Kompletny przewodnik po roślinach
Odkrywaj rośliny według trudności, sezonu i nie tylko. Znajdź idealną roślinę dla siebie.
Rośliny według miasta
🗺️ Rośliny według miastaZnaleziono 3442 roślin
Wyświetlanie 3277-3312 z 3442
Koniczyna szwedzka
Trifolium hybridum
Koniczyna szwedzka (Trifolium hybridum) to wieloletnia roślina zielna z rodziny bobowatych, pochodząca z południowej Europy i południowo-zachodniej Azji. Latem wytwarza kuliste kwiatostany o barwie od białej do różowej. Jest szeroko wykorzystywana jako roślina pastewna, okrywowa oraz źródło nektaru dla zapylaczy. Dzięki symbiozie z bakteriami korzeniowymi wiąże azot atmosferyczny, naturalnie wzbogacając glebę.
Koniczyna łąkowa
Trifolium pratense
Koniczyna łąkowa (Trifolium pratense) to krótkowieczna bylina pochodząca z Europy, Azji Zachodniej i północno-zachodniej Afryki. Wytwarza gęste kwiatostany w odcieniach od różu do purpury i jest szeroko uprawiana jako roślina pastewna, nawóz zielony oraz roślina lecznicza. Wiąże azot w glebie, co przynosi korzyści sąsiednim roślinom.
Koniczyna biała
Trifolium repens
Trifolium repens, powszechnie znana jako koniczyna biała, to nisko rosnąca, wieloletnia roślina zielna z rodziny bobowatych (Fabaceae). Pochodzi z Europy i Azji Zachodniej, lecz została szeroko zadomowiona na całym świecie. Charakteryzuje się trójlistkowymi liśćmi oraz gęstymi główkami białych kwiatów. Często spotykana jest na trawnikach, pastwiskach i łąkach, a znana jest przede wszystkim ze zdolności do wiązania azotu atmosferycznego w glebie.
Trimezia Żółta
Trimezia
Trimezia to kłączowa roślina zielna pochodząca z Ameryki, ceniona w tropikalnym ogrodnictwie krajobrazowym. Jej liście są długie, zielone i mieczowate, rosnące w gęstych wachlarzach. Kwiaty mają intensywnie żółtą barwę z tygrysimi brązowymi plamkami w środku. Choć każdy pojedynczy kwiat trwa tylko jeden dzień, roślina nieprzerwanie wytwarza kolejne pędy kwiatostanowe, zapewniając widowiskowy pokaz przez cieplejsze miesiące.
Trimezja żółta
Trimezia gracilis
Trimezia gracilis, powszechnie znana jako trimezja żółta lub irys kroczący, to kłączowa bylina z rodziny kosaćcowatych (Iridaceae), pochodząca z południowo-wschodniej i środkowo-zachodniej Brazylii oraz Paragwaju. Tworzy wzniesione wachlarze mieczowatych liści i wytwarza krótkotrwałe żółte kwiaty z brązowo-fioletowymi plamami u nasady płatków. Każdy kwiat utrzymuje się tylko jeden dzień, ale kwitnienie trwa od wiosny do jesieni. Nazwa zwyczajowa nawiązuje do młodych sadzonek, które tworzą się na końcach przekwitłych pędów kwiatowych; ukorzeniają się one w miejscu, w którym dotkną ziemi, co sprawia, że kępa sprawia wrażenie, jakby „szła”.
Maruna bezwonna
Tripleurospermum inodorum
Maruna bezwonna (Tripleurospermum inodorum) to roślina jednoroczna lub dwuletnia z rodziny astrowatych (Asteraceae), pochodząca z Eurazji i szeroko rozpowszechniona na polach uprawnych, przydrożach oraz nieużytkach. Roślina charakteryzuje się delikatnymi, pierzastymi liśćmi oraz klasycznymi kwiatami przypominającymi stokrotki, z białymi płatkami i żółtym środkiem, o średnicy 3–5 cm. Osiąga wysokość 20–80 cm i kwitnie od czerwca do listopada. W przeciwieństwie do rumianku pospolitego, jest całkowicie pozbawiona charakterystycznego jabłkowego zapachu – stąd jej nazwa.
