Kompletny przewodnik po roślinach
Odkrywaj rośliny według trudności, sezonu i nie tylko. Znajdź idealną roślinę dla siebie.
Rośliny według miasta
🗺️ Rośliny według miastaZnaleziono 3650 roślin
Wyświetlanie 3493-3528 z 3650
Tulipan
Tulipa gesneriana
Tulipan ogrodowy (Tulipa gesneriana) to jeden z najbardziej ikonicznych i ukochanych kwiatów na świecie, pochodzący z Azji Środkowej i szeroko uprawiany w Europie od XVI wieku. Jego kielichowate kwiaty o żywych płatkach w odcieniach czerwieni, żółci, bieli, różu i fioletu pojawiają się wiosną, zamieniając ogrody w prawdziwe widowiska barw. Jest to roślina cebulowa wymagająca okresu chłodnego spoczynku, aby obficie zakwitnąć.
Tulipan Hybrydowy
Tulipa hybrida
Tulipany hybrydowe (Tulipa hybrida) to ikoniczne, wiosenne byliny cebulowe, uwielbiane na całym świecie za żywe, kielichowate kwiaty. Wywodzące się z dzikich gatunków Azji Środkowej i Turcji, poprzez wieki uprawy w Holandii i innych krajach, dały początek tysiącom nazwanych odmian w niemal każdym wyobrażalnym kolorze. Kwitną od wczesnej do późnej wiosny i są klasycznym elementem zarówno formalnych ogrodów, jak i swobodnych rabat.
Tulista pumila
Tulista pumila
Tulista pumila (dawniej Haworthia pumila / Haworthiopsis pumila) to mały południowoafrykański sukulent z rodziny złotogłowowatych (Asphodelaceae), pochodzący z regionu Robertson-Worcester w Karru Zachodnim. Tworzy zwarte, bezłodygowe rozety ze sztywnych, wzniesionych i lekko zakrzywionych liści, pokrytych białymi, zaokrąglonymi guzkami przypominającymi perły – stąd jej nazwa potoczna. Latem (listopad-grudzień w naturalnym środowisku) wytwarza cienki pęd kwiatowy z małymi, rurkowatymi kwiatami w odcieniach bieli i różu. Jest to roślina wolno rosnąca, długowieczna (może żyć 30-40 lat) i bardzo ceniona jako ozdobny sukulent doniczkowy oraz do ogrodów skalnych.
Turbinicarpus schmiedickeanus
Turbinicarpus schmiedickeanus
Turbinicarpus schmiedickeanus to mały, wolno rosnący kaktus, będący endemitem suchych pustyń stanów Nuevo Leon, San Luis Potosi i Tamaulipas w północno-wschodnim Meksyku. Jego pojedynczy, kulisty lub lekko spłaszczony zielony pęd rzadko osiąga 5 cm wysokości i 4 cm szerokości, pokryty jest piramidalnymi brodawkami zakończonymi wełnistymi areolami i kilkoma smukłymi cierniami. Latem z wełnistego wierzchołka wyrastają delikatne białe kwiaty. Gatunek ten jest wpisany na listę bliskich zagrożenia (NT) przez IUCN i chroniony na mocy załącznika I konwencji CITES ze względu na utratę siedlisk oraz nadmierne pozyskiwanie ze stanowisk naturalnych.
Turnera biała
Turnera subulata
Turnera biała (Turnera subulata) to wieloletni półkrzew o zdrewniałej podstawie, pochodzący z Ameryki Środkowej i Południowej (od Panamy po Brazylię). Obecnie jest naturalizowany w wielu regionach tropikalnych, takich jak Malezja, Indonezja, wyspy Pacyfiku, Karaiby i Floryda. Osiąga około 80 cm wysokości, posiada owalne, ząbkowane liście o długości do 9 cm, z lekko owłosionym spodem. Jej pięciopłatkowe kwiaty, o barwie od białej do bladożółtej z ciemnobrązowym środkiem, otwierają się wcześnie rano i zamykają około godziny 11:00. Kwitnie niemal przez cały rok i stanowi ważne źródło nektaru dla pszczół.
