochodzący z Japonii i Korei. Tworzy gęste kępy wzniesionych, eleganckich pędów pokrytych długimi, błyszczącymi, ciemnozielonymi liśćmi, które mogą osiągać do 30 cm długości. Jest to jeden z najczęściej uprawianych gatunków bambusa w ogrodach strefy umiarkowanej na całym świecie.
Guawa truskawkowa
Psidium cattleyanum
Guawa truskawkowa (Psidium cattleyanum) to owocujący krzew lub małe drzewo pochodzące z Brazylii, należące do rodziny Myrtaceae. Wydaje małe owoce o smaku truskawki, które mogą być czerwone lub żółte. Znana ze swojej wytrzymałości i zdolności adaptacji, dobrze rośnie w klimacie tropikalnym i subtropikalnym, ceniona zarówno za jadalne owoce, jak i walory ozdobne.
Drzewo Guawy
Psidium guajava
Drzewo guawy (Psidium guajava) to tropikalne drzewo owocowe z rodziny Myrtaceae, pochodzące z obu Ameryk. Jest szeroko uprawiane ze względu na słodkie i aromatyczne owoce, zwane guawami. Drzewo charakteryzuje się gładką korą, eliptycznymi liśćmi i delikatnymi białymi kwiatami. Jest to roślina silna i szybko rosnąca, mogąca osiągać kilka metrów wysokości, ceniona zarówno za plony owocowe, jak i właściwości lecznicze.
Orlica pospolita
Pteridium aquilinum
Pteridium aquilinum, powszechnie znana jako orlica pospolita lub paproć orla, jest jedną z najbardziej rozpowszechnionych roślin na Ziemi, występującą na każdym kontynencie z wyjątkiem Antarktydy. Ta liściasta paproć wytwarza duże, trójkątne liście osiągające do 120 cm wysokości i rozprzestrzenia się agresywnie za pomocą podziemnych kłączy. Choć historycznie wykorzystywana do celów leczniczych i praktycznych, jest rakotwórcza przy regularnym spożyciu i toksyczna dla zwierząt gospodarskich.
Orliczka
Pteris
Pteris to rodzaj paproci z rodziny orliczkowatych (Pteridaceae), obejmujący około 300 gatunków występujących w regionach tropikalnych i subtropikalnych na całym świecie. Znane powszechnie jako orliczki, są to eleganckie rośliny o długich, łukowatych liściach (frondach), często o pstrokatym ubarwieniu z białymi lub srebrzystymi pasami. Przystosowane do cienistych i wilgotnych środowisk, paprocie te są cenione zarówno jako rośliny doniczkowe, jak i ogrodowe w łagodnym klimacie. Nie wytwarzają kwiatów — rozmnażają się przez zarodniki umieszczone na brzegach listków. Są uważane za nietoksyczne dla ludzi, kotów i psów, co czyni je bezpiecznym wyborem dla domów ze zwierzętami.
Paproć chińska
Pteris vittata
Pteris vittata, powszechnie znana jako paproć chińska, to odporna paproć pochodząca z tropikalnych i subtropikalnych regionów Azji, Afryki i Europy. Wytwarza eleganckie, łukowato wyginające się liście z wąskimi listkami ułożonymi wzdłuż głównego nerwu na kształt drabiny. Ta paproć posiada niezwykłe wyróżnienie w świecie roślin: jest pierwszym naturalnie odkrytym hiperakumulatorem arsenu, zdolnym do pobierania nawet 22 630 mg arsenu na kilogram suchej masy pędów z zanieczyszczonej gleby — co czyni ją cenionym narzędziem w projektach fitoremediacyjnych na całym świecie.
Ptychosperma Macarthura
Ptychosperma macarthurii
Ptychosperma Macarthura (Ptychosperma macarthurii) to wielopniowa palma kępowa, pochodząca z północnej Australii i Nowej Gwinei. Wytwarza smukłe, pierścieniowate kłodziny zwieńczone pierzastymi, łukowato wygiętymi liśćmi o ciemnozielonej barwie, tworząc gęstą i elegancką kępę. Jest ceniona za swoją zdolność adaptacji, tolerowanie różnych rodzajów gleby oraz dobry wzrost zarówno w ogrodach tropikalnych, jak i w jasnych wnętrzach. Ponadto wykazuje znaczną odporność na szkodniki, choroby, a nawet na śmiertelne żółknięcie (lethal yellowing) – przypadłość dotykającą wiele innych gatunków palm.
Miodunka długolistna
Pulmonaria longifolia
Pulmonaria longifolia, powszechnie znana jako miodunka długolistna, to niska, półzimozielona bylina leśna pochodząca z Francji, Wielkiej Brytanii, Portugalii i Hiszpanii. Jej długie, wąskie, ciemnozielone liście są gęsto pokryte srebrzystobiałymi plamami, tworząc gęste kępy o ciekawej teksturze na długo przed i po okresie kwitnienia. Wiosną gęste grona lejkowatych kwiatów rozwijają się z różowych pąków i dojrzewają do głębokiego błękitu, nadając każdej łodydze dwubarwny wygląd. Ta wolno rozprzestrzeniająca się i cieniolubna roślina doskonale czuje się w chłodnych, wilgotnych warunkach leśnych, na rabatach i zacienionych zboczach.