Maruna nadmorska
Tripleurospermum maritimum
Maruna nadmorska (Tripleurospermum maritimum) to krótkowieczna bylina z rodziny astrowatych, występująca naturalnie na wybrzeżach Europy, Grenlandii i Azorów. Tworzy płożące się kępy o mięsistych liściach wzdłuż linii brzegowej, na plażach żwirowych i szczytach klifów. Od wczesnego lata do jesieni wytwarza klasyczne kwiaty przypominające stokrotki, z białymi płatkami brzeżnymi wokół żółtego środka. Jej sukulentowate, drobno powcinane liście są przystosowaniem do słonych, wietrznych siedlisk, a dojrzałe łodygi późnym latem często przybierają purpurowy kolor.
tripsacum palczasty
Tripsacum dactyloides
Tripsacum dactyloides, powszechnie znany jako tripsacum palczasty, to okazała, rodzima wieloletnia trawa kępkowa Ameryki Północnej. Jako daleki krewny kukurydzy tworzy duże, imponujące kępy łukowato wygiętych, szerokich zielonych liści. Jest wysoko ceniony za głęboki system korzeniowy, który wspomaga stabilizację gleby i odporność na suszę, oraz za unikalne kłosy kwiatowe z wyraźnymi sekcjami męską i żeńską.
Pszenica zwyczajna
Triticum aestivum
Pszenica zwyczajna (Triticum aestivum) to najczęściej uprawiane zboże na świecie i jedna z najstarszych roślin uprawnych ludzkości. Udomowiona ponad 9 000 lat temu na Bliskim Wschodzie, obecnie jest uprawiana na wszystkich kontynentach. Ta jednoroczna trawa osiąga wysokość do 120 cm i wytwarza charakterystyczne kłosy, które dojrzewają latem. Jej ziarna stanowią podstawę do produkcji chleba, mąki, makaronów i wielu innych produktów spożywczych. Pszenica zwyczajna ma stosunkowo wysokie wymagania glebowe, wodne i klimatyczne, preferując słoneczne stanowiska z żyznymi, dobrze przepuszczalnymi glebami.
Nasturcja
Tropaeolum
Nasturcja (Tropaeolum) to rodzaj płożących lub pnących roślin zielnych z rodziny nasturcjowatych, pochodzących z Ameryki Środkowej i Południowej. Najpowszechniej uprawiany gatunek, nasturcja większa (Tropaeolum majus), posiada okrągłe, tarczowate liście oraz efektowne kwiaty w kolorach czerwonym, pomarańczowym, żółtym, różowym, białym i kremowym. Jest to szybko rosnąca roślina jednoroczna, popularna jako roślina ozdobna, jadalna oraz towarzysząca, która odciąga mszyce od upraw warzywnych.
Nasturcja
Tropaeolum majus
Tropaeolum majus, powszechnie znana jako nasturcja, to szybko rosnąca roślina jednoroczna lub krótkowieczna bylina, słynąca z żywych, lejkowatych kwiatów i tarczowatych liści. Wywodząca się z Andów, stała się popularną rośliną ogrodową na całym świecie dzięki swojej wytrzymałości i wszechstronności. Każda naziemna część rośliny jest jadalna i oferuje pikantny smak przypominający rukiew wodną. Nasturcja jest często stosowana w uprawie współrzędnej, gdzie odpędza szkodniki od warzyw takich jak ogórki i pomidory.