Turnera wiązolistna
Turnera ulmifolia
Turnera wiązolistna (Turnera ulmifolia) to tropikalny, wieloletni półkrzew pochodzący z Meksyku, Ameryki Środkowej, Karaibów i północnej części Ameryki Południowej, szeroko rozpowszechniony w północno-wschodniej Brazylii. Wytwarza jaskrawożółte kwiaty, które otwierają się o świcie i więdną do południa. Jest szeroko stosowana w medycynie ludowej.
Podbiał pospolity
Tussilago farfara
Podbiał pospolity (Tussilago farfara) to wieloletnia roślina zielna z rodziny astrowatych (Asteraceae), znana z wyjątkowego cyklu wzrostu: kwiaty pojawiają się wczesną wiosną, jeszcze przed rozwinięciem się liści. Pokryte łuskami pędy kwiatowe o wysokości 5–15 cm niosą jaskrawożółte kwiatostany przypominające mniszka lekarskiego już w kwietniu i maju. Dopiero po przekwitnięciu z ziemi wyrastają duże, o szerokości 10–20 cm, sercowate lub nerkowate liście, których spód pokryty jest gęstym, białym kutnerem. Roślina rozprzestrzenia się efektywnie za pomocą długich kłączy sięgających do 70 cm głębokości, tworząc często rozległe skupiska w miejscach otwartych i nasłonecznionych – na przydrożach, brzegach rowów, piaszczystych brzegach rzek i terenach ruderalnych. Gatunek ten jest bardzo pospolity w całej Polsce. Nazwa rodzajowa i gatunkowa wywodzi się z łacińskich słów tussis (kaszel) i agere (pędzić/usuwać), co nawiązuje do długiej historii stosowania rośliny w medycynie ludowej jako środka na kaszel.
Goryczak żółciowy
Tylopilus felleus
Tylopilus felleus, znany jako goryczak żółciowy, to gatunek grzyba z rodziny borowikowatych. Słynie z niezwykle gorzkiego smaku, który czyni go niejadalnym, choć nie jest on śmiertelnie trujący. Grzyb posiada brązowy kapelusz, białawy do różowawego hymenofor rurkowy oraz charakterystyczną ciemną siateczkę na trzonie. Rośnie w symbiozie z drzewami iglastymi i liściastymi, preferując kwaśne gleby.
Pałka wąskolistna
Typha domingensis
Pałka (Typha domingensis) to wieloletnia roślina zielna z rodziny pałkowatych, typowa dla terenów podmokłych, bagien oraz brzegów rzek i lagun w tropikalnych i subtropikalnych regionach Ameryki. Tworzy gęste zarośla o wysokości do 4 metrów dzięki swoim płożącym, bardzo żywotnym i kolonizującym kłączom. Jej liście są długie, płaskie i wzniesione, a kwiaty zebrane są w charakterystyczny, cylindryczny, brązowy kłos przypominający cygaro. Toleruje zalania do 1,5 metra oraz gleby zasolone, pełniąc kluczową rolę ekologiczną poprzez oczyszczanie wody i zapewnianie schronienia faunie wodnej.
Pałka szerokolistna
Typha latifolia
Pałka szerokolistna (Typha latifolia) to wieloletnia, kłączowa roślina wodna i bagienna, często spotykana na Węgrzech w kanałach, trzcinowiskach, bagnach i na brzegach wód stojących. Może dorastać do 2,5–3 metrów wysokości, ma blado niebieskozielone, równolegle unerwione, wstęgowate liście o szerokości 8–20 mm. Charakterystyczny brązowy, „cygarokształtny” kwiatostan składa się z dwóch części: u dołu brązowy, żeński kwiatostan, a powyżej żółta, męska część, która opada po kwitnieniu. Dzięki silnie rozrastającemu się kłączu tworzy gęste skupiska i stanowi ważne siedlisko oraz źródło pożywienia dla fauny mokradeł.