Miodunka pstra
Pulmonaria saccharata
Miodunka pstra (Pulmonaria saccharata) to niska, półzimozielona bylina pochodząca z lasów Francji i Włoch. Jej ciemnozielone, lancetowate liście pokryte są srebrzystymi plamami, tworząc dekoracyjną okrywę gruntową o ciekawej teksturze nawet poza okresem kwitnienia. Wczesną wiosną rozwijają się lejkowate kwiaty zebrane w grona, które początkowo są różowe, a z czasem stają się intensywnie niebieskie, co daje efekt dwubarwności na tej samej łodydze. Rozprzestrzenia się powoli za pomocą płożących kłączy i najlepiej rośnie w chłodnym, wilgotnym cieniu ogrodów leśnych i zacienionych zakątków.
Puya
Puya
Puya to rodzaj obejmujący około 200-225 gatunków naziemnych bromelii, pochodzących z chłodnych, suchych zboczy Andów w Chile, Peru, Boliwii i Argentynie. W przeciwieństwie do większości bromelii, gatunki Puya rosną zakorzenione w ziemi, a nie jako epifity, tworząc twarde, kolczaste rozety srebrzysto-zielonych liści. Wiele z nich jest monokarpicznych, wypuszczając raz w życiu spektakularny pęd kwiatowy – czasem kilkumetrowej wysokości – zanim rozeta obumrze, pozostawiając po sobie odrosty.
Kraspedia
Pycnosorus globosus
Kraspedia (Pycnosorus globosus) to wieloletnia roślina zielna z rodziny astrowatych, pochodząca z prerii i okresowo wilgotnych obszarów południowo-wschodniej Australii (Nowa Południowa Walia, Queensland, Australia Południowa, Wiktoria). Charakteryzuje się kulistymi, zwartymi kwiatostanami o intensywnie złotożółtej barwie, osadzonymi na długich, sztywnych pędach osiągających od 90 do 120 cm wysokości, wyrastających ponad kępę srebrzystoszarych, zimozielonych liści. Ceniona w bukieciarstwie jako kwiat cięty i suszony, łatwo regeneruje się z nasion, szczególnie po pożarach w swoim naturalnym środowisku.
Jastrzębiec pomarańczowy
Pylosella aurantiaca
Jastrzębiec pomarańczowy (Pilosella aurantiaca, syn. Hieracium aurantiacum) to niska bylina z rodziny astrowatych, pochodząca z górskich łąk środkowej, wschodniej i północnej Europy. Tworzy przyziemną rozetę podłużnych, lekko owłosionych, szarozielonych liści, a wiosną i latem wypuszcza jedną lub kilka owłosionych łodyg z kwiatostanami o uderzająco ognistopomarańczowej lub ceglastoczerwonej barwie. Roślina rozprzestrzenia się za pomocą nadziemnych rozłogów oraz pełzających kłączy, dzięki czemu szybko tworzy gęste dywany – w Ameryce Północnej i wielu miejscach poza naturalnym zasięgiem jest uważana za agresywny gatunek inwazyjny, który wypiera rodzimą roślinność na łąkach i pastwiskach.
Ognik szkarłatny
Pyracantha coccinea
Pyracantha coccinea (ognik szkarłatny) to ciernisty, liściasty krzew półzimozielony pochodzący z Europy Południowej i Azji Zachodniej. Jest ceniony za gęste baldachy małych, białych kwiatów pojawiających się późną wiosną oraz obfite, jaskrawe, pomarańczowoczerwone owoce, które utrzymują się przez całą zimę, stanowiąc ważne źródło pożywienia dla ptaków. Roślina tworzy gęste, nieprzebyte zarośla dzięki ostrym cierniom, co czyni ją doskonałym wyborem na żywopłoty obronne lub nasadzenia ochronne.
Pirostegia pomarańczowa
Pyrostegia venusta
Pyrostegia venusta, powszechnie znana jako pirostegia pomarańczowa lub pomarańczowa trąbka pnąca, to spektakularna brazylijska roślina pnąca, ceniona za kaskadowe pokazy jaskrawych, pomarańczowych kwiatów rurkowych jesienią i zimą. Należąca do rodziny Bignoniaceae, jest jedną z najbardziej ozdobnych pnączy w ogrodach tropikalnych i subtropikalnych.