Tulbaghia słodka
Tulbaghia simmleri
Tulbaghia simmleri, powszechnie znana jako tulbaghia słodka, to elegancka, kępiastorosnąca, zimozielona bylina pochodząca z trawiastych równin i skalistych zboczy Afryki Południowej. Wytwarza smukłe, szarozielone, wstęgowate liście i tworzy delikatne baldachogrona słodko pachnących różowych do różowofiołkowych kwiatów rurkowatych, kwitnących od wiosny do jesieni. W odróżnieniu od spokrewnionego czosnku towarzystwowego, jej kwiaty charakteryzują się przyjemnym słodkim zapachem, a nie czosnkowym.
Tulipan
Tulipa
Tulipa to rodzaj wiosennych, cebulowych bylin z rodziny liliowatych (Liliaceae), cenionych za ich kielichowate kwiaty w niemal każdym możliwym kolorze. Pochodzące z Azji Środkowej i naturalizowane w całej Europie, tulipany należą do najpopularniejszych cebul ozdobnych na świecie, sadzonych jesienią, aby zakwitły następnej wiosny.
Tulipan szaroński
Tulipa agenensis
Tulipa agenensis, powszechnie znany jako tulipan szaroński, to dziki gatunek tulipana pochodzący z Bliskiego Wschodu i wschodniego regionu Morza Śródziemnego. Wytwarza efektowne, szkarłatne kwiaty z charakterystyczną czarną plamą u nasady z żółtym obrzeżem, kwitnące wiosną. Jako wieloletnia roślina cebulowa przechodzi w stan spoczynku letniego i jest dobrze przystosowana do suchego, słonecznego klimatu śródziemnomorskiego.
Tulipan
Tulipa gesneriana
Tulipan ogrodowy (Tulipa gesneriana) to jeden z najbardziej ikonicznych i ukochanych kwiatów na świecie, pochodzący z Azji Środkowej i szeroko uprawiany w Europie od XVI wieku. Jego kielichowate kwiaty o żywych płatkach w odcieniach czerwieni, żółci, bieli, różu i fioletu pojawiają się wiosną, zamieniając ogrody w prawdziwe widowiska barw. Jest to roślina cebulowa wymagająca okresu chłodnego spoczynku, aby obficie zakwitnąć.
Tulipan Hybrydowy
Tulipa hybrida
Tulipany hybrydowe (Tulipa hybrida) to ikoniczne, wiosenne byliny cebulowe, uwielbiane na całym świecie za żywe, kielichowate kwiaty. Wywodzące się z dzikich gatunków Azji Środkowej i Turcji, poprzez wieki uprawy w Holandii i innych krajach, dały początek tysiącom nazwanych odmian w niemal każdym wyobrażalnym kolorze. Kwitną od wczesnej do późnej wiosny i są klasycznym elementem zarówno formalnych ogrodów, jak i swobodnych rabat.
Tulista pumila
Tulista pumila
Tulista pumila (dawniej Haworthia pumila / Haworthiopsis pumila) to mały południowoafrykański sukulent z rodziny złotogłowowatych (Asphodelaceae), pochodzący z regionu Robertson-Worcester w Karru Zachodnim. Tworzy zwarte, bezłodygowe rozety ze sztywnych, wzniesionych i lekko zakrzywionych liści, pokrytych białymi, zaokrąglonymi guzkami przypominającymi perły – stąd jej nazwa potoczna. Latem (listopad-grudzień w naturalnym środowisku) wytwarza cienki pęd kwiatowy z małymi, rurkowatymi kwiatami w odcieniach bieli i różu. Jest to roślina wolno rosnąca, długowieczna (może żyć 30-40 lat) i bardzo ceniona jako ozdobny sukulent doniczkowy oraz do ogrodów skalnych.
Turnera biała
Turnera subulata
Turnera biała (Turnera subulata) to wieloletni półkrzew o zdrewniałej podstawie, pochodzący z Ameryki Środkowej i Południowej (od Panamy po Brazylię). Obecnie jest naturalizowany w wielu regionach tropikalnych, takich jak Malezja, Indonezja, wyspy Pacyfiku, Karaiby i Floryda. Osiąga około 80 cm wysokości, posiada owalne, ząbkowane liście o długości do 9 cm, z lekko owłosionym spodem. Jej pięciopłatkowe kwiaty, o barwie od białej do bladożółtej z ciemnobrązowym środkiem, otwierają się wcześnie rano i zamykają około godziny 11:00. Kwitnie niemal przez cały rok i stanowi ważne źródło nektaru dla pszczół.
Turnera wiązolistna
Turnera ulmifolia
Turnera wiązolistna (Turnera ulmifolia) to tropikalny, wieloletni półkrzew pochodzący z Meksyku, Ameryki Środkowej, Karaibów i północnej części Ameryki Południowej, szeroko rozpowszechniony w północno-wschodniej Brazylii. Wytwarza jaskrawożółte kwiaty, które otwierają się o świcie i więdną do południa. Jest szeroko stosowana w medycynie ludowej.
Podbiał pospolity
Tussilago farfara
Podbiał pospolity (Tussilago farfara) to wieloletnia roślina zielna z rodziny astrowatych (Asteraceae), znana z wyjątkowego cyklu wzrostu: kwiaty pojawiają się wczesną wiosną, jeszcze przed rozwinięciem się liści. Pokryte łuskami pędy kwiatowe o wysokości 5–15 cm niosą jaskrawożółte kwiatostany przypominające mniszka lekarskiego już w kwietniu i maju. Dopiero po przekwitnięciu z ziemi wyrastają duże, o szerokości 10–20 cm, sercowate lub nerkowate liście, których spód pokryty jest gęstym, białym kutnerem. Roślina rozprzestrzenia się efektywnie za pomocą długich kłączy sięgających do 70 cm głębokości, tworząc często rozległe skupiska w miejscach otwartych i nasłonecznionych – na przydrożach, brzegach rowów, piaszczystych brzegach rzek i terenach ruderalnych. Gatunek ten jest bardzo pospolity w całej Polsce. Nazwa rodzajowa i gatunkowa wywodzi się z łacińskich słów tussis (kaszel) i agere (pędzić/usuwać), co nawiązuje do długiej historii stosowania rośliny w medycynie ludowej jako środka na kaszel.
Goryczak żółciowy
Tylopilus felleus
Tylopilus felleus, znany jako goryczak żółciowy, to gatunek grzyba z rodziny borowikowatych. Słynie z niezwykle gorzkiego smaku, który czyni go niejadalnym, choć nie jest on śmiertelnie trujący. Grzyb posiada brązowy kapelusz, białawy do różowawego hymenofor rurkowy oraz charakterystyczną ciemną siateczkę na trzonie. Rośnie w symbiozie z drzewami iglastymi i liściastymi, preferując kwaśne gleby.
Pałka wąskolistna
Typha domingensis
Pałka (Typha domingensis) to wieloletnia roślina zielna z rodziny pałkowatych, typowa dla terenów podmokłych, bagien oraz brzegów rzek i lagun w tropikalnych i subtropikalnych regionach Ameryki. Tworzy gęste zarośla o wysokości do 4 metrów dzięki swoim płożącym, bardzo żywotnym i kolonizującym kłączom. Jej liście są długie, płaskie i wzniesione, a kwiaty zebrane są w charakterystyczny, cylindryczny, brązowy kłos przypominający cygaro. Toleruje zalania do 1,5 metra oraz gleby zasolone, pełniąc kluczową rolę ekologiczną poprzez oczyszczanie wody i zapewnianie schronienia faunie wodnej.
Pałka szerokolistna
Typha latifolia
Pałka szerokolistna (Typha latifolia) to wieloletnia, kłączowa roślina wodna i bagienna, często spotykana na Węgrzech w kanałach, trzcinowiskach, bagnach i na brzegach wód stojących. Może dorastać do 2,5–3 metrów wysokości, ma blado niebieskozielone, równolegle unerwione, wstęgowate liście o szerokości 8–20 mm. Charakterystyczny brązowy, „cygarokształtny” kwiatostan składa się z dwóch części: u dołu brązowy, żeński kwiatostan, a powyżej żółta, męska część, która opada po kwitnieniu. Dzięki silnie rozrastającemu się kłączu tworzy gęste skupiska i stanowi ważne siedlisko oraz źródło pożywienia dla fauny mokradeł.
Tyfonium
Typhonium
Tyfonium to rodzaj bulwiastych roślin z rodziny obrazkowatych, obejmujący ponad 70 gatunków pochodzących z tropikalnej Azji, Mongolii i północno-wschodniej Australii. Te kępiaste byliny wytwarzają trójkątne, lśniące i klapowane liście o barwie od średniej do ciemnej zieleni, osadzone na długich ogonkach. Latem pojawiają się ciemnopurpurowe lub brązowe pochwy kwiatostanowe, często o nieprzyjemnym zapachu, typowe dla roślin obrazkowatych. Roślina przechodzi w stan spoczynku zimą, tracąc ulistnienie aż do kolejnej wiosny.
Banan Wodny
Typhonodorum lindleyanum
Typhonodorum lindleyanum, powszechnie znany jako Banan Wodny, to gigantyczny monotypowy aroides z Madagaskaru, Komorów, Zanzibaru, Mauritiusa i wschodniej Tanzanii. Rosnący w słodkowodnych bagnach, na brzegach rzek i w płytkich lagunach, wytwarza masywne, strzałkowate, wiecznie zielone liście o długości do 1 metra, tworząc imponujące pseudołodygi mogące osiągać 4 metry wysokości. Kremowa pochwa kwiatostanowa z kolbą kwiatową oraz duże, jasnożółte jagody czynią z niego prawdziwie spektakularną roślinę ozdobną.
Wiąz holenderski
Ulmus × hollandica
Ulmus × hollandica, znany powszechnie jako wiąz holenderski, to naturalny mieszaniec wiązu górskiego (Ulmus glabra) i wiązu pospolitego (Ulmus minor), który powstał spontanicznie w Europie w miejscach, gdzie nakładają się zasięgi występowania obu gatunków rodzicielskich. Jest to duże, szybko rosnące drzewo liściaste, historycznie sadzone na szeroką skalę wzdłuż ulic i kanałów w Holandii, cenione za tolerancję na warunki miejskie oraz szeroką, elegancką koronę. Jego liście mają formę pośrednią między obojgiem rodziców. Wczesną wiosną, przed rozwojem liści, wytwarza dyskretne, czerwonawe kwiaty, a następnie skrzydlate owoce (samary). Historia tego mieszańca została naznaczona przez epidemie holenderskiej choroby wiązu w XX wieku, choć niektóre klony wykazują umiarkowaną odporność i są nadal selekcjonowane w celu poprawy ich tolerancji.
Wiąz amerykański
Ulmus americana
Wiąz amerykański (Ulmus americana) to szybko rosnące drzewo liściaste z rodziny wiązowatych (Ulmaceae), pochodzące z wschodniej części Ameryki Północnej. Drzewo to słynie z charakterystycznej korony w kształcie wazy i w naturze może osiągać do 24 metrów wysokości przy podobnej szerokości korony. Od połowy XX wieku grzybowa choroba, holenderska choroba wiązu, zdziesiątkowała dużą część dzikiej populacji w Ameryce Północnej, jednak od tego czasu wyhodowano odmiany odporne na tę chorobę. Gatunek ten wytwarza małe, niepozorne zielonkawo-czerwone kwiaty wczesną wiosną, jeszcze przed rozwojem liści, a jego szorstkie, ciemnozielone ulistnienie przebarwia się jesienią na złoty kolor.
Wiąz polny
Ulmus minor
Ulmus minor, znany jako wiąz polny, jest majestatycznym drzewem liściastym rodzimym dla Europy, Afryki Północnej i Azji Zachodniej. Wyróżnia się okazałą sylwetką, głęboko spękaną korą u dojrzałych okazów oraz naprzemianległymi liśćmi o wyraźnie asymetrycznej nasadzie. Jest gatunkiem kluczowym w lasach łęgowych, choć jego populacje zostały drastycznie zredukowane w ostatnich dziesięcioleciach z powodu holenderskiej choroby wiązów – niszczycielskiej infekcji grzybiczej.
Wiąz drobnolistny
Ulmus parvifolia
Ulmus parvifolia, znany powszechnie jako wiąz drobnolistny lub wiąz chiński, to drzewo liściaste, zrzucające liście lub półzimozielone, pochodzące z Azji Wschodniej (Chiny, Japonia i Korea), gdzie w warunkach naturalnych może osiągać od 10 do 15 metrów wysokości. Jego najbardziej uderzającą cechą jest kora: wraz z wiekiem złuszcza się nieregularnymi płatami, odsłaniając mozaikę odcieni szarości, zieleni, pomarańczu i brązu. Liście są małe (1–3 cm), błyszczące i ząbkowane, a jesienią przed opadnięciem przybierają złote, czerwonawe lub fioletowe barwy. Kwitnie dyskretnie pod koniec lata lub jesienią, wytwarzając czerwonawo-zielone kwiaty, które dają początek małym, skrzydlatym samarom. Jest to jeden z gatunków najbardziej cenionych w sztuce bonsai ze względu na swój wigor, drobne rozgałęzienia i łatwość prowadzenia. W ogrodnictwie miejskim wyróżnia się jako drzewo cieniodajne i alejowe dzięki odporności na zanieczyszczenia, umiarkowaną suszę i drastyczne przycinanie.
Wiąz syberyjski
Ulmus pumila
Wiąz syberyjski (Ulmus pumila) to wytrzymałe, szybko rosnące drzewo liściaste pochodzące z Syberii, północnych Chin, Mongolii i Himalajów. Ceniony za wyjątkową mrozoodporność, tolerancję na suszę oraz zdolność do wzrostu na ubogich, zbitych lub zasadowych glebach, był powszechnie sadzony na Wielkich Równinach w USA jako pasy wiatrochronne i osłonowe w XX wieku. W przeciwieństwie do większości innych wiązów, wykazuje znaczną odporność na holenderską chorobę wiązów, jednak jego szybki wzrost skutkuje słabym, kruchym drewnem podatnym na uszkodzenia burzowe; pozostaje również wrażliwy na ataki szubaka wiązowca i korników. W wielu stanach USA wymknął się spod uprawy i jest obecnie klasyfikowany jako gatunek inwazyjny lub uciążliwy chwast ze względu na obfity samosiew. Jego małe liście i tolerancja na silne przycinanie sprawiają, że jest popularnym, choć szybko rosnącym, wyborem na bonsai.
Umbellularia kalifornijska
Umbellularia californica
Umbellularia californica to wiecznie zielone drzewo z rodziny laurowatych (Lauraceae), pochodzące z lasów przybrzeżnych Kalifornii i południowo-zachodniego Oregonu. W naturze osiąga wysokość od 20 do 25 metrów, choć na suchych glebach często przybiera formę krzewiastą. Jego lancetowate, ciemnozielone i błyszczące liście po rozgnieceniu wydzielają intensywny, ostry aromat dzięki olejkom eterycznym bogatym w umbelulon. Wiosną wytwarza małe, kremowo-żółte kwiaty zebrane w baldachy, a następnie owoce typu pestkowiec o barwie od zielonej do fioletowej. Jest to gatunek długowieczny, wytrzymały i odporny na suszę, wysoko ceniony w architekturze krajobrazu oraz ze względu na swoje drewno (znane jako myrtlewood).
Pępownik skalny
Umbilicus rupestris
Pępownik skalny (Umbilicus rupestris) to wieloletni, mięsisty sukulent z rodziny gruboszowatych, pochodzący z południowej i zachodniej Europy, gdzie rośnie dziko w szczelinach zacienionych murów i na wilgotnych, skalistych zboczach. Jego okrągłe, woskowate liście posiadają centralne wgłębienie przypominające pępek, skąd wywodzi się jego nazwa zwyczajowa i naukowa. Pod koniec wiosny i latem wytwarza długie pędy z małymi, dzwonkowatymi kwiatami o zielono-różowej barwie.
Złoty Guzik
Unxia kubitzkii
Unxia kubitzkii, powszechnie znana jako Złoty Guzik, to bylina zielna pochodząca z Brazylii, należąca do rodziny astrowatych (Asteraceae). Osiąga 30–50 cm wysokości i przez cały rok produkuje drobne, złocistożółte kwiaty, z największą intensywnością kwitnienia wiosną i latem. Roślina jest wytrzymała i praktycznie odporna na szkodniki oraz choroby, dlatego chętnie stosuje się ją w rabatach, klombach i ogrodach pojemnikowych.
Lilia Amazońska Grandiflora
Urceolina × grandiflora
Lilia Amazońska Grandiflora (Urceolina × grandiflora, syn. Eucharis grandiflora) to tropikalna roślina bulwiasta pochodząca z andyjskich stoków Kolumbii i Peru. Wytwarza grona 3–6 pachnących, śnieżnobiałych kwiatów przypominających narcyzy, osadzonych na eleganckich łodygach osiągających do 70 cm wysokości. Ceniona jest jako ozdobna roślina doniczkowa oraz element tropikalnych ogrodów na całym świecie.
Lilia amazońska
Urceolina amazonica
Lilia amazońska (Urceolina amazonica, syn. Eucharis amazonica) to zachwycająca tropikalna bylina cebulkowa, pochodząca z Andów Kolumbii i Peru. Wytwarza lśniące, ciemnozielone liście oraz grona śnieżnobiałych, narcyzopodobnych kwiatów z delikatnie zielonawym kielichem, cenionych za słodki zapach. Doskonale sprawdza się jako roślina doniczkowa w domach w klimacie umiarkowanym.
Pokrzywa zwyczajna
Urtica dioica
Pokrzywa zwyczajna (Urtica dioica) to wieloletnia bylina rosnąca dziko w całej Europie, Azji i Ameryce Północnej. Może osiągać do 180 cm wysokości i silnie rozprzestrzenia się za pomocą kłączy. Roślina jest łatwo rozpoznawalna dzięki jajowatym liściom o ząbkowanych brzegach oraz licznym włoskom parzącym pokrywającym łodygi i liście. Włoski te zawierają kwas mrówkowy i histaminę, które przy dotknięciu wywołują krótkotrwałe uczucie pieczenia. Kwiaty są małe, zielonkawe do białawych, zebrane w gęste kwiatostany pojawiające się od wiosny do późnego lata. Pokrzywa zwyczajna jest jedną z najbardziej pożytecznych roślin w naturze, o udokumentowanym zastosowaniu medycznym, kulinarnym i włókienniczym.
Znajdź idealną roślinę
Nasz przewodnik po roślinach pomaga znaleźć idealne gatunki odpowiednie do Twojego poziomu doświadczenia i pory roku.
Przeglądaj według Trudności, Pory Roku i Innych
Użyj poniższych filtrów, aby zawęzić ten katalog według trudności pielęgnacji, pory roku, środowiska lub wyszukaj bezpośrednio po nazwie. Każdy filtr prowadzi do listy dopasowanej do Twoich warunków uprawy.