Tyfonium
Typhonium
Tyfonium to rodzaj bulwiastych roślin z rodziny obrazkowatych, obejmujący ponad 70 gatunków pochodzących z tropikalnej Azji, Mongolii i północno-wschodniej Australii. Te kępiaste byliny wytwarzają trójkątne, lśniące i klapowane liście o barwie od średniej do ciemnej zieleni, osadzone na długich ogonkach. Latem pojawiają się ciemnopurpurowe lub brązowe pochwy kwiatostanowe, często o nieprzyjemnym zapachu, typowe dla roślin obrazkowatych. Roślina przechodzi w stan spoczynku zimą, tracąc ulistnienie aż do kolejnej wiosny.
Banan Wodny
Typhonodorum lindleyanum
Typhonodorum lindleyanum, powszechnie znany jako Banan Wodny, to gigantyczny monotypowy aroides z Madagaskaru, Komorów, Zanzibaru, Mauritiusa i wschodniej Tanzanii. Rosnący w słodkowodnych bagnach, na brzegach rzek i w płytkich lagunach, wytwarza masywne, strzałkowate, wiecznie zielone liście o długości do 1 metra, tworząc imponujące pseudołodygi mogące osiągać 4 metry wysokości. Kremowa pochwa kwiatostanowa z kolbą kwiatową oraz duże, jasnożółte jagody czynią z niego prawdziwie spektakularną roślinę ozdobną.
Wiąz holenderski
Ulmus × hollandica
Ulmus × hollandica, znany powszechnie jako wiąz holenderski, to naturalny mieszaniec wiązu górskiego (Ulmus glabra) i wiązu pospolitego (Ulmus minor), który powstał spontanicznie w Europie w miejscach, gdzie nakładają się zasięgi występowania obu gatunków rodzicielskich. Jest to duże, szybko rosnące drzewo liściaste, historycznie sadzone na szeroką skalę wzdłuż ulic i kanałów w Holandii, cenione za tolerancję na warunki miejskie oraz szeroką, elegancką koronę. Jego liście mają formę pośrednią między obojgiem rodziców. Wczesną wiosną, przed rozwojem liści, wytwarza dyskretne, czerwonawe kwiaty, a następnie skrzydlate owoce (samary). Historia tego mieszańca została naznaczona przez epidemie holenderskiej choroby wiązu w XX wieku, choć niektóre klony wykazują umiarkowaną odporność i są nadal selekcjonowane w celu poprawy ich tolerancji.
Wiąz amerykański
Ulmus americana
Wiąz amerykański (Ulmus americana) to szybko rosnące drzewo liściaste z rodziny wiązowatych (Ulmaceae), pochodzące z wschodniej części Ameryki Północnej. Drzewo to słynie z charakterystycznej korony w kształcie wazy i w naturze może osiągać do 24 metrów wysokości przy podobnej szerokości korony. Od połowy XX wieku grzybowa choroba, holenderska choroba wiązu, zdziesiątkowała dużą część dzikiej populacji w Ameryce Północnej, jednak od tego czasu wyhodowano odmiany odporne na tę chorobę. Gatunek ten wytwarza małe, niepozorne zielonkawo-czerwone kwiaty wczesną wiosną, jeszcze przed rozwojem liści, a jego szorstkie, ciemnozielone ulistnienie przebarwia się jesienią na złoty kolor.
Wiąz polny
Ulmus minor
Ulmus minor, znany jako wiąz polny, jest majestatycznym drzewem liściastym rodzimym dla Europy, Afryki Północnej i Azji Zachodniej. Wyróżnia się okazałą sylwetką, głęboko spękaną korą u dojrzałych okazów oraz naprzemianległymi liśćmi o wyraźnie asymetrycznej nasadzie. Jest gatunkiem kluczowym w lasach łęgowych, choć jego populacje zostały drastycznie zredukowane w ostatnich dziesięcioleciach z powodu holenderskiej choroby wiązów – niszczycielskiej infekcji grzybiczej.
Wiąz drobnolistny
Ulmus parvifolia
Ulmus parvifolia, znany powszechnie jako wiąz drobnolistny lub wiąz chiński, to drzewo liściaste, zrzucające liście lub półzimozielone, pochodzące z Azji Wschodniej (Chiny, Japonia i Korea), gdzie w warunkach naturalnych może osiągać od 10 do 15 metrów wysokości. Jego najbardziej uderzającą cechą jest kora: wraz z wiekiem złuszcza się nieregularnymi płatami, odsłaniając mozaikę odcieni szarości, zieleni, pomarańczu i brązu. Liście są małe (1–3 cm), błyszczące i ząbkowane, a jesienią przed opadnięciem przybierają złote, czerwonawe lub fioletowe barwy. Kwitnie dyskretnie pod koniec lata lub jesienią, wytwarzając czerwonawo-zielone kwiaty, które dają początek małym, skrzydlatym samarom. Jest to jeden z gatunków najbardziej cenionych w sztuce bonsai ze względu na swój wigor, drobne rozgałęzienia i łatwość prowadzenia. W ogrodnictwie miejskim wyróżnia się jako drzewo cieniodajne i alejowe dzięki odporności na zanieczyszczenia, umiarkowaną suszę i drastyczne przycinanie.
Wiąz syberyjski
Ulmus pumila
Wiąz syberyjski (Ulmus pumila) to wytrzymałe, szybko rosnące drzewo liściaste pochodzące z Syberii, północnych Chin, Mongolii i Himalajów. Ceniony za wyjątkową mrozoodporność, tolerancję na suszę oraz zdolność do wzrostu na ubogich, zbitych lub zasadowych glebach, był powszechnie sadzony na Wielkich Równinach w USA jako pasy wiatrochronne i osłonowe w XX wieku. W przeciwieństwie do większości innych wiązów, wykazuje znaczną odporność na holenderską chorobę wiązów, jednak jego szybki wzrost skutkuje słabym, kruchym drewnem podatnym na uszkodzenia burzowe; pozostaje również wrażliwy na ataki szubaka wiązowca i korników. W wielu stanach USA wymknął się spod uprawy i jest obecnie klasyfikowany jako gatunek inwazyjny lub uciążliwy chwast ze względu na obfity samosiew. Jego małe liście i tolerancja na silne przycinanie sprawiają, że jest popularnym, choć szybko rosnącym, wyborem na bonsai.
Umbellularia kalifornijska
Umbellularia californica
Umbellularia californica to wiecznie zielone drzewo z rodziny laurowatych (Lauraceae), pochodzące z lasów przybrzeżnych Kalifornii i południowo-zachodniego Oregonu. W naturze osiąga wysokość od 20 do 25 metrów, choć na suchych glebach często przybiera formę krzewiastą. Jego lancetowate, ciemnozielone i błyszczące liście po rozgnieceniu wydzielają intensywny, ostry aromat dzięki olejkom eterycznym bogatym w umbelulon. Wiosną wytwarza małe, kremowo-żółte kwiaty zebrane w baldachy, a następnie owoce typu pestkowiec o barwie od zielonej do fioletowej. Jest to gatunek długowieczny, wytrzymały i odporny na suszę, wysoko ceniony w architekturze krajobrazu oraz ze względu na swoje drewno (znane jako myrtlewood).
Pępownik skalny
Umbilicus rupestris
Pępownik skalny (Umbilicus rupestris) to wieloletni, mięsisty sukulent z rodziny gruboszowatych, pochodzący z południowej i zachodniej Europy, gdzie rośnie dziko w szczelinach zacienionych murów i na wilgotnych, skalistych zboczach. Jego okrągłe, woskowate liście posiadają centralne wgłębienie przypominające pępek, skąd wywodzi się jego nazwa zwyczajowa i naukowa. Pod koniec wiosny i latem wytwarza długie pędy z małymi, dzwonkowatymi kwiatami o zielono-różowej barwie.
Złoty Guzik
Unxia kubitzkii
Unxia kubitzkii, powszechnie znana jako Złoty Guzik, to bylina zielna pochodząca z Brazylii, należąca do rodziny astrowatych (Asteraceae). Osiąga 30–50 cm wysokości i przez cały rok produkuje drobne, złocistożółte kwiaty, z największą intensywnością kwitnienia wiosną i latem. Roślina jest wytrzymała i praktycznie odporna na szkodniki oraz choroby, dlatego chętnie stosuje się ją w rabatach, klombach i ogrodach pojemnikowych.
Lilia Amazońska Grandiflora
Urceolina × grandiflora
Lilia Amazońska Grandiflora (Urceolina × grandiflora, syn. Eucharis grandiflora) to tropikalna roślina bulwiasta pochodząca z andyjskich stoków Kolumbii i Peru. Wytwarza grona 3–6 pachnących, śnieżnobiałych kwiatów przypominających narcyzy, osadzonych na eleganckich łodygach osiągających do 70 cm wysokości. Ceniona jest jako ozdobna roślina doniczkowa oraz element tropikalnych ogrodów na całym świecie.
Lilia amazońska
Urceolina amazonica
Lilia amazońska (Urceolina amazonica, syn. Eucharis amazonica) to zachwycająca tropikalna bylina cebulkowa, pochodząca z Andów Kolumbii i Peru. Wytwarza lśniące, ciemnozielone liście oraz grona śnieżnobiałych, narcyzopodobnych kwiatów z delikatnie zielonawym kielichem, cenionych za słodki zapach. Doskonale sprawdza się jako roślina doniczkowa w domach w klimacie umiarkowanym.
Pokrzywa zwyczajna
Urtica dioica
Pokrzywa zwyczajna (Urtica dioica) to wieloletnia bylina rosnąca dziko w całej Europie, Azji i Ameryce Północnej. Może osiągać do 180 cm wysokości i silnie rozprzestrzenia się za pomocą kłączy. Roślina jest łatwo rozpoznawalna dzięki jajowatym liściom o ząbkowanych brzegach oraz licznym włoskom parzącym pokrywającym łodygi i liście. Włoski te zawierają kwas mrówkowy i histaminę, które przy dotknięciu wywołują krótkotrwałe uczucie pieczenia. Kwiaty są małe, zielonkawe do białawych, zebrane w gęste kwiatostany pojawiające się od wiosny do późnego lata. Pokrzywa zwyczajna jest jedną z najbardziej pożytecznych roślin w naturze, o udokumentowanym zastosowaniu medycznym, kulinarnym i włókienniczym.
Pokrzywa wąskolistna
Urtica gracilis
Urtica gracilis, znana jako pokrzywa wąskolistna lub pokrzywa amerykańska, to wieloletnia roślina zielna pochodząca z Ameryki Północnej, występująca od Gwatemali po Kanadę. Może dorastać do 3 metrów wysokości i charakteryzuje się głęboko ząbkowanymi liśćmi pokrytymi parzącymi włoskami, które przy kontakcie powodują silne podrażnienie skóry. Mimo swojej groźnej reputacji, jest wysoko ceniona w medycynie tradycyjnej, kulinariach oraz rzemiośle tekstylnym ludów rdzennych. Naturalnie rośnie na zalesionych terenach zalewowych, brzegach rzek oraz na glebach przekształconych przez człowieka, bogatych w azot.
Pokrzywa żegawka
Urtica urens
Urtica urens, znana jako pokrzywa żegawka lub pokrzywa mała, to jednoroczna roślina zielna z rodziny pokrzywowatych (Urticaceae). Pochodzi z Europy i basenu Morza Śródziemnego, stała się chwastem kosmopolitycznym. Dorasta do 100 cm wysokości i jest znana z liści pokrytych włoskami parzącymi, które powodują silne podrażnienie przy dotyku, uważane za bardziej dotkliwe niż w przypadku pokrzywy zwyczajnej (Urtica dioica). Posiada małe, zielonkawo-białe kwiaty kwitnące latem; jest rośliną jednopienną zapylaną przez wiatr.
brodaczka kępkowa
Usnea hirta
Usnea hirta, powszechnie znana jako brodaczka kępkowa, to porost krzaczkowaty charakteryzujący się bladozielonym lub żółtozielonym, krzaczastym wyglądem. Stanowi on wynik symbiozy grzyba z glonem. Zazwyczaj rośnie na korze drzew iglastych w środowiskach o czystym powietrzu. Jest niezwykle wrażliwy na zanieczyszczenie dwutlenkiem siarki, co czyni go doskonałym bioindykatorem jakości powietrza.
Pływacz liściasty
Utricularia foliosa
Pływacz liściasty (Utricularia foliosa) to wodna roślina owadożerna z rodziny pływaczowatych (Lentibulariaceae), występująca naturalnie w tropikalnych i subtropikalnych regionach Ameryki i Afryki. Unosi się swobodnie lub pozostaje zanurzony w stojących wodach stawów, bagien i wolno płynących rzek, tworząc gęste maty cienkich, rozgałęzionych łodyg, które mogą osiągać kilka metrów długości. Jego nitkowate liście o długości do 30 cm posiadają małe pułapki w kształcie pęcherzyków (utrykuły), które zasysają i chwytają mikroskorupiaki, larwy komarów i inne małe bezkręgowce wodne. W okresie kwitnienia wytwarza wzniesiony pęd kwiatowy wyrastający ponad wodę na wysokość do 40 cm, z kilkoma żółtymi kwiatami przypominającymi małe lwie paszcze.
Borówka niska
Vaccinium angustifolium
Vaccinium angustifolium, powszechnie znana jako borówka niska, to nisko rosnący, rodzimy krzew północno-wschodniej Ameryki Północnej. Wydaje małe, intensywnie aromatyczne jagody, cenione zarówno przez dziką przyrodę, jak i ludzi. Jej przepiękne, czerwone ulistnienie jesienne sprawia, że jest równie wartościowa jako ozdobna roślina okrywowa.
Borówka Króliczooka
Vaccinium ashei
Borówka króliczooka (Vaccinium ashei) to liściasty krzew rodzimy dla południowo-wschodnich Stanów Zjednoczonych, ceniony za wyjątkową odporność na upały i suszę. Latem obficie owocuje niebieskimi jagodami, a jesienią zachwyca barwnym ulistnieniem w odcieniach pomarańczy i szkarłatu.
Borówka wysoka
Vaccinium corymbosum
Borówka wysoka (Vaccinium corymbosum) to liściasty, owocujący krzew pochodzący ze wschodniej Ameryki Północnej i należący do rodziny wrzosowatych (Ericaceae), spokrewniony z azaliami i rododendronami. Jest to główny gatunek uprawiany komercyjnie do produkcji borówek na całym świecie. Rośliny tworzą wyprostowane kępy o wysokości 1,8-3,7 m, z zielonymi liśćmi, które jesienią zmieniają barwę na jaskrawoczerwono-pomarańczową, małymi białymi lub różowymi dzwonkowatymi kwiatami wiosną oraz słodkimi, bogatymi w składniki odżywcze niebiesko-purpurowymi jagodami latem.
Borówka czarna
Vaccinium myrtillus
Borówka czarna (Vaccinium myrtillus) to niski krzew liściasty z rodziny wrzosowatych, zrzucający liście na zimę, występujący naturalnie na wrzosowiskach, torfowiskach i w lasach górskich w całej Europie i północnej Azji. Rozprzestrzenia się za pomocą podziemnych kłączy, tworząc gęste dywany o wysokości 10–50 cm. Małe, zielonkawo-różowe kwiaty pojawiają się wiosną, a po nich ciemnoniebieskie, niemal czarne owoce, cenione w tradycyjnej kuchni europejskiej i ziołolecznictwie.
Borówka blada
Vaccinium pallidum
Vaccinium pallidum, znana powszechnie jako borówka blada, to krzew liściasty zrzucający liście na zimę, pochodzący ze wschodniej części Ameryki Północnej i należący do rodziny wrzosowatych (Ericaceae). Osiąga od 60 do 90 cm wysokości i szerokości, wiosną wytwarza delikatne, białe kwiaty w kształcie dzwonków, a latem słodkie, jadalne, niebiesko-czarne jagody. Roślina jest ceniona za efektowne, szkarłatne ulistnienie jesienią oraz ogromne znaczenie dla rodzimej fauny – służy jako roślina żywicielska dla motyla Callophrys augustinus i stanowi istotne źródło pożywienia dla ptaków, małych ssaków oraz zapylaczy. Dobrze rośnie na kwaśnych, dobrze zdrenowanych glebach w strefach mrozoodporności USDA 5a–9b, co czyni ją idealną do ogrodów naturalistycznych, jadalnych krajobrazów i obszarów zrekultywowanych.
Borówka
Vaccinium sp
Vaccinium sp., powszechnie znana jako borówka, to rodzaj kwitnących krzewów z rodziny wrzosowatych (Ericaceae), pochodzących z Ameryki Północnej. Te liściaste lub półwiecznie zielone krzewy wydają małe, słodkie, ciemnoniebieskie do fioletowych jagody, wysoko cenione za wartości odżywcze i walory smakowe. Rodzaj obejmuje dziesiątki gatunków przystosowanych do różnych środowisk – od niskorosnących odmian w zimnych lasach północnych po wysokorosnące kultywary w strefach umiarkowanych. Borówki są cenione za bogate w antyoksydanty owoce oraz ozdobne, jesienne ubarwienie liści.
Akacja / Akacja gwiżdżąca (rodzaj)
Vachellia
Vachellia to rodzaj ciernistych drzew i krzewów z rodziny Fabaceae, wyodrębniony z szerszego rodzaju Acacia w 2005 roku na podstawie badań filogenetyki molekularnej. Obejmuje ikoniczne afrykańskie i amerykańskie akacje, cenione za odporność na suszę oraz charakterystyczne, żółte, pomponowate kwiaty.
Akacja Czerwona
Vachellia seyal
Vachellia seyal, powszechnie znana jako Akacja Czerwona lub Drewno Shittim, to szybko rosnące, kolczaste drzewo wiecznie zielone, pochodzące z suchego regionu Sahelu w Afryce i na Bliskim Wschodzie. Wytwarza charakterystyczne, jasnożółte, kuliste główki kwiatowe o słodkim, korzennym zapachu i jest ceniona za swoją bladoczerwonawą lub zielonkawą korę. Drzewo to, historycznie znaczące jako biblijne „drewno shittim" użyte do budowy Arki Przymierza, jest rośliną odporną, kwitnącą w pełnym słońcu, tolerującą suszę i okresowe zalewanie, oraz odgrywa istotną rolę w ekosystemach suchych dzięki wiązaniu azotu.
Roszpunka kępkowa
Valeriana carinata
Valerianella carinata, powszechnie znana jako roszpunka kępkowa, to niewielka, odporna roślina jednoroczna pochodząca z Europy i regionu śródziemnomorskiego. Często mylona z Valerianella locusta (pospolitą roszpunką warzywną, zwaną też mâche), wytwarza delikatne rozetki liści o łagodnym smaku, zbieranych jako warzywo sałatkowe. Roślina kwitnie wiosną, tworząc drobne, bladoróżowe, białe lub niebieskawożółte kwiaty. Charakterystyczne, kępkowate owoce pozwalają odróżnić ją od pokrewnych gatunków.
Znajdź idealną roślinę
Nasz przewodnik po roślinach pomaga znaleźć idealne gatunki odpowiednie do Twojego poziomu doświadczenia i pory roku.
Przeglądaj według Trudności, Pory Roku i Innych
Użyj poniższych filtrów, aby zawęzić ten katalog według trudności pielęgnacji, pory roku, środowiska lub wyszukaj bezpośrednio po nazwie. Każdy filtr prowadzi do listy dopasowanej do Twoich warunków uprawy.