Grusza Callery'ego
Pyrus calleryana
Pyrus calleryana, znana jako grusza Callery'ego, to liściaste drzewo pochodzące z Chin i Wietnamu. Słynie z gęstego okrycia białymi kwiatami wczesną wiosną oraz błyszczących zielonych liści, które jesienią przybierają intensywne odcienie czerwieni, pomarańczu i fioletu. Choć jest popularna w ogrodnictwie ze względu na szybki wzrost i symetryczny pokrój, w wielu regionach uznawana jest coraz częściej za gatunek inwazyjny, zdolny do gwałtownego rozprzestrzeniania się i wypierania rodzimej flory. Kwiaty są również znane z charakterystycznego, często drażniącego zapachu.
Dąb biały
Quercus alba
Quercus alba, znany jako dąb biały, to duże drzewo liściaste pochodzące ze wschodniej części Ameryki Północnej, cenione za swoją zaokrągloną koronę, jasnoszarą, chropowatą korę oraz klapowane liście, które jesienią przybierają intensywne odcienie burgundu. Może żyć setki lat i osiągać od 24 do 30 metrów wysokości, będąc kluczowym gatunkiem lasów liściastych oraz cenionym drzewem cieniodajnym w rozległych krajobrazach.
Dąb szkarłatny
Quercus coccinea
Dąb szkarłatny to majestatyczne drzewo liściaste pochodzące ze wschodnich Stanów Zjednoczonych, słynące z widowiskowego szkarłatnoczerwonego ubarwienia jesiennego. Należy do rodziny Fagaceae, może osiągać do 24 metrów wysokości i tworzy szeroką, zaokrągloną koronę. Najlepiej rośnie w kwaśnych, piaszczystych, dobrze przepuszczalnych glebach, a po ugruntowaniu się wykazuje dużą odporność na suszę.
Południowy dąb czerwony
Quercus falcata
Południowy dąb czerwony to duże, okazałe drzewo liściaste, rodzime dla południowo-wschodnich Stanów Zjednoczonych. Charakteryzuje się charakterystycznymi liśćmi, które często posiadają długi, wąski płat szczytowy, oraz ciemną, głęboko pobrużdżoną korą. Jest gatunkiem kluczowym dla lokalnych ekosystemów, zapewniając siedlisko i pożywienie licznym gatunkom dzikich zwierząt.
Dąb ostrolistny
Quercus ilex
Dąb ostrolistny (Quercus ilex) to śródziemnomorskie drzewo wieczniezielone o gęstej, zaokrąglonej koronie i skórzastych liściach, które są błyszczące i ciemnozielone z wierzchu oraz szarawe od spodu. Wyjątkowo odporny na suszę i upały, jest jednym z najbardziej charakterystycznych gatunków iberyjskiego systemu pastwiskowo-leśnego dehesa, cenionym za cień oraz żołędzie.
Dąb szypułkowy
Quercus robur
Dąb szypułkowy (Quercus robur) to potężne drzewo liściaste zrzucające liście na zimę, rodzime dla Europy i części zachodniej Azji, należące do rodziny bukowatych (Fagaceae). Może przekraczać 30 metrów wysokości i szerokości, charakteryzując się szeroką, rozłożystą koroną, masywnym pniem i głęboko spękaną korą. Swoją nazwę zawdzięcza długim szypułkom, na których zwisają żołędzie, co odróżnia go od blisko spokrewnionego dębu bezszypułkowego (Quercus petraea). Jest to drzewo długowieczne, mogące żyć setki lat, pełniąc kluczową rolę ekologiczną jako siedlisko dla setek gatunków owadów, grzybów i porostów.
Mydłodrzew właściwy
Quillaja saponaria
Mydłodrzew właściwy (Quillaja saponaria) to wiecznie zielone drzewo pochodzące ze środkowego Chile, o zaokrąglonej koronie i błyszczących, zielonych liściach, osiągające od 15 do 20 metrów wysokości. Jego liście są skórzaste, ułożone skrętolegle, o niemal gładkich brzegach. Wiosną i latem wytwarza biało-zielone, gwiaździste kwiaty, które są chętnie odwiedzane przez pszczoły. Rośnie w suchym klimacie i na ubogich glebach, toleruje mrozy do około -12°C i jest bardzo odporny na suszę. Jego kora jest bogata w saponiny, od wieków stosowane jako naturalny detergent, a obecnie wykorzystywane w kosmetykach, napojach oraz jako adiuwanty w szczepionkach.
Czym są Łatwe rośliny?
Łatwe rośliny są idealne dla początkujących lub osób z niewielką ilością czasu na pielęgnację. Te gatunki tolerują błędy przy podlewaniu, zmiany oświetlenia i nie wymagają stałej uwagi. Idealne dla tych, którzy dopiero zaczynają przygodę z roślinami.
Wskazówki dotyczące uprawy Łatwe rośliny
Aby odnieść sukces z łatwe rośliny, pamiętaj: mniej znaczy więcej. Unikaj nadmiernego podlewania, wybierz miejsce z odpowiednim oświetleniem i pozwól glebie wyschnąć między podlewaniami. Większość tych roślin woli być czasem 'zapomniana